Të nderuar deputetë të Kuvendit të Republikës së Kosovës,
Po ju shoh dhe po ju dëgjoj shpesh duke folur për Kosovën, për heronjtë, për dëshmorët, për luftëtarët, për familjet e tyre dhe për rininë e Kosovës. Në çdo fjalim dëgjojmë fjalë të mëdha për sakrificën, për lirinë dhe për dashurinë ndaj këtij vendi.
Por sot dua t’ju bëj një pyetje jo si politikane, jo si deputete, por si vajzë e një invalidi të luftës.
Ku ishit ju kur familjet tona kishin nevojë për ju?
Ku ishit kur fëmijët e luftëtarëve po rriteshin me mungesa, me dhimbje dhe me plagët e një lufte që nuk e zgjodhëm ne?
Ku ishit kur shumë të rinj të Kosovës, edhe fëmijë të familjeve të UÇK-së, u detyruan të largoheshin nga vendi i tyre për të kërkuar një të ardhme më të mirë jashtë Kosovës?
Ju sot flisni për rininë dhe thoni se e doni rininë e Kosovës. Por unë dua t’ju pyes:
Çfarë po bëni konkretisht për atë rini?
Sepse unë jam njëra prej tyre.
Jam vajzë e një invalidi të luftës. Një familje që ka dhënë dhe ka sakrifikuar për këtë vend. Një familje që e ka dashur Kosovën dhe ka besuar se një ditë ky shtet do të ishte vendi ku fëmijët tanë do të mund të ndërtonin jetën e tyre me dinjitet.
Unë kam pasur një dëshirë të madhe: t’i shërbej shtetit tim.
Kam dashur dy uniformat e shtetit tim — uniformën e Policisë dhe uniformën e Ushtrisë.
Nuk kam kërkuar të më falet asgjë. Nuk kam kërkuar privilegj vetëm sepse jam vajza e një invalidi të luftës. Kam dashur vetëm mundësinë që me punën, përkushtimin dhe aftësinë time të kontribuoj për vendin tim.
Por sot pyes:
Pse na latë jashtë?
Pse fëmijët e familjeve të luftës duhet të ndihen të harruar?
Pse duhet të largohemi nga Kosova për të gjetur mundësi që ndoshta nuk na u dhanë në vendin tonë?
Ju, që sot jeni në Kuvend dhe që flisni për sakrificën e luftës, duhet ta kuptoni se për shumë familje lufta nuk ka përfunduar me heshtjen e armëve. Pas luftës kanë ardhur vite të tjera me vështirësi, me mungesa, me zhgënjime dhe me beteja të tjera.
Një invalid i luftës nuk është vetëm një numër në një dokument.
Pas tij është një familje.
Janë fëmijët.
Është një nënë, një baba, një bashkëshorte, një motër apo vëlla.
Janë vite sakrifice.
Dhe kur fëmijët e këtyre familjeve rriten, ata nuk duhet të dëgjohen vetëm në fjalime. Ata duhet të dëgjohen edhe kur kërkojnë mundësi, arsim, punësim dhe një të ardhme në Kosovë.
Mos na thoni vetëm se e doni Kosovën. Na tregoni me vepra.
Mos na thoni vetëm se e doni rininë. Shikoni pse rinia po largohet.
Mos na flisni vetëm për heronjtë. Shikoni familjet që kanë mbetur pas tyre.
Mos i përmendni vetëm dëshmorët në përvjetorë. Mos harroni njerëzit që ende jetojnë me pasojat e luftës.
Dhe mos e përdorni sakrificën e familjeve tona vetëm kur ju nevojitet për një fjalim politik.
Unë nuk po ju shkruaj nga urrejtja.
Po ju shkruaj nga zhgënjimi dhe dhimbja.
Sepse është e dhimbshme të shohësh se si flitet për Kosovën sikur gjithçka është në rregull, ndërsa shumë të rinj të këtij vendi po e shohin të ardhmen e tyre jashtë saj.
Është e dhimbshme kur një vajzë e një invalidi të luftës dëshiron të veshë uniformën e shtetit të saj, të punojë për vendin e saj, t’i shërbejë popullit të saj, dhe megjithatë ndihet sikur nuk ka vend për të.
