Më mbushet zemra kur të shoh,
Ndërsa mendimet më spërkaten nga drita,
M’u krijua djegja… shpirti m’u ngroh,
Asgjëja ra në agoni, gjersa të prita.
Një furtunë e çmendur drite u shfaq në çast,
Nga mungesa jote shpirti më përvëlohet,
Është një etje mëkatesh
që më rri ngjat,
Një etje prej të marreje, që s’më largohet.
Ndërsa drita përbrenda fillon e me mbush,
Në zemër kurorën shumëngjyrëshe mbjell,
Kurorën që gjer sot s’ta ka dhuruar askush,
Porsi shtajzovalle magji tek Ti përcjell.
C’është kjo dritë sysh që më ekzalton?
Teksa përpiqem të fle, përbrenda trazohem,
Ti me dritën tënde edhe errësirën shpon,
Përmes lumturisë, në imagjinata harrohem…
Burimi/Facebook
Leave a Reply