Nga kampioni i Dinamos te trajneri që e çoi Shqipërinë në majat e Europës
Kreshnik Tartari është një nga figurat më të rëndësishme në historinë e sportit shqiptar. Volejbollist, trajner, drejtues sportiv dhe një prej njerëzve që punuan për dekada për zhvillimin e volejbollit, ai ndërtoi një karrierë që shtrihet në më shumë se pesë dekada. U nda nga jeta më 30 maj 2026, në moshën 83-vjeçare, duke lënë pas një trashëgimi të jashtëzakonshme në sportin shqiptar.
Nga një familje e lidhur me sportin
Kreshnik Tartari lindi më 21 korrik 1943 në Tiranë, në një familje me rrënjë të njohura në Durrës dhe me traditë sportive. Babai i tij, Nimet Tartari, kishte qenë futbollist i Teutës në vitet ’30. Kreshniku do ta vazhdonte këtë lidhje familjare me sportin, por në një tjetër disiplinë, duke u bërë një nga emrat më të mëdhenj të volejbollit shqiptar.
Ai nisi të aktivizohej shumë i ri dhe, nga viti 1958 deri më 1972 ishte volejbollist i Dinamos dhe i ekipit kombëtar. Në formimin e tij pati ndikim të veçantë trajneri i njohur Vangjel Koja, nën drejtimin e të cilit Tartari u shndërrua në një prej lojtarëve të rëndësishëm të brezit të artë të Dinamos.
Kampioni me Dinamon
Si lojtar i Dinamos dhe i përfaqësueses shqiptare, Tartari fitoi një numër të madh trofesh. Sipas të dhënave të publikuara për karrierën e tij, ai u shpall kampion kombëtar 9 herë, nga viti 1964 deri më 1972, ndërsa fitoi edhe Kupën e Shqipërisë në vitet 1962, 1965, 1967, 1968 dhe 1972. Në vitin 1969 ishte pjesë e ekipit që fitoi medaljen e artë në Spartakiadën Kombëtare.
Kulmi europian si lojtar erdhi në sezonin 1971-1972, kur Dinamo arriti ndër katër ekipet më të mira të Europës në Kupën e Kampioneve. Ishte një rezultat jashtëzakonisht i rëndësishëm për volejbollin shqiptar të asaj kohe dhe do të shërbente si paralajmërim për atë që Tartari do të arrinte më vonë nga pankina.
Nga parketi në pankinë; lindja e Dinamos së madhe të femrave
Në vitin 1972, Tartari nisi një kapitull të ri, duke marrë drejtimin e ekipit të femrave të Dinamos dhe të ekipit kombëtar. Ishte periudha në të cilën ai do të ndërtonte pjesën më të lavdishme të karrierës së tij.
Nën drejtimin e tij, Dinamo u shndërrua në një fuqi të volejbollit shqiptar dhe në një emër të njohur në Europë. Sipas të dhënave të publikuara për karrierën e tij, Tartari fitoi me Dinamon dhe ekipet që drejtoi 26 tituj kampionë kombëtarë si lojtar dhe trajner, si dhe 18 Kupa të Republikës. Në total, ai mori pjesë në 17 edicione të Kupave të Europës, katër prej tyre duke arritur në fazat finale: një herë si lojtar dhe tri herë si trajner.
Dinamo e femrave dominoi veçanërisht në vitet ’70 dhe ’80. Kjo ishte periudhë me 11 tituj kampionë radhazi, ndërsa në total numërohen 20 tituj të Dinamos në atë epokë.
Por madhështia e Tartarit nuk ishte vetëm te trofetë. Ai ndërtoi dhe edukoi një brez të tërë volejbollistesh që më pas përfaqësuan Shqipërinë në arenën ndërkombëtare. Në ekipet e tij u rritën emra si Ela Tase, Mimoza Ibrahimi, Donika Muka, Eva Kalaja, Mira Dreni, Silva Turdiu, Lulzime Duka, Mira Podgorica, Jorgjeta Qirici, Agi Babuli etj.
Pikërisht për këtë arsye, në kujtesën e atyre viteve mbeti shprehja “Vajzat e Kreshnikut”, një emërtim që tregonte lidhjen e veçantë mes trajnerit dhe brezit të volejbollisteve që ai formoi.
Dinamo në elitën europiane
Tartari nuk u mjaftua me dominimin në Shqipëri. Objektivi ishte Europa. Me Dinamon e femrave ai e çoi skuadrën në nivele që për sportin shqiptar ishin historike. Në Kupën e Kampioneve të Europës 1989-1990, Dinamo arriti deri në vendin e tretë, një nga rezultatet më të mëdha të një skuadre shqiptare në kompeticionet europiane. Në total, Tartari ishte tri herë në fazat finale të Kupës së Kampioneve si trajner.
Në disa burime përmendet edhe arritja në katërshen europiane në më shumë se një rast, duke konfirmuar se Dinamo e Tartarit nuk ishte një sukses i izoluar, por një skuadër që për disa vite u përball në nivele të larta me elitën e volejbollit europian.
Kombëtarja shqiptare dhe triumfi në Latakia
Një pjesë e rëndësishme e punës së Tartarit ishte edhe ekipi kombëtar shqiptar i femrave. Ai ndërtoi përfaqësuesen mbi bazën e brezit të artë të Dinamos dhe e drejtoi atë në disa prej rezultateve më të rëndësishme të historisë së volejbollit shqiptar.
Kulmi ishte Lojërat Mesdhetare të Latakias, në vitin 1987, ku Shqipëria fitoi medaljen e artë. Një nga rezultatet më të spikatura të atij turneu ishte fitorja ndaj Italisë, kampiones në fuqi të Europës.
Tartari fitoi gjithashtu medalje dhe rezultate të rëndësishme në aktivitetet ballkanike, duke përfshirë tituj kampioni, nënkampioni dhe vende të treta.
Një trajner shqiptar përtej kufijve
Pas suksesit të jashtëzakonshëm në Shqipëri, Tartari e çoi përvojën e tij edhe jashtë vendit. Në sezonin 1991-1992 drejtoi ekipin e femrave të Palermos në Itali. Një vit më pas nisi eksperiencën e tij në San Marino, ku nga viti 1992 deri në 1997 drejtoi ekipet e meshkujve dhe femrave, si edhe ekipin kombëtar.
Në San Marino arriti një tjetër sukses të veçantë: kombëtarja e meshkujve u shpall kampione e Europës për vendet e vogla, ndërsa ekipi i femrave u rendit nënkampion. Për Tartarin ishte një arritje e veçantë edhe për një arsye tjetër: gjatë gjithë karrierës së tij kishte punuar kryesisht me volejbollin e femrave dhe kjo ishte eksperienca e tij e rrallë në drejtimin e një ekipi meshkujsh.
Ai punoi gjithashtu si drejtor teknik i Federatës së Volejbollit të San Marinos, duke kontribuar në zhvillimin e strukturave të këtij sporti në vendin e vogël europian.
Një tjetër kapitull; drejtues sportiv dhe zëvendësministër
Tartari nuk e kufizoi veprimtarinë e tij vetëm në pankinë. Nga shtatori 1997 deri në vitin 2001 shërbeu si zëvendësministër i Kulturës, Rinisë dhe Sporteve, me përgjegjësi për sportin. Dokumentimi historik i drejtuesve të sportit shqiptar e konfirmon këtë periudhë.
Vetë Tartari, vite më vonë, e përshkroi këtë periudhë si një nga sfidat e jetës së tij profesionale. Ai ka treguar se kishte synuar ndryshime strukturore në sport, përfshirë privatizimin dhe ndarjen e sportit si institucion më vete.
Rikthimi në volejboll
Pas angazhimit institucional, Tartari iu rikthye sërish punës së përditshme në volejboll. Nga 2002 deri në 2006 drejtoi ekipin Aulona, ndërsa më pas u përfshi në projektin e Universitetit “Marin Barleti”, duke drejtuar ekipin e femrave UMB Volley/Barleti Volley.
Aulona Volley u krijua në vitin 2003 dhe, nën drejtimin e Tartarit, u ngjit në elitën e volejbollit shqiptar. Në vitin 2005 skuadra u përfshi në strukturën e Universitetit “Marin Barleti” dhe mori emrin UMB Volley.
Tartari vazhdoi të punonte me këtë projekt për vite me radhë, duke ndihmuar në krijimin e një strukture universitare të volejbollit të femrave që u kthye në një nga ekipet e rëndësishme të kampionatit shqiptar. Në këtë periudhë skuadra fitoi edhe trofe kombëtarë.
Një jetë e lidhur me më shumë se 2000 ndeshje
Shifrat e karrierës së Tartarit tregojnë përmasën e jashtëzakonshme të angazhimit të tij. Ai regjistroi mbi 2000 ndeshje zyrtare dhe më shumë se 400 ndeshje ndërkombëtare. Në karrierën e tij si lojtar dhe trajner numërohen 26 tituj kampionë kombëtarë dhe 18 Kupa të Republikës, ndërsa pjesëmarrjet në Kupat e Europës arrijnë në 17 edicione.
Këto shifra përfshijnë periudha të ndryshme të karrierës së tij dhe role të ndryshme, ndaj nuk duhet të interpretohen si trofe të fituar vetëm në një post apo me një ekip të vetëm.
Titujt dhe dekoratat
Për kontributin e tij të gjatë, Kreshnik Tartari mori disa prej vlerësimeve më të rëndësishme të sportit shqiptar.
Ai u nderua me titujt:
“Mjeshtër i Merituar i Sportit”
“Trajner i Merituar”
“Mjeshtër i Madh”
“Nderi i Sportit Shqiptar”
“Nderi i Kombit”
Gjithashtu u dekorua me Urdhrin “Naim Frashëri”, në klasa të ndryshme, dhe mori vlerësime e certifikime profesionale ndërkombëtare, përfshirë kualifikimin si trajner i kategorisë së lartë në Itali dhe titullin e trajnerit ndërkombëtar të certifikuar nga FIPAV.
Fundi i një epoke
Kreshnik Tartari u nda nga jeta në Itali më 30 maj 2026, në moshën 83-vjeçare, pas një periudhe të vështirë shëndetësore. Lajmi mbylli një kapitull të jashtëzakonshëm të volejbollit shqiptar. Por historia e Tartarit nuk përfundon me datën e vdekjes së tij. Ajo mbetet te trofetë, te Dinamo e madhe e femrave, te sukseset europiane, te medalja e artë e Latakias, te volejbollistet që ai formoi dhe te brezat që vazhduan të luanin falë një pune të nisur dekada më parë.
Kreshnik Tartari nuk ishte vetëm një trajner që fitoi shumë. Ishte një nga njerëzit që ndihmuan të ndërtohej një epokë e tërë e volejbollit shqiptar. Emri i tij mbetet i lidhur me Dinamon, kombëtaren, Europën dhe me breza të tërë sportistesh që e mbajtën lart fanellën kuqezi.
Burimi/Facebook/Sporti Shqiptar
Leave a Reply