Ndonjëherë, mjafton një faqe e vetme e hapur në botën virtuale dhe një sy i mprehtë njerëzor për të ndryshuar përgjithmonë rrjedhën e një krijuesi. Në epokën e sotme, ku rrjetet sociale shpesh shihen si vende të zhurmës sipërfaqësore, për mua ndodhi ndryshe, u kthye në skenën e një kthese të madhe jetësore.
Gjithmonë kisha shkruar pér të rritur, ndêrsa për fëmijë rrallë kisha shkruar.
Gjithçka nisi thjesht: me publikimin e një tregimi timin, një copëz shpirti e hedhur në rreshta pa ndonjë pretendim të madh, por që mbante brenda sinqeritetin dhe botën e pafajshme të fëmijërisë. Ishte pikërisht ai shkrim që tërhoqi vëmendjen e Agim Kelmendit, njeriut që do të bëhej udhërrëfyesi im i parë i vërtetë në letërsinë për fëmijë.
Kur hodha atë tregim në profilin tim, prisja thjesht pëlqimet e zakonshme të miqve apo ndonjë reagim kalimtar. Mirëpo, leximi i vëmendshëm i Agim Kelmendit depërtoi përtej rreshtave. Përmes një komenti dhe një mesazhi inkurajues, ai ndaloi te ajo që unë vetë ende nuk e kisha kuptuar plotësisht: prirjen time të madhe dhe organike për të krijuar për më të vegjëlit.
Ai nuk u mjaftua me një lavdërim sipërfaqësor; ai analizoi me saktësi se si stili im, gjuha dhe mënyra e ndërtimit të personazheve flisnin në gjuhën e pastër të botës fëmijërore.
Fjalët e tij ishin të prera, të ngrohta dhe plot peshë: “Ti ke një dhunti të jashtëzakonshme për letërsinë për fëmijë. Duhet të shkruash vetëm për ta dhe nuk duhet të ndalosh për asnjë moment.”
Ajo këshillë nuk ishte thjesht një kompliment; ishte një thirrje zgjimi dhe një përgjegjësi e re. Të shkruash për fëmijët është ndoshta një nga misionet më të vështira në letërsi, sepse kërkon një shpirt të zhveshur nga egoja e të rriturve dhe një aftësi për të parë botën me sy plot mrekulli. Inkurajimi i tij funksionoi si një dritë që ndriçoi një shteg të cilin unë e kisha shkelur pa vetëdije, por që tani duhej ta ndiqja me vendosmëri. Ai pa tek unë diçka që frika apo dyshimi im i brendshëm e mbante të fshehur.
Sot, sa herë që ulem para fletës së bardhë apo ekranit për të thurur një histori të re për fëmijë, mendja më shkon tek ai moment në rrjetet sociale dhe te zëri shtytës i Agim Kelmendit.
Ky tregim është dëshmi e faktit se njerëzit e duhur shfaqen në jetën tonë atëherë kur kemi më shumë nevojë për besim.
Falë syrit të tij kritik dhe zemrës së tij bujare, unë kuptova misionin tim letrar.
Kur një autoritet i fushës dëshmon ekzistencën e një talenti të spikatur, akti i shkrimit pushon së qeni thjesht një pasion vetjak dhe merr përmasat e një misioni kulturor.
Mbi këtë bazë, mbështetja e tij e pakursyer kapërceu kufijtë e këshillimit teorik dhe u konkretizua me një hap madhor në karrierën time: botimin e librit tim të parë për fëmijë, me titull “Revista Mëngjesi”.
Ky botim shënon formalizimin e rrugëtimit tim si autore dhe institucionalizimin e asaj prirjeje që dikur ishte thjesht një postim në rrjetet sociale. Libri nuk erdhi vetëm si një produkt artistik, por si një dëshmi e drejtpërdrejtë e impaktit që ka mentorimi i duhur në shndërrimin e potencialit në një vepër të prekshme.
Premtimi im i heshtur mbetet ai që lindi atë ditë: të mos ndaloj kurrë së shkruari për fëmijët, duke mbajtur gjallë magjinë që ai vuri re i pari.
Vlerësimi dhe direktiva e qartë e Agim Kelmendit përcaktuan profilin tim krijues, duke shndërruar një prirje të brendshme në një mision letrar afatgjatë.
Ky udhëzimi i tij mbetet parimi udhëheqës i punës sime, duke diktuar vazhdimësinë time në pasurimin e fondit të letërsisë për fëmijë.
Burimi/Facebook
Leave a Reply