Nga: Paulin Maçaj
Dhimbja e një populli të nënshtruar nuk matet vetëm me lotët e atyre që ikin, por me shkretimin e plotë të vatrës që lihet pas. Kjo nuk është më thjesht një plogështi shoqërore; është një shtypje e pamëshirshme ku realiteti i përditshëm përplaset dhunshëm me fasadën e pushtetit. Ndërsa lartësitë e betonit ngrihen si monumente të babëzisë, fshatrat dhe qytetet zbrazen çdo ditë nga zëri i rinisë.
Faktet janë të shkruara në çdo rrugë: ujitësi i munguar, depot e zbrazëta të ujit në mes të vapës, nënat që presin me ankth një telefonatë nga largësitë e emigrimit dhe prindërit që kthejnë kokën nga karriget e zbrazëta të shtëpisë. Ky nuk është thjesht një dështim i zakontë administrimi; është një zhvatje e sistemuar e së ardhmes sonë.
Më e rënda nga të gjitha është ndjenja e poshtërimit të përditshëm. Kur popullit i kërkohet të durojë pafundësisht, kur premtimet e harruara rinovohen me arrogancë dhe kur çdo ankesë shpërfillet me një buzëqeshje mospërfillëse, durimi kthehet në helm. Nuk ka më vend për retorikë të butë apo për përkëdhelje iluzore. Koha e rezistencës me “tufa lulesh” vdes pikërisht atëherë kur qytetari kupton se sjellja paqësore përballë një pushteti shpërfillës interpretohet vetëm si dobësi dhe nënshtrim.
Revolta e vërtetë lind nga fundi i durimit. Stuhia që grumbullohet në heshtje ushqehet nga indignata e dikujt që nuk ka më çfarë të humbasë përveç dinjitetit të vet. Kur pushteti e kalon çdo kufi të njerëzores dhe e kthen shtetin në një pronë private, gjykimi i historisë dhe i rrugës bëhet i pashmangshëm. Mbështetja te heshtja e turmës është iluzioni më i rrezikshëm i çdo autokracie, sepse kur ndërgjegjja kombëtare zgjohet nga thellësia e poshtërimit, ajo nuk kërkon më kompromise apo dialog formal, por përgjegjësi të plotë, ndëshkim historik dhe përmbysje të arrogancës.
Kjo revoltë e ndrydhur nuk është më një thirrje abstrakte; është ulërima e një populli që e sheh veten të mbërthyer mes ikjes dhe zhdukjes. Kur vetëdija e një shoqërie prek pikën e vlimit, koha e përshpëritjeve mbaron. Përballë një pushteti që ka hequr çdo maskë, vetëm kërkesa e prerë, reagimi i papërkulur dhe përballja e drejtpërdrejtë qytetare mund të shembin muret e poshtërimit dhe të kthejnë lirinë e marrë peng.
Burimi/Facebook
Leave a Reply