Më thirrën papritur nga çerdhja.
“Zonjë, duhet të vini ta merrni vajzën tuaj pak më herët,” tha mësuesja, me një zë që nuk linte vend për interpretime të lehta.
“A ndodhi diçka? A është mirë?”
“Është mirë… por duhet të flasim me të.”
Zemra filloi të më rrihte më shpejt. Nuk mund të përqendrohesha më në asgjë. I lashë të gjitha dhe vrapova.
Sapo mbërrita, më çuan te psikologia.
Ajo më përshëndeti me një vështrim serioz, pothuajse të ashpër. Pastaj, me një psherëtimë, më dha një fletë letre:
“Sot fëmijët duhej të vizatonin familjen e tyre. Ky është vizatimi i vajzës suaj.”
Tre figura të thjeshta: shkopinj me koka të rrumbullakëta.
Poshtë, tre emra: “Babi,” “Gjyshja Oli,” dhe “Unë.”
Fundi.
“A e vini re?” tha ajo. “Ajo nuk është aty. Është sikur, në botën e saj, mami nuk ekziston. Është një shenjë e rëndësishme. Ajo duhet të mendojë për kohën që i kushton asaj, për sa shumë është vërtet aty për të.”
Ngriva.
Ndërsa dëgjoja atë vlerësim të mungesës sime, një mendim i vetëm më rrihte në kokë:
*Por unë jam këtu. Gjithmonë.*
I lexoja historitë e saj para gjumit. Gatuam së bashku, shëtitëm qenin, qeshim, luajmë, shpikim botë…
Si është e mundur që unë nuk jam në vizatimin e saj?
Pasi dolëm nga foleja, ecëm për në shtëpi. Ajo ishte e gëzuar, si gjithmonë. Zemra ime ishte plot dyshime. Në fund, nuk munda t’i mbaja të gjitha brenda.
“Zemër… sot vizatoje familjen tënde, apo jo?”
“Po, mami.”
“Dhe… pse vizatoje vetëm babin dhe gjyshen? Pse nuk më vizatoje edhe mua?”
Ajo u ndal dhe më shikoi me ato sy të mëdhenj e seriozë. Pastaj ajo u përgjigj me zërin më të ëmbël që kam dëgjuar ndonjëherë:
“Mami… sepse je shumë e bukur. Dhe unë ende nuk di si të vizatoj diçka kaq të bukur.”
Dhe aty u shkriva.
Sepse ndonjëherë mendojmë se i kemi kuptuar të gjitha, se dimë si t’i lexojmë shenjat, mangësitë, heshtjet.
Por vetëm pyet. Vetëm dëgjo.
Me fëmijë. Me të rritur. Me ata që i duam.
Sepse pas asaj që na dhemb… shpesh fshihet vetëm dashuria. ❤️
Përktheu Albar
Burimi/Facebook/Fjala e Mesuesit
Leave a Reply