Paulin Macaj – Nji dhimtë që pikun gjak përpara kryqit

 — Nga Paulin Maçaj
O zot çfarë tmerri e çfarë errësine ka mbulu këtë tokë në Shkodër ku në vend të dashnisë e të paqes ka mbytur nji gjâmë e madhështisë së ligësisë njerëzore sepse kur e menon se si nji shpirt nane e nji grue shuhet e derdhet në gjak në mes të shtëpisë prej atij që kishte dhanë besën përpara altarit të zotit me e mbrojtë ty të kputet shpirti e të lëshon goja vetëm nji vajtim të mbytur e nji mpirje të tanë trupit që të peshon në gjoks si gur varri e unë po e shoh këtë tmerr e shpirti po më vret e po më mekur se s’po di ma as si me ju thanë me fjalë se gabimet janë të bajtuna në shekuj e vite kur nuk ke zotin me veten se njerëzit janë krijesa e zotit e veç zoti e din kush jeton e kush len këtë jetë e lum na për ta e kush jemi ne për me marrë jetë kur jetën zoti ja jep çdo kujt
Njerëzia flasin e mundohen me gjetë fjalë të kësaj bote kush thotë xhelozia kush thotë telefoni e kush thotë viza e djalit që i ka luejtë truni plakut por asnji arsyetim nuk ka vlerë përpara ligjit të zotit sepse as fukarallëku e as dobësia e mendjes nuk e lajnë këtë mëkat të pafalshëm që ka ra mbi nji familje të tanë duke u lanë sot atyre fëmijëve të pafajshëm nji njollë të zezë në shpirt e nji faqe të zezë që nuk lahet ma kurrë sa të jetë jeta e që ka me randu mbi ta si nji kryq i randë vuajtjeje ku çdo lexues duhet me ndalu e me pa me sytë e shpirtit pasojat e tmerrshme sepse rrugët e shenjat që të çojnë në humbje janë të shumta por a duhet me u marrë në dorë e vetmja armë
Sot ka ardhë koha me kuptu që e vetmja armë për me kthye jetën normale shpresën dhe qëllimin pse kemi ardhë në jetë asht veç lutja e vazhdueshme në zotin nji lutje që sduhet ta kemi për me ra në sy e me ba numra në rrugë por me ba lutje për vlera për mos me na lanë vetëm me na ngushllu e me na nergjesu se na duhet ta dijmë e ta shohim të vërtetën e madhe që vijmë në jetë nga nji grue që asht nana e morrim nji grue që na jep emnin e madh babë e madhështinë me kenë prind e kush don që ti vrash gjânat më të shtrenjta në këtë jetë e emnin ma të bukur nanën pra ti jua vrave fëmijëve tu nji zojë të vërtetë që në familjen normale asht në vendin e zojës së bekume nanes së Krishtit e kush e xen vendin e nanës e këtë duhet ta kuptojmë mirë se nanën ju ke vra fëmijëve tu e kur e ke përballë e e shef kështu fjala e pamatur asht shumë e jo të jesh ti ai që e ban këtë gjâmë sepse nji njeri normal sado keq me kenë vret mbarë njerëzimin e këtë dhimtë që ju jep fëmijëve asht nji dhimtë që i shoqron tanë jetën
O njerëz të prodhuem në laborator të njeriut të ri e që skeni asnji lidhje me besimin se besimi i shumicës sot asht ba pasuni kurvni hajni e çdo gjâ e ligë por keni harru kryesoren që asht me besu në zot e mos me ja ba kujt atë që sdon me ta ba kush ty e krejt e thjeshtë me kenë njerz se sa lehtë asht me kenë njerz kur vlerëson krijesën e zotit njeriun në çdo drejtim e le dashurinë me xanë vendin e urrejtjes se kurrë nga dashuria nuk lind vdekja
Ky shkatrrim i madh asht nji thirrje dhe nji predikim i thellë sepse kur në vend të parë nuk ven besimin në zot e nuk vlerëson familjen e atë dhuratë që zoti të ka dhanë nëpërmjet kësaj grueje ti ke humbë rrugën sepse përmes asaj grueje ti je ba babë e fëmit për prindin janë çdo gjâ e s’ka asgjë përmbi ta prandaj me u nda e me ikë në rrugë tande asht burrnia por me u çu e me pre në besë gruen e shtëpisë asht me u marru për s’gjalli e me u dënu me mallkim duke lanë pas fëmijë të coptuem që sot duhet me gjetë forcon ma fort te zoti sepse u mbytyni nana e u korit e u kalb babai Shtjefni në qeli të burgut
Drita e amshueshme e zotit kofsh mbi shpirtin e asaj grueje të ngratë e zoti Jezu Krisht u dhantë forcë e qëndresë të madhe e shpirt të fortë atyre fëmijëve që sot kqyrun muret e zbrazëta e qajnë me lot gjaku në nji dhimtë që nuk ka me u shëru kurrë sa të kenë jetën e kësaj bote e vetëm fjala e shenjtë e Tij na luan peshë me u ulë në gjunjë e me thonë me shpirt të thyer fali o zot se nuk dinë çfarë bajnë

Burimi/Facebook