Martin Camaj – POEZI

K A T U N D I

Gjinden n’nji lug,n’rranz t’bjeshkes s’nalte
pak shpi,perzie me kulla.
Prej gurit,muret jan’ latue me dalte.
E tjeglla s’kane,as tulla.

Porse mjeshtrisht t’gjitha jan t’mblueme.
Thik nalt,me qepra e drrasa,
qe t’nxime e si guri jan t’forcueme
prej tymit,neper plasa.

Nji lum n’mes t’fshatit rrjedh,dimnit idhnak
e hovin,mur s’ia pret.
Dheun e arave e merr pa dhimbe aspak,
ndersa ai veres shtrret.

Kertolla e misri rriten kur bjen shi
e pylli i kshtejs n’brija
me kokrra mbushet kur vjeshta t’kete mbrri,
per njerz mjaft,e mllija.

Dhe bjeshka,berre,sa t’duesh ushqen.
E buken thate s’e hane
banort,kur vera nder kto ane,kthen,
e djathe e tlyenin zane.

Burrat,t’forte ,si shkambi,asht,si nye
gjoksin e mollzat kane.
Guximi e burrnia u shndrit ne sy e,
edhe nji shpirt i gjane.

Te flakt nder epshe,e pror’ trimnite kan’ dashte;
si lava u rrjedh nder dej
nji gjak i paster i nji fisit t’lashte.
Per mend t’holl’ jan n’shej.

Si qiell i bjeshkes,i pa rè,n’qershuer
asht balli i çiks,i dlire,
qe rritet vrik porsi sherbela n’gur
nder pyje e lugje,e lire.

Martin Camaj POEZI Onufri-2012