Nuk të shkruaj vetëm me fjalë,
por me heshtjet që mbaj brenda,
me ato ndjenja që nuk dinë të flasin
dhe prapë, çuditërisht,
ti i kupton.
Të shkruaj për të të thënë
se disa njerëz nuk vijnë në jetë rastësisht;
ata shfaqen si një dritë e butë
në një udhë ku shpirti
kishte harruar të priste.
Ti je një nga ata njerëz
që nuk maten me kohën,
as me largësinë,
sepse ka pranime që ndodhin
përtej çdo distance.
Nëse një ditë fjalët e mia heshtin,
mos mendo se është shuar ndjenja.
Ndonjëherë zemra hesht
pikërisht atëherë
kur ndien më shumë se ç’mund të thotë.
Prandaj, këtë poezi
po ta lë si një kujtim të vogël:
jo për të të bindur për diçka,
por për të të kujtuar
se diku, në një cep të shpirtit tim,
ekziston një vend
që mban emrin tënd.
Dhe ky është
dedikimi im për ty.
Burimi/Facebook
Leave a Reply