Dashuri , ka dhe guri !
Që tokën e desh: përfundi !
Dashuri, ka dhe toka !
Që dielli, mëngjeseve, e zgjoka !
Lule – shumëngjyrëshe ,
ku shkëlqen vesë e mëngjesit
Buzëqeshje, shikime e dashuri
T’jetë : fatlume, kjo rini
Dije, nga të diturit, të marri njerëzia
Sikur, pagjak, t’vinte liria!
Tufa lulësh, mbi lapidarë, si ngahera
Me bollëk, na i sillka pranvera !
N’të gjitha takimet- elitare
“Hapën” dije e dritare
Me një lule, si t’vijë pranvera ?!
Duhën taraca, për fidàne t’reja !
Mengjese t’arta, ka Shqipëria
Si një nuse, nga hieshia
Tokë, qiell, lumenjë e det
Bekuar e ka , Perëndia vèt’ !
Donin t’thonin, diçka, të thonin !
Që, vendin e tyre- dashuronin
N’të: jànë ngjizur, t’gjitha mirësitë
N’mëngjeseve t’arta, dashuritë *
Me, 14 maj, 2024.
Novara Itali.
Burimi/Facebook
Leave a Reply