Loti
Kur Zoti te Njeriu krijoi sytë, nga sytë e Zotit pikoi loti
Dhe Zotit një mendim në çast i shndrit: të thërrmohej nëpër pika loti.
Pastaj mendoi: lotët e gëzimit t’i bënte rozë apo të kaltër
Dhe lotët e trishtimit të hirtë apo të zinj
Po mundet, tha Zoti, gëzimi dhe trishtimi të rrinë bashkë
Si mund të gatuaj lot të rinj…
Njëherë mendoi: lotët Dashurisë t’ia bënte të ngrohtë
Dhe të ftohtë – lotët e Urrejtjes
Po ngaqë këto gjendje shpesh ngatërrohen
u tërhoq shpikësi Zot…
(Thjesht çështje teknike me kondicionerët e gjendrrave…!)
Gjykoi: ca lotë të ishin të mëdhenj
të buronin nga njerëz të mëdhenj
dhe me këto lot të merrej Historia
po prapë u zmbraps nga frika se mbretërit
do burgosnin lotmëdhenjtë
me mbiemrin LIRIA.
Vendosi: lotët do t’i bëjë të barabartë
Transparente si vesa, të avullueshëm si shirat
Kur të rrjedhin faqeve të krijojnë harta:
të mos humbasin shpirtrat…
Per”Alba – Dansk” Shkodrani
Leave a Reply