Pse duhet të largohet Sali Berisha nga drejtimi i Partisë Demokratike:
Një llogari e plotë politike, historike dhe morale:
Sali Berisha nuk është thjesht një politikan shqiptar.
Ai është një epokë më vete.
Një njeri që nga viti 1990 e deri më sot ka qenë pothuajse gjithmonë në qendër të zhvillimeve politike shqiptare.
Ai është një figurë që nuk mund të injorohet, por që njëkohësisht nuk mund të vazhdojë më të imponohet.
Është një njeri që ka bërë histori, por që sot po e bllokon historinë të ecë përpara.
Nëse Partia Demokratike, opozita dhe vetë demokracia shqiptare duan të shkojnë drejt një kapitulli të ri:
Kapitulli Sali Berisha duhet të mbyllet.
Përfundimisht dhe pa kthim.
Kush është Sali Berisha?
Një përmbledhje e kontributit historik:
Sali Berisha u ngjit në skenën politike në vitet 1990 si një ndër figurat më të zëshme të lëvizjes antikomuniste.
I diplomuar për mjekësi dhe kardiolog i njohur, ai ishte ndër të paktët intelektualë që pati guximin të përballej me regjimin enverist në çastin e fundit të tij.
Në themelimin e Partisë Demokratike në dhjetor 1990, ai u shfaq si simboli i ndryshimit, i shpresës, i largimit nga diktatura drejt demokracisë.
U bë presidenti i parë i zgjedhur në mënyrë pluraliste në vitin 1992.
Në fillim, për shqiptarët që sapo kishin dalë nga një errësirë ideologjike gjysmëshekullore, ai përfaqësonte dritën.
Gjatë viteve të para të presidencës së tij, Berisha ndërmori reforma të rëndësishme ekonomike dhe institucionale, përfshirë privatizimet, hapjen ndaj Perëndimit dhe përpjekjet për integrim.
Ai afirmoi Shqipërinë në planin ndërkombëtar dhe solli ndihmën perëndimore në një vend që ishte në gjendje rrënuese pas rënies së komunizmit.
Shumë e quajnë epokën 1992-1996 si një ndër përpjekjet më të mëdha për modernizimin e vendit në një kohë kaotike.
Rënia e madhe – 1997 dhe fundi i një epoke demokratike:
Por po ai Berisha që erdhi si shpresë, shpejt u kthye në simbolin e abuzimit me pushtetin.
Ai lejoi dhe inkurajoi rritjen e skemave piramidale që u bënë arsyeja e shpërthimit të protestave të vitit 1997 dhe kolapsit total të shtetit shqiptar.
Tolerimi i këtyre skemave nuk ishte naivitet, por një llogari politike për të blerë kohë dhe popullaritet të rremë.
Fundi i kësaj aventure ishte tragjik:
Qindra të vdekur, armatosja masive e popullatës, rrëzimi i rendit kushtetues dhe kthimi i Shqipërisë në prag të një lufte civile.
Në vend që të dorëhiqej, Berisha rezistoi me arrogancë dhe u detyrua të largohej nga presidenca nën trysninë e protestave dhe ndërkombëtarëve.
Rikthimi i vitit 2005 dhe periudha e dytë në pushtet:
Por historia e Berishës nuk mbaroi aty.
Në vitin 2005, pas tetë vitesh opozitë, ai u rikthye në pushtet si kryeministër i Shqipërisë.
Kjo periudhë kishte, sërish, nota të përziera.
Nga njëra anë, qeveria Berisha ndërtoi disa projekte infrastrukturore të rëndësishme, përfshirë Rrugën e Kombit, portin e Shëngjinit, hidrocentralet e reja dhe aeroportin e Kukësit.
U bë e mundur anëtarësimi i Shqipërisë në NATO në vitin 2009, libralizimi i vazave në vitin 2010, një arritje historike për vendin.
Nga ana tjetër, kjo periudhë u shoqërua me korrupsion masiv, klientelizëm të egër, pasurim të pakicës në pushtet dhe një kulturë politike autoritare që e bëri çdo institucion të varur nga vullneti i kryeministrit.