A nuk është kjo edhe Kosova ime?
A nuk është kjo edhe Kosova e familjeve që sakrifikuan?
A nuk kemi të drejtë edhe ne të ëndërrojmë?
A nuk kemi të drejtë të kërkojmë një mundësi të barabartë?
Sot ju them të gjithëve në Kuvend:
Mos harroni se pas çdo familjeje të luftës ka fëmijë që kanë ëndrra.
Mos harroni se pas çdo invalidi të luftës ka një familje që ka kaluar shumë.
Mos harroni se pas çdo flamuri që ngrini ka njerëz që kanë paguar një çmim të madh për ta parë Kosovën të lirë.
Dhe nëse vërtet e doni Kosovën, atëherë mos e lini rininë e saj të largohet.
Nëse vërtet e doni rininë, jepuni mundësi të ndërtojnë të ardhmen këtu.
Nëse vërtet e respektoni luftën, respektoni edhe familjet që jetojnë sot me pasojat e saj.
Unë nuk kërkoj mëshirë.
Kërkoj drejtësi.
Nuk kërkoj privilegj.
Kërkoj mundësi.
Nuk kërkoj që dikush të më japë një vend pune vetëm pse jam vajza e një invalidi të luftës.
Kërkoj që të mos më mbyllet dera vetëm sepse vij nga një familje që tashmë ka dhënë shumë për këtë vend.
Dhe sot po ju pyes të gjithëve, pa dallim partie:
Ku ishit atëherë dhe ku jeni sot për fëmijët e atyre që sakrifikuan?
Sepse Kosova nuk është vetëm Kuvendi.
Kosova nuk janë vetëm politikanët.
Kosova jemi ne — familjet, fëmijët, të rinjtë, veteranët, invalidët e luftës dhe çdo qytetar që ende beson se ky vend mund të bëhet më i drejtë.
Prandaj, para se të thoni edhe një herë “e duam Kosovën” dhe “e duam rininë”, shikoni në sytë e rinisë që po largohet.
Shikoni familjet që ndihen të harruara.
Shikoni fëmijët e atyre që sakrifikuan.
Dhe pyesni veten:
A po bëjmë mjaftueshëm për ta?
Sepse një shtet nuk dëshmohet vetëm me fjalë.
Një shtet dëshmohet me atë se si sillet me njerëzit që kanë më së shumti nevojë për drejtësi dhe respekt.
Unë do të vazhdoj ta dua Kosovën.
Por dua që edhe Kosova të na dojë neve.
Po ju shohim shpesh duke folur për heronjtë, trimat, luftëtarët, për Kosovën dhe për dashurinë ndaj rinisë. Por, si vajzë e një invalidi të luftës, kam një pyetje që dua t’jua bëj të gjithëve:
Ku ishit ju atëherë, kur ne, fëmijët e luftëtarëve dhe familjet e tyre, kishim nevojë për mbështetje?
Ku ishit kur shumë prej nesh u detyruan të largoheshin nga Kosova dhe të kërkonin një jetë tjetër jashtë vendit, sepse këtu nuk gjetëm mbështetjen që e meritonim?
Ju flisni për Kosovën, për rininë dhe për sakrificën e luftës. Por unë ju pyes: a po e doni vërtet rininë kur fëmijët e familjeve që sakrifikuan për këtë vend ndihen të harruar dhe të detyruar të largohen?
Kjo Kosovë është ndërtuar me sakrificën e shumë familjeve. Mos i kujtoni vetëm në fjalime dhe në ditë përkujtimore. Kujtojini edhe me vepra.Dhe një pyetje e fundit për ju:
Nëse nuk kujdeseni për fëmijët e atyre që sakrifikuan për Kosovën, atëherë për cilën rini po flisni?Kam dashur t’i vesh dy uniforma të shtetit tim.
Kam dashur uniformën e Policisë së Kosovës.
Kam dashur uniformën e Ushtrisë së Kosovës.
Kam dashur t’i shërbej vendit tim.
Kam dashur që një ditë babai im, si invalid i luftës, të më shihte me krenari duke veshur uniformën e Republikës së Kosovës.
Por sot më duhet t’ju pyes:
Pse nuk kishte vend për mua?
dëshmoj veten dhe të punoj me djersën time.
Por dua edhe një shtet që nuk i harron fëmijët e familjeve që kanë sakrifikuar.
Sepse babai im nuk është vetëm “invalid lufte”.
Ai është një prind.
Dhe pas tij është një familje.
Pas tij janë fëmijët e tij.
Pas tij janë vite të tëra sakrifice dhe vështirësish.
Kur flisni për luftën, mos e shikoni vetëm të kaluarën.
Shikoni edhe pasojat që vazhdojnë sot.
Sepse disa plagë nuk shërohen me një fjalim në Kuvend.
Disa dhimbje nuk zhduken me një ceremoni.
Dhe disa familje nuk kanë nevojë vetëm për fjalë të bukura.
Kanë nevojë për drejtësi, respekt dhe mundësi.
Ju jeni ulur në Kuvend për të përfaqësuar qytetarët.
Atëherë përfaqësoni edhe ata që nuk kanë zë.
Përfaqësoni familjet e luftëtarëve.
Përfaqësoni invalidët e luftës.
Përfaqësoni fëmijët që po largohen.
Përfaqësoni rininë që ende dëshiron të qëndrojë në Kosovë, por që çdo ditë përballet me pyetjen: “A ka të ardhme këtu?”
Dhe ju lutem, mos na thoni vetëm:
“Mos u largoni nga Kosova.”
Na jepni një arsye për të qëndruar.
Na jepni mundësi.
Na jepni shpresë.
Na tregoni me vepra se ky shtet nuk i harron familjet që kanë dhënë për të.
Sepse është shumë e lehtë të dalësh në foltore dhe të thuash:
“Lavdi dëshmorëve.”
Është shumë e lehtë të thuash:
“Respekt për luftëtarët.”
Është shumë e lehtë të thuash:
“E duam rininë.”
Por pyetja është:
Çfarë bëni kur fëmija i një invalidi të luftës kërkon një mundësi për t’i shërbyer shtetit?
A e hapni derën?
Apo e lini jashtë?
Unë sot nuk po kërkoj mëshirë.
Po kërkoj të dëgjohem.
Nuk po kërkoj privilegj.
Po kërkoj të drejtën për të pasur një mundësi.
Nuk po kërkoj që dikush të ma ndërtojë jetën.
Po kërkoj që të mos më pengohet rruga për ta ndërtuar vetë.
Dhe këtë pyetje ia drejtoj secilit prej jush:
A do ta kishit të njëjtën qetësi nëse vajza juaj do të ishte në vendin tim?
Nëse vajza juaj do të kishte dëshiruar të shërbente në Policinë apo Ushtrinë e Kosovës dhe do të ndihej e lënë jashtë, a do të thoshit përsëri se gjithçka është në rregull?
Mendoni pak.
Sepse ne nuk jemi vetëm statistika.
Ne nuk jemi vetëm emra që përmenden në ditë përkujtimore.
Ne jemi njerëz.
Jemi fëmijët e atyre që kanë sakrifikuar.
Jemi rinia e këtij vendi.
Dhe kemi të drejtë të pyesim:
Ku është Kosova për ne?
Unë ende e dua Kosovën.
Ende dua t’i shërbej Kosovës.
Ende dua të besoj në shtetin tim.
Por dashuria për vendin nuk duhet të jetë vetëm nga njëra anë.
Ne e duam Kosovën.
Tani duam ta shohim edhe Kosovën duke na dhënë një arsye që ta duam edhe më shumë.
Mos na detyroni që ëndrrat tona t’i realizojmë diku tjetër.
Sepse çdo i ri që largohet nga Kosova nuk është vetëm një person që ikën.
Është një ëndërr që humbet ky vend.
Nga një vajzë e një invalidi të luftës, për të gjithë ju që sot flisni në emër të Kosovës.
Me respekt, por edhe me dhimbje, vajza e një invalidi të luftës Majlinda .
Burimi/Facebook
Leave a Reply