Kosova ka ardhur në një moment kur për postin e Presidentit ndoshta duhet të mendojmë pak më ndryshe.
Jo domosdoshmërisht të kërkojmë emrin që ka partinë më të fuqishme prapa vetes. Jo njeriun që përfaqëson njërin kamp kundër kampit tjetër. Por një figurë që, pikërisht pse nuk vjen nga betejat e përditshme partiake, mund të jetë e pranueshme për një pjesë shumë më të gjerë të shoqërisë.
Një emër i tillë, për mendimin tim, mund të jetë Besim Dina.
Besim Dina nuk është produkt i zyrave partiake. Nuk është ndërtuar politikisht duke e ndarë shoqërinë në “tanët” dhe “të tyre”. Për më shumë se tri dekada të aktivitetit të tij si aktor, humorist, autor, producent dhe moderator, ai është bërë një figurë e njohur publike në Kosovë. “Oxygen Show”, të cilin e udhëheq prej vitit 2008, është vetëm një pjesë e kësaj rruge të gjatë.
Por pikërisht këtu qëndron ideja.
Presidenti i Republikës nuk duhet të jetë president i një partie. Duhet të jetë president i vendit.
Kosova është lodhur nga situatat ku pothuajse çdo emër politik bart me vete një histori konfliktesh, akuza, kundërshtarë dhe llogari të vjetra partiake. Në momentin kur përmendet një kandidat, gjysma e skenës politike pozicionohet automatikisht kundër tij, jo gjithmonë për shkak të personit, por për shkak të partisë nga e cila vjen.
Besim Dina do të hynte në një diskutim të tillë nga një pozitë krejt tjetër.
Ai nuk do të përfaqësonte fitoren e njërës parti dhe humbjen e tjetrës.
Dhe pikërisht kjo mund të ishte forca e kandidaturës së tij.
Besimi për dekada ka komunikuar me njerëz të profileve krejtësisht të ndryshme. Në studion e tij kanë kaluar personalitete të fushave, bindjeve dhe historive të ndryshme. Profesioni i tij e ka mësuar të dëgjojë, të komunikojë, të krijojë atmosferë dhe, mbi të gjitha, të flasë me publikun në një gjuhë që publiku e kupton.
Ai është njeri i skenës dhe televizionit, por kjo nuk duhet parë automatikisht si mangësi.
Në botën moderne, një president është edhe përfaqësues i imazhit të shtetit. Duhet të dijë të komunikojë. Duhet të ketë prezencë. Duhet të dijë ta përfaqësojë vendin me dinjitet, por njëkohësisht të mos krijojë distancë artificiale nga qytetari.
Besim Dina është lindur në Gjakovë më 1971 dhe karriera e tij publike shtrihet që nga fillimi i viteve ’90. Kjo do të thotë se ai i përket një gjenerate që e ka përjetuar Kosovën në etapa krejtësisht të ndryshme: para luftës, gjatë periudhës së rëndë të viteve ’90, pas luftës, shpalljen e pavarësisë dhe ndërtimin e shtetit.
Por argumenti kryesor nuk është se Besim Dina “duhet të bëhet president sepse është i famshëm”.
Përkundrazi.
Pyetja duhet të jetë:
A mundet Kosova ta gjejë një personalitet jashtë llogoreve partiake, rreth të cilit partitë politike mund të bëjnë kompromis pa u ndier se kanë kapitulluar para kundërshtarit?
Unë mendoj se po.
Dhe Besim Dina është një prej emrave që ia vlen të diskutohet seriozisht.
Natyrisht, të jesh figurë publike e respektuar nuk mjafton vetvetiu për të qenë President. Një kandidat duhet të dëshmojë se e kupton Kushtetutën, institucionet, politikën e jashtme, raportet me aleatët, përgjegjësinë shtetërore dhe peshën enorme që bart fjala e Presidentit.
Por këto janë çështje mbi të cilat një kandidat mund dhe duhet të testohet publikisht.
Ajo që është shumë më vështirë të ndërtohet brenda natës është besueshmëria njerëzore, aftësia për komunikim dhe mungesa e një bagazhi të rëndë partiak.
Kosovës sot i duhet më shumë bashkim sesa një betejë e re politike për një post.
I duhet një President që kur flet, qytetari të mos pyesë menjëherë: “Në emër të cilës parti po flet?”
Një President që mund ta presë në zyrë edhe pozitën, edhe opozitën.
Një President që mund të shkojë në Gjakovë, Prishtinë, Mitrovicë, Prizren, Pejë, Gjilan, Ferizaj apo në një fshat të vogël dhe të mos shihet si përfaqësues i një elektorati të caktuar.
Një President që e kupton se institucioni është më i madh se individi.
Dhe, ndoshta më e rëndësishmja, një President që nuk e përdor Presidencën si trampolinë për betejën e ardhshme partiake.
Prandaj emri i Besim Dinës, së paku për mua, nuk duhet parë si shaka dhe as si provokim.
Duhet parë si një pyetje serioze:
Pse Presidenti i Kosovës duhet patjetër të vijë nga politika partiake?
Pse të mos jetë një personalitet publik, i njohur prej dekadash, me aftësi komunikimi dhe pa një ushtri partiake pas vetes?
Ndoshta pikërisht një njeri që nuk ia ka borxh Presidencën një partie do ta kishte më të lehtë t’ia kishte borxh vetëm Republikës.
Nuk po them se Besim Dina është kandidati i vetëm.
Por po them se Besim Dina mund të jetë një prej atyre emrave rreth të cilëve ia vlen të ulemi e të flasim pa paragjykime.
Sepse kompromisi nuk do të thotë gjithmonë të zgjedhësh kandidatin më të dobët që nuk e pengon askënd.
Ndonjëherë kompromisi i mirë është të gjesh një njeri që nuk i përket askujt politikisht, pikërisht që të mund t’u përkasë të gjithëve institucionalisht.
Në një Kosovë ku politika na ka ndarë mjaftueshëm, ndoshta ka ardhur koha që për President të kërkojmë jo atë që e fiton betejën mes partive, por atë që mund ta bëjë të panevojshme atë betejë.
Besim Dina – pse jo?
Burimi/Facebook
Leave a Reply