Quhem Mateo dhe jetoj në fshat, shumë larg — aq larg sa ndonjëherë më duket sikur bota mbaron pas kodrës. Shtëpia jonë është prej balte, me çati llamarine dhe me pula që enden kudo. Shkolla është më shumