Ai nuk do të ketë fëmijë. Ai nuk do të ngasë makinë dhe as nuk do të përjetojë shumë nga momentet kryesore që i marrim si të mirëqena.
Por ai është i lumtur. Dhe është i shëndetshëm.
Dhe për mua, kjo është gjithçka.
Kur një i huaj i jep një buzëqeshje, kjo ma ndriçon gjithë ditën.
Kur një vajzë e shikon me mirësi, gëzimi i përshkon të gjithë trupin si një valë dielli.
Nuk duhet shumë për të qenë thellësisht, thellësisht njerëzor.
Le t’ju tregoj një histori.
Në një festë të mbajtur në një shkollë për fëmijë me nevoja të veçanta, një baba u ngrit për të folur.
Ajo që tha mbeti me të gjithë ata që e dëgjuan.
Pasi falënderoi stafin që punoi me një përkushtim të tillë, ai ndaloi dhe ndau një reflektim:
“Kur asgjë nuk e prish ekuilibrin e natyrës, rendi natyror zbulohet në harmoni të përsosur.”
Pastaj zëri i tij filloi të dridhej.
“Por djali im Herbert nuk mëson si fëmijët e tjerë. Ai nuk kupton si ata.
Pra, më thuaj… ku është rendi natyror në jetën e tij?”
Dhoma ra në heshtje të plotë.
Pastaj ai vazhdoi:
“Unë besoj se kur lind një fëmijë si Herberti – me një aftësi të kufizuar fizike ose njohëse – botës i jepet një mundësi e rrallë dhe e shenjtë:
Për të zbuluar thelbin e shpirtit njerëzor.
Dhe ky shpirt zbulohet jo përmes përsosmërisë – por në mënyrën se si i trajtojmë ata që kanë më shumë nevojë për ne.”
Ai ndau një moment që nuk do ta harronte kurrë:
Një pasdite, ai dhe Herberti po ecnin pranë një fushe ku disa djem po luanin futboll.
Herberti i shikoi me mall dhe i pyeti:
“Babi… a mendon se do të më lënë të luaj?”
Zemra e babait u thye. Ai e dinte se përgjigjja ishte ndoshta jo.
Por ai gjithashtu e dinte – nëse ata thoshin po – kjo mund t’i jepte të birit diçka shumë më të vlefshme se një qëllim: një ndjenjë përkatësie.
Kështu që ai iu afrua butësisht njërit prej djemve dhe pyeti:
“A do të ishte në rregull nëse Herbert do të bashkohej me ndeshjen?”
Djali i shikoi shokët e tij të ekipit, hezitoi, pastaj buzëqeshi:
“Po humbasim 3–0 dhe kanë mbetur dhjetë minuta… Sigurisht. Le ta gjuajë një penallti.”
Herberti u ndriçua.
Ai vrapoi drejt stolit, veshi një fanellë që gati e gëlltiti të tërin dhe shkëlqeu nga krenaria. Babai i tij qëndroi në anë të fushës, me lot në sy.
Ai nuk luajti shumë. Ai thjesht qëndroi afër, duke parë. Por diçka tek djemtë ndryshoi.
Ata filluan ta shihnin atë – jo si një shpërqendrim, por si njërin prej tyre.
Dhe pastaj, në minutën e fundit, ndodhi një mrekulli.
Ekipit të Herbertit iu dha një penallti.
I njëjti djalë u kthye nga babai dhe bëri një përkulje të qartë:
“Është gjuajtja e tij.”
Herberti eci ngadalë drejt topit, nervoz por rrezatues.
Portieri e kuptoi. Ai bëri një shfaqje sikur po hidhej anash, duke i dhënë djalit një gjuajtje të pastër.
Herberti e shtyu topin butësisht përpara.
Ai rrokullisi përtej vijës së portës.
Gol.
Djemtë shpërthyen në brohoritje. E ngritën Herbertin në ajër sikur të kishte fituar Kupën e Botës.
Nuk e lanë thjesht të luante.
E lanë të i përkiste vendit të vet.
Babai e mbylli fjalimin e tij me lot që rrjedhin lirshëm:
“Atë ditë, një grup djemsh morën një vendim… jo për të fituar, por për të qenë njerëzorë.
T’i tregonin botës se si duken vërtet mirësia, dinjiteti dhe dashuria.”
Herberti vdiq atë dimër.
Ai nuk pa më kurrë verë tjetër.
Por ai kurrë nuk e harroi ditën kur ishte hero.
Dhe babai i tij kurrë nuk e harroi natën kur u kthye në shtëpi, duke treguar historinë ndërsa gruaja e tij e mbante Herbertin pranë, duke qarë – jo nga hidhërimi, por nga gëzimi.
Një mendim i fundit:
Çdo ditë, ne kalojmë përtej shpërqendrimeve – meme, shaka, të qeshura të shpejta.
Por kur diçka vërtet domethënëse kalon nëpër rrugën tonë, ne hezitojmë.
Ne pyesim veten: Kush do ta kuptonte këtë?
Kujt duhet t’ia dërgoj këtë?
Nëse dikush ju ka dërguar këtë histori, është sepse beson se jeni një nga ata njerëz.
Që shihni zemrën tek të tjerët.
Që e kuptoni se çfarë ka vërtet rëndësi.
Sepse çdo ditë, bota na jep mundësi të panumërta për të zgjedhur mirësjelljen mbi indiferencën.
Siç tha një njeri i mençur:
“Një shoqëri gjykohet nga mënyra se si i trajton ata qe jane me vulnerabel”!
Burimi/Facebook
Leave a Reply