“Një nga momentet më të trishta në jetën tonë është kur dera e shtëpisë së gjyshërve mbyllet përgjithmonë. Pasi të mbyllet ajo derë nuk do të ketë më pasdite të lumtura me xhaxhallarët, kushërinjtë, nipërit, prindërit vëllezërit dhe motrat. E mbani mend këtë? Nuk ishte e nevojshme të shkoja në restorant të dielën. Do të shkojmë në shtëpinë e gjyshërve tanë. Në Krishtlindje gjyshja po thyente ozonin me skuqjen e saj ndërsa gjyshi po piqej duke djegur me kohë oxhakun. Tavolina ishte shumë e gjatë dhe përdorej në dhomën më të madhe. Tani shtëpia është mbyllur dhe ka mbetur vetëm pluhuri. Shenjë për shitjen. Askush nuk e do atë shtëpi. Ajo është e vjetër. Duhet riorganizuar. Kushton shumë. Çfarë dini për vlerën e shtëpisë së gjyshërve. Shtëpia e gjyshërve nuk ka vlerë. Dhe kështu vitet kalojnë. Nuk ka më dhurata për të shpalosur. Omletë për të ngrënë. Perimet për tu pastruar. Kur mbyllet shtëpia e gjyshërve ne e gjejmë veten të rritur pa e kuptuar se kur ndaluam së qeni fëmijë. Sigurisht që për gjyshërit do të jemi gjithmonë të vegjël dhe të pambrojtur. Gjatë gjithë kohës Gjyshërit e kishin gjithmonë kafen gati. Makaronat. Vera. Karamelet. Pastaj gjithçka mbaron. Nuk ka më këngë. Nuk bën më makarona shtëpie. Gjyshja nuk do t’i skuq më patatet e skuqura dhe unë nuk mund t’i nxjerr më fshehurazi nga furra. Ti ike shumë shpejt dreqi e mori. Doja të bëja përsëri salcën. Mërtëli. Bisedat. Dhe pijet në gjirin e pijeve. Unë ende doja të grumbulloja dru me ty gjysh, në fakt faleminderit që më mësove këtë. Dhe faleminderit për mësimet e jetës. Dhe në fshat. Dhe në kopshtari. Tani kur kaloj andej e shikoj atë shtëpi dhe gjithmonë më vjen zakoni i parkimit. Dhe rrëzoje zilen. Dhe të dëgjosh gjyshen të bërtasë ai derri Juda, nuk është kjo mënyra. Më vjen keq gjyshe. Nuk do t’i bie më ziles. Shumica kur të mendoj përsëri, si tani, do të këndoj një këngë. E preferuara nga gjyshi. Sa dashuri e madhe.
Një nip anonim
Burimi/Facebook
Leave a Reply