Protestat e 21 janarit 2011 ishin pika e zezë e qeverisjes së tij.
Vrasja e katër protestuesve nga Garda e Republikës përpara kryeministrisë është ende një njollë e zezë që as drejtësia dhe as ndërgjegjja politike nuk e ka mbyllur.
Në vend që të mbante përgjegjësi morale apo të kërkonte falje, Berisha zgjodhi sulmet, ofendimet, përçmimin.
U tregua një herë e mirë se demokracia për të nuk ishte vlerë, por një makineri që duhej përdorur për të konsoliduar pushtetin personal.
Humbjet, kthimi si “non grata” dhe kapja për PD-në:
Pas humbjes së zgjedhjeve të 2013, Berisha dha dorëheqjen si kryetar partie, duke krijuar përshtypjen se më në fund po linte skenën. Por ishte vetëm një lëvizje taktike.
Qëndroi gjithmonë pas perdes, ndikoi çdo vendim të PD-së dhe bllokoi çdo tentativë për emancipim të brendshëm.
Kur SHBA e shpalli “non grata” në vitin 2021 për korrupsion madhor dhe minimin e demokracisë, Berisha nuk e lexoi këtë si një akt të rëndë ndaj vetes, por si komplot dhe vendosi të rikthehet në mënyrë të dhunshme në krye të PD-së, duke shpërthyer një luftë civile brenda partisë, që kulmoi me sulmin mbi selinë e PD-së në janar 2022.
Prej asaj kohe, Partia Demokratike është në krizën më të thellë të historisë së saj.
E përçarë, e deformuar, pa vizion dhe pa legjitimitet.
Në vend që të bashkonte opozitën, Berisha e përçau më tej. Në vend që të ofronte zgjidhje, solli hakmarrje. Në vend që të tërhiqej për hir të së ardhmes, zgjodhi të mbijetojë politikisht duke rrënuar çdo mundësi për rinovim.
Zgjedhjet e 11 majit 2025:
Fundi i fundit për një lider që ka humbur gjithçka:
Humbja e radhës në zgjedhjet parlamentare të 2025 nuk ishte më një aksident politik apo rezultat i ndonjë manipulimi elektoral.
Ajo ishte një refuzim brutal nga populli opozitar. Një mesazh i qartë që demokratët nuk mund të rreshtohen më pas një lider që nuk u ofron më asgjë përveçse një muze të së kaluarës. Në një kohë kur Shqipëria përballet me kapjen e shtetit, me zhdukjen e institucioneve, me emërime klienteliste dhe varfëri masive, opozita ka nevojë për liderë të rinj, për një vizion të freskët dhe një frymë politike që shkon përtej kultit të individit.
Me Berishën në krye, kjo nuk është e mundur.
Ai nuk bashkon, nuk frymëzon, nuk përfaqëson më as idealet e vetë asaj force që themeloi.
Largimi i tij është jo thjesht i nevojshëm, por i domosdoshëm për Shqipërinë:
Sali Berisha duhet të largohet jo për të harruar atë që ka bërë në të kaluarën, por pikërisht për të mos e shkatërruar përfundimisht atë që ka ndërtuar dikur.
Historia e tij është komplekse, por e përfunduar.
Ai ka pasur rolin e tij, ka bërë gabime dhe arritje, ka ndërtuar dhe ka shkatërruar. Por sot ai nuk është më zgjidhje.
Sot ai është problemi.
Partia Demokratike nuk mund të mbetet peng i një lideri që ka kthyer opozitën në një sallon personal ku vendimet nuk merren me votë, por me duartrokitje.
Sali Berisha duhet të largohet në emër të atyre që ende besojnë se politika mund të jetë shërbim dhe jo sundim.
Në emër të atyre që nuk duan të zgjedhin mes një regjimi të korruptuar dhe një opozite të vdekur.
Në emër të së ardhmes që nuk ka më vend për hijet e së kaluarës.
Nëse nuk largohet vetë, historia do ta nxjerrë me dhunën e harresës.
Dhe ai, si shumë të tjerë përpara tij, do të kujtohet si një burrë që nuk dinte të ikte kur duhej.
Burimi/Facebook
Leave a Reply