Sot nuk po shkruaj me bojë, por me dhimbjen e një njeriu që sheh se si jeta në këtë vend është bërë më e lirë se një qese gjak. Lajmi për vdekjen e asaj nene të re në maternitet – që solli në jetë dy fëmijë dhe mbylli sytë vetë sepse “nuk pati gjak” – nuk është thjesht një fatkeqësi. Ky është një krim shtetëror i veshur me uniformën e neglizhencës!
Një vend ku një nënë mund të vdesë nga një hemorragji sepse nuk ka gjak, nuk është vend që “ka probleme”. Është një vend që ka dështuar! Jo nesër, por sot, sepse hemorragjia nuk pret. Nuk të jep kohë të kërkosh. Nuk të fal. Dhe një sistem që të detyron të lutesh për gjak ndërkohë që po vdes… nuk është sistem. Është braktisje e pastër!
E vërteta është e hidhur dhe ulëret:
Vjedhja që vret: Ky sistem e filloi me vjedhje dhe po e mbyll me jetë njerëzish. Paratë që duhej të siguronin rezerva gjaku e ilaçe, treten në xhepat e atyre që shëndetin e shohin si biznes “Check-up”-esh dhe tenderash korruptivë.
Braktisja e organizuar: Mos thoni “njerëzit nuk dhurojnë”. Jo. Njerëzit nuk janë problemi. Problemi është një shtet që nuk organizon, nuk garanton dhe nuk mbron. Kur rinia ikën e dëbuar nga keqeverisja, kush do të japë gjak? Kanë mbetur vetëm muret e ftohta të spitaleve.
Mjekësia e fasadave: Ndërsa ministrat flasin për suksese imagjinare, nënat tona vdesin si në Mesjetë. Nuk ka turp më të madh sesa të dështosh në mbrojtjen e jetës që sapo ka lindur. Në këtë vend, vendi ku lind ka filluar të vendosë nëse jeton apo vdes.
Kjo nuk është thjesht mungesë gjaku në depozita, kjo është mungesë moraliteti në venat e kësaj qeverie. Sot nuk vajtojmë vetëm një nënë, sot vajtojmë dështimin e një sistemi që na ka vjedhur të ardhmen dhe tani po na merr edhe jetën. Një nënë nuk duhet të vdesë duke sjellë jetë. Asnjëherë!
Zoti i dhashtë forcë asaj familjeje, por ne nuk duhet t’i japim më heshtje kësaj të keqeje. Kush hesht para kësaj masakre, është bashkëpunëtor me vrasësit e jetës!
Nga: Paulin Macaj
Shkodër
Burimi/Facebook
Leave a Reply