Në disa raste u krijuan edhe dokumente me
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Shqipëria u bë strehë për hebrenj vendas dhe refugjatë që kishin ardhur nga vende të tjera të Evropës.
Pas pushtimit gjerman në vitin **1943**, rreziku u bë edhe më i madh.
Por shumë familje shqiptare morën një vendim.
T’i fshihnin.
Në qytete dhe fshatra, njerëzit hapën shtëpitë e tyre për familje që shpesh nuk i kishin njohur më parë.
U siguruan ushqim.
U gjetën vende ku mund të qëndronin.
identitete të tjera për t’i ndihmuar të kalonin kontrollet.
Një nga emrat më të njohur është **Refik Veseli**.
Ai ishte vetëm adoleshent kur familja e tij strehoi familjen hebreje **Mandil** në shtëpinë e tyre në Krujë.
Por për shumë shqiptarë të asaj kohe, kjo nuk përshkruhej thjesht si një akt heroizmi.
Lidhej me një fjalë shumë më të vjetër:
**Besa.**
Nëse dikush ishte marrë nën mbrojtjen tënde, ekzistonte një detyrim moral për të mos e braktisur.
Historia ka edhe një fakt të jashtëzakonshëm.
Sipas **Yad Vashem**, Shqipëria ishte një nga vendet e pakta të Evropës ku pas luftës kishte **më shumë hebrenj se përpara saj**, pjesërisht sepse refugjatë hebrenj kishin gjetur strehim atje.
Dhjetëra shqiptarë janë njohur më vonë nga Yad Vashem si **Të Drejtë midis Kombeve** për ndihmën që u dhanë hebrenjve.
Ata nuk e dinin nëse historia do t’i mbante mend.
Në atë moment duhej vetëm të vendosnin:
**Ta mbyllnin derën, apo ta hapnin.**
💬 **A keni dëgjuar ndonjë histori të tillë nga familjet shqiptare gjatë Luftës së Dytë Botërore?**
Burimi/Facebook/N’Kohe +
Leave a Reply