Një përrallë me mesazh
Shumë e shumë kohë më parë, atje ku qielli dukej sikur përqafohej me tokën, shtrihej një pyll i lashtë, aq i madh sa kufijtë e tij humbnin përtej horizontit. Pemët e atij pylli nuk ishin thjesht trungje e degë të gjelbra; ato ishin një familje e madhe, e lidhur nga një besëlidhje e heshtur. Jetonin pranë njëra-tjetrës, ndanin të njëjtin burim uji, përballonin së bashku stuhitë dhe, kur flladi përshkonte kurorat e tyre, dukeshin sikur bisedonin me gjuhën e gjetheve.
Një ditë, në atë pyll mbërriti një druvar. Ai kishte me vete një teh të rëndë hekuri, të mprehtë si dhëmbi i një grabitqari, por i mungonte doreza për ta përdorur.
U afrua pranë pemëve të moçme dhe, me një zë të butë, iu drejtua:
— Të nderuara pemë, kam nevojë vetëm për një degë të fortë e të drejtë. Nëse ma jepni, do t’ju jem mirënjohës dhe nuk do t’ju shqetësoj më.
Pemët e vjetra u panë me njëra-tjetrën. Diçka në fjalët e të huajit nuk u pëlqeu. Ato e ndienin se pas buzëqeshjes së tij fshihej një qëllim tjetër. Prandaj, vendosën të mos i jepnin asnjë degë.
Por në atë pyll jetonte edhe një frashër i ri, krenar dhe ambicioz. Ishte rritur nën hijen e dushqeve madhështore dhe shpesh ankohej se degët e tyre të gjera ia pengonin rrezet e diellit. E mundonte mendimi se, ndonëse i ri, nuk mund të bëhej kurrë më i larti për sa kohë që pranë tij qëndronin gjigantët e pyllit.
Druvari e vuri re pakënaqësinë e tij dhe iu afrua.
— Ti je i ri, i fuqishëm dhe meriton më shumë se kaq, — i pëshpëriti. — Më jep një degë tënden dhe unë do të largoj ata që të mbajnë nën hije. Së shpejti, ti do të jesh mbreti i këtij pylli. Askush nuk do të të pengojë të rritesh e të sundosh.
Fjalët e druvarit ranë në shpirtin e frashërit si fara në tokë të lagur. Dëshira për t’u ngritur mbi të tjerët ia verboi arsyen. Ai nuk mendoi se hijet e dushqeve dikur e kishin mbrojtur nga erërat e forta, as se rrënjët e tyre kishin mbajtur të qëndrueshme tokën ku rritej.
Pa dëgjuar këshillat e pemëve të moshuara, zgjati degën më të fortë dhe ia dhuroi druvarit.
Pemët e tjera mbetën të shqetësuara, por edhe ato gabuan. Menduan se një degë e vetme nuk mund të sillte ndonjë fatkeqësi të madhe në një pyll aq të gjerë.
Druvari mori degën, e gdhendi me mjeshtëri, e lëmoi dhe e përshtati me tehun e hekurt. Kështu, lindi një sëpatë e fuqishme. Hekuri i dha mprehtësinë, ndërsa druri i pyllit i dha forcën.
Të nesërmen, druvari u kthye. Këtë herë nuk kërkoi leje dhe as nuk foli me përulësi. Ngriti sëpatën dhe nisi të godiste trungjet njëri pas tjetrit.
Goditja e parë ra mbi frashërin e ri.
Ai u drodh nga dhimbja dhe nuk mund ta besonte atë që po ndodhte. Sytë e tij të gjelbër, dikur plot ëndrra, u mbushën me tmerr.
— Pse mua? — klithi me sa fuqi kishte. — Ti më premtove se do të më bëje mbret të pyllit!
Druvari qeshi ftohtë.
— Unë nuk të premtova mbretërinë, o i marrë. Ti më dhe vetë armën me të cilën do ta pushtoja.
Dhe sëpata vazhdoi punën e saj të pamëshirshme.
Dushqet gjigante nisën të rrëzoheshin, pishat u përkulën përdhe, ndërsa pemët e tjera dridheshin nga frika. Zogjtë braktisën foletë, burimi u mbulua nga degët e thyera dhe pylli, dikur plot jetë, u mbush me gjëmimin e trungjeve që binin.
Vetëm atëherë pemët e mbetura e kuptuan se çfarë kishte ndodhur. Vështruan sëpatën dhe njohën në dorezën e saj drurin e njërit prej tyre.
Mes dhimbjes dhe lotëve të gjetheve, një lis i moshuar pëshpëriti:
— Shikoni mirë! Hekuri është i huaj, por doreza është prej drurit tonë. Ne i dhamë armikut forcën për të na shkatërruar!
Një tjetër pemë shtoi me trishtim:
— Nuk na rrëzoi vetëm sëpata e druvarit. Na rrëzoi edhe lakmia e atij që harroi se i përkiste kësaj familjeje.
Dhe pylli e kuptoi, por tepër vonë, se rreziku më i madh nuk kishte ardhur vetëm nga jashtë. Ai kishte gjetur rrugën përmes njërit prej tyre, përmes një dege që u shkëput nga trungu i vet për hir të një premtimi të rremë.
Që nga ajo ditë, në atë pyll mbeti një fjalë e gdhendur në trungun e një lisi të vjetër:
“Hekuri mund ta mprehë sëpatën, por pa dorezën që i jep forcë, ai mbetet i pafuqishëm. Kujdes nga ai që, për t’u ngritur mbi të vetët, i jep armën atij që kërkon t’i shkatërrojë.”
Mësimi i përrallës:
Tradhtia më e rrezikshme nuk vjen gjithmonë nga i huaji, por nga ai që njeh rrënjët, forcën dhe dobësitë e familjes së vet. Lakmia për pushtet mund ta verbojë njeriun deri në atë pikë, sa të bëhet vegël e shkatërrimit të atyre që dikur e mbrojtën.
Burimi/Facebook
Leave a Reply