Rasti i Mirlinda Karçanajt nuk është thjesht një çështje personale, as një histori që mund të trajtohet si episod televiziv për emocione, lot, justifikime apo rikthim imazhi. Është një çështje publike. Është një çështje që lidhet me administratën shtetërore, me tenderat publikë, me dyshimet për abuzim me pushtetin, me përgjegjësinë institucionale dhe me besimin e qytetarëve tek shteti.
Prandaj mënyra se si një pjesë e mediave po e trajton këtë rast është problem më vete.
Mirlinda Karçanaj ka reaguar publikisht për herë të parë pas akuzave që rëndojnë ndaj saj për “shkelje të barazisë së pjesëmarrësve në tendera apo ankande publike”, në kuadër të një dosjeje që lidhet edhe me dyshime për veprimtari të strukturuar kriminale. Ajo ka deklaruar se ka respekt për punën e SPAK-ut dhe se pret që çdo hetim të mbështetet mbi prova konkrete, dokumente zyrtare dhe jo mbi interpretime publike apo materiale të nxjerra jashtë kontekstit.
Kjo është e drejta e saj. Çdo njeri ka të drejtën të mbrohet. Çdo i akuzuar prezumohet i pafajshëm deri në një vendim të formës së prerë. Por kjo nuk do të thotë se media duhet ta kthejë një çështje korrupsioni në operacion pastrimi imazhi.
Problemi nuk është se Karçanaj flet. Problemi është kur media harron pse ajo është në qendër të vëmendjes. Problemi është kur televizionet dhe portalet nisin të ndërtojnë një narrativë më të butë, më njerëzore, më të konsumueshme për publikun, duke lënë në hije thelbin: akuzat, përgjimet, dyshimet, dokumentet, tenderat, marrëdhëniet e pushtetit me biznesin dhe mënyrën si është administruar paraja publike.
Kjo nuk është gazetari. Kjo është servis mediatik.
Një ish-drejtuese apo punonjëse e lartë e administratës publike, e përfshirë në një hetim për korrupsion dhe tendera publikë, nuk duhet trajtuar si personazh showbiz-i. Nuk është as Beyoncé, as kryeministre, as deputete që ftohet për spektakël, për narrativë emocionale apo për rehabilitim publik në ekran. Është një zyrtare e akuzuar në një çështje me interes të lartë publik.
Fakti që masa e sigurisë është zbutur nga SPAK nuk është shpallje pafajësie. Detyrimi për paraqitje nuk e fshin dosjen. Nuk i fshin dyshimet. Nuk i zhduk përgjimet. Nuk i shuan pyetjet. Nuk e mbyll detyrimin e medias për të kërkuar llogari.
Por në Shqipëri shpesh ndodh e kundërta. Sapo pushteti ose njerëzit pranë tij kanë nevojë për pastrim imazhi, një pjesë e ekranit shndërrohet në lavatriçe publike. Aty ku duhej të kishte pyetje të forta, ka buzëqeshje. Aty ku duhej të kishte kërkesë për transparencë, ka tone të buta. Aty ku duhej të kishte gazetari, ka skenografi.
Dhe kjo është arsyeja pse qytetari ndihet i tradhtuar.
Sepse media servile nuk e ndihmon qytetarin. Media servile e dënon qytetarin. E lë të pambrojtur përballë pushtetit, përballë korrupsionit, përballë pazareve, përballë administratës që duhet t’i shërbejë publikut, por shpesh i shërben interesave të ngushta.
Nëse media harron shpejt, qytetari nuk duhet të harrojë. Nëse ekranet përpiqen ta ulin narrativën, publiku duhet ta ngrejë pyetjen: çfarë ndodhi realisht me tenderat? Kush përfitoi? Kush u favorizua? Kush u dëmtua? Kush e kontrollonte sistemin? Kush i mbronte biznesmenët dhe kush i detyronte të tërhiqeshin? Çfarë roli pati administrata publike në gjithë këtë mekanizëm?
Këto janë pyetjet që vlejnë. Jo lotët televizivë. Jo fjalitë e kuruara. Jo intervistat që duken më shumë si operacion estetik imazhi sesa si ballafaqim publik.
Shqipëria nuk vuan nga mungesa e spektaklit. Shqipëria vuan nga mungesa e përgjegjësisë.
Dhe kur media zgjedh të jetë shërbëtore e narrativës së pushtetit, në vend që të jetë roje e interesit publik, ajo nuk është më pushtet i katërt. Është dekor i kalbur i një sistemi që mbron veten.
Servilizmi mediatik po e vret Shqipërinë. Jo me një goditje të vetme, por çdo ditë nga pak: duke zbutur korrupsionin, duke romantizuar të akuzuarit, duke lodhur qytetarin, duke relativizuar skandalin dhe duke e kthyer përgjegjësinë publike në teatër televiziv.
Drejtësia le të bëjë punën e saj. Por media, nëse do të quhet media, duhet të bëjë punën e vet: të mos harrojë, të mos zbukurojë, të mos shërbejë, të mos pastrojë imazhe.
Sepse kur media bëhet avokate e të fuqishmëve, qytetari mbetet pa zë.
Burimi/Facebook/First Hello World
Leave a Reply