”Jehonë ndjenjash”- Letër dedikuar Havzi Sulejmanit , Xhaxhit

”Jehonë ndjenjash”-Letër dedikuar Havzi Sulejmanit , Xhaxhit-
Po po , ju po ndëgjoni Radio Kanalin shqip 102.9 MHZ Projekt 21 , mirëpo pas këtijë zëri këmbues , një zë ku cdo zemër që kupton atë gjuhë që ky zë shprehë , në një moment ndryshon ritmin dhe ajo ndjenjë dhe adrenalinë që ndikon tek dëgjuesit , hap ndjenjat dhe dëshirën e dëgjimit , njejt sikur bylbylit kur i hapen dyert e kafazit që të fluturon i lirë , është e njëjta ndjenjë kur ky zë shpërthyes shprehet dhe dhe nxjerrë tingujt nga zemra e tij e paster.
Kjo letër që unë po shkruaj , në krahasim me atë që unë dua të shprehë është tepër e vogël , gjë që meriton ku secila shkronjë të shkruhet në pllaka arri dhe të ilustrohet me copëza diamanti.
Këtë zë’ që ky njeri nxjerë nga goja e tijë gojëmjaltë , presë që kur një ditë mua zoti të më fal fëmijë, me mburrje do ti drejtohem se njerëzit e mirë dhe puntorë , shembull më të mirë nuk mund të gjejnë ashtu sikur është Xhaxhi jonë i mërgatës , dhe se njerëzit e këtillë zoti i ka bekuar , ku të keqen e kthejnë në të mirë dhe bëjnë ndryshimin dhe elemniojnë mangësit në shoqeri . Njeri i cili është shembull edhe për veten time , sepse këshillat e këtijë njeriu më mësuan se si të sillem , se si të flasë , si të përshëndesë dhe mbi të gjitha , sesi duhet një prind të jetë , ishte kënaqësi të isha afër këtijë zotëriu të vërtetë , ku edhe në largësi nga familja , angazhime dhe punë , asnjëherë nuk harronte folenë dhe gjithmonë fliste me mallëngjim për familjen.
Ajo që këtë njeri e bënë akoma më të vecantë, është pikërrisht ajo që shpeshë herrë thoshte se unë kam 2 familje , njëra pjesë në vendlindje , e tjetra në vendlindjen tonë të dytë ktu në mërgim. Kështu ka vazhduar dhe akoma vazhdon misionin e tijë si një gjeneral i vërtetëtë duke prijë përpara , duke u gjindur afër popullit dhe duke ndarë hallet me të tjerët , e mbi të gjitha duke harxhuar jetën e tijë.
Pas luftrave që populli shqipëtarë përjetonte , është normale që njeriu të mendojë se tash kemi lirinë dhe se do të vazhdojmë të jetojmë të lirë në paqe. Po liria solli Paqen , mirrëpo simbas xhaxhit lufta nuk përfundon ashtu si ne mendojmë , vizioni i xhaxhit ishte aqë i thellë ku dhe thoshte , kjo liri erdhi me gjakun e dëshmorëve , e ky gjak lahet me lotët e fëmijeve , nënave dhe motrave ,dhe baballarëve ku të cilëve shtylla e shtëpisë ju është shembur , Liri ! për neve po , e jo për ata fëmijë që të cilët barkun me buk nuk e ngopin dot , e lëre më shkollimin e luksin . Ata jetimë ato familje po jetojnë të tmeruar , e unë xhaxhi të rri duarkryq dhe të pajtohem me këtë realitet njëjtë sikur ata pushtetarët tanë të mallkuar që i kan fut veshët në lesh dhe nuk duan të ndëgjojnë .. Jo xhaxhi Jo … Këto fjalë cdo herë i kujtoj sikur ti kisha dëgjuar para 5 minutave .
Isha vetëm 17 vjecarë dhe jetoja në një qytet afër Kopenhagës , Ballerup , jetoja vetëm me babain që nga mosha 13 vjecare , dhe kur ndonjëherë shkonim në shëtitje me makinë ndëgjova për herë të parë radio projektin , por ajo që më bëri kureshtarë ishte zëri që fliste në spikamë dhe imagjinoja me vete , ky zë vije nga ndonjë gjigand duke pas parasysh aq zë të fuqishëm dhe bindës , me siguri duheshte të ishte ndonjëri që strembet nga asgjë.
Zija sa vinte dhe u shtonte tek unë, doja medoemosë ta takoja të shihja se kush është pas këtij zëri të furijshëm , dhe në takimin e parë me xhaxhin më kujtohet kur më tha , Mirë se erdhe në dhomën e vogel , me zemër të madhe që quhet Radio Projekt 21, dhe nga ky moment ti je i mirëseardhur të na bashkangjitesh neve.
Unë nuk mendova dy herë the ju bashkangjita batalionit 21. Radio projektit.
Si fillim në teknik fillova të mësoja këngët shqipe , nga Timi , Burimi dhe Bekimi në atë kohë por me shumë vështirësi sepse për mua ishte një botë ndryshe nga ajo që njihja si një i rri shqiptarë ku shum pak dija reth kulturës dhe gjuhës shqipe.
Më kujtohet në një rast ku në playlistën vijuese ishte kënga e Bareshës kënduar nga Nexhmije Pagarusha , dhe unë me një arogancë adoleshenti ju drejtova xhaxhit duke i thënë që do ta ndali këtë OPERË , ku në atë moment xhaxhi qeshi aq sa i rodhën lotët dhe mu drejtua me buzqeshje , kjo është Bylbyli i Kosovës, dhe nga ai moment unë kutpova që Havzi Sulejmani cmon dhe respekton gjithcka dhe cdo gjë Shqiptare. Epo të jeshë Havzi Sulejmani nënkupton të jeshë i gjallë në cdo gjë.

Me kalimin e kohës unë u bëra shumë i afërt me xhaxhin ku drejtonim emisione të ndryshme cdo të diele 5 vite reshtazi, dhe ashtu sikur xhaxhi thoshte , me kalimin e kohës ti do të mësoshë gjithcka , dhe ashtu ndodhi . Mësova muzikën e bukur Shqipe , mësova sistemin operativ që Projekti posedonte dhe mbi të gjitha që e cmojë më së shumti , mësova të flas dhe shkruaj shqip , si asnjëherë më parë , ku xhaxhi më besoi dhe me lejojë që të kycem edhe në mikrofon.
Tani kur i kujtojë gjithë ato punë të palodhëshme të emisioneve të ndryshme që ky njeri ka vepruar dhe akoma qëndron si një shkëmb dhe akoma me fuqinë e zërit të tijë që unë e krahasojë njëjtë sikur ato Sirenat e Katastrofave që testohen vit për viti në Danimark ku nuk ka cep te vendit që nuk dëgjohet , njëjtë edhe zëri i xhaxhit ka aq fuqi sa që edhe po mos ta dëgjoni radion , fjalë mbas fjale informohet populli. Kjo është dhunti e cila ceka më herët që zoti ju jep njerëzve të vecantë.
Në projekte të ndryshme cdoherë kishte suksese sepse ishte një projektues i shkathët dhe kisht gjithmonë suksese në ato që projektonte , dhe sigurisht kishte lëvdata nga cdo cep i botës ku kishte shqipëtarë , gazeta të ndryshme shqiptare dhe të huaja e quanin ambasador i mërgatës , por!!! Kishte edhe nga ata që e shanin aq flliqur dhe aq rëndë sa që ato fjalë barbare ngjanin me ato shtizat që u perdornin në kohërat e vjetra si armë lufte , mirëpo buzëqeshjen, dëshirën dhe guximin për të qenë pranë popullit nuk ja zbehnin as ato ku me buzëqeshje dhe me besim te plotë thoshte që të gjithë do të mbarësohen dhe un i falë ato që më shajnë , bile e sulmonin edhe fizikisht por ishte aq zemërgurë që falte për një cast.

E dini ju që kur një mbret lëshonë fronin pastaj tjetri e trashëgon atë , këtu kur ne flasim për xhaxhin ne nuk kemi as kurora dhe as arka me arrë për ti ofruar dhe duke krahasuar aq shum sakrifica dhe pune , sharje dhe lëvdata , ti shëndrojmë në një rrobë dhe në kurorë e tja trashëgojmë xhaxhit sepse e meriton të jetë mbret për neve duke na mbajtur gjithmonë afër të informuar në cdo gjë.
Pas 5 viteve une nuk isha takuar me xhaxhin sepse rugët e jetës të shpien ngado , mirpo atë ditë që e pashë , me flokë të thinjura, u shtanga dhe thellë në zemër fillova të qajë duke folur vetë me vete , Ti u plake , ti shkrive jetën duke qëndruar para mikrofonit dhe duke na informuar e duke na mbajtur të bashkuar reth këtij institucioni aq të mrekullueshëm që ti krijove dikurë , dhe akoma qëndron kokën lartë dhe i gatshëm kurëdoherë si një luan i vërtetë për popullin e tijë.
Tani e kuptoj kur për herë të parë kur më the , Dhoma e vogel me zemër të madhe , tash e kam kuptuar që zemra e madhe ke qenë gjithmonë ti xhaxhi.
Tani e kuptoj që ne si mërgatë jemi me fat që të kemi ty , ku në asnjë moment nuk ndalove duke na mësuar reshturazi që të jemi puntorë dhe human , e mbi të gjitha shqipëtarë të vërtetë.
Nuk është rastësi ku mediumet tona dhe ato te huajat të quanin ty Ambasador dhe Radio projektin Institucion shqiptarë këtu në skandinavi , ku me meritë të plotë meritoni lëvdata nga ne vetë populli , e sidomos nga rinija jonë shqiptare me udhëzimet tua dhe perkrahjet , nuk është kuincidencë që ne si rini shqiptare ktu ne Danimark nuk egzistojmë në listën e krimeve, falë angazhimit tuaj të pashterëshëm.
Më kujtohet në orët e herëshme të mëngjesit , gjatë mbylljes së programit , si pikë muzikore gjithmonë ishte kënga Krejt Mbrapsht , të kënduar nga Sinan Vllasaliu , dhe dëshira jote ishte që populli ynë të ecte mirë dhe mbarë.

Lamtumirë Kosovë kudo që të jeshë!
Me shumë respekt dhe dashuri , e shkrova këtë letër diku larg në malet e Norvegjisë në një dhomë hoteli ku më bëri të kujtoja bodrumin që kishim radion atëherë ne Bellahøj .

Nxënësi juaj Fisnik Aliu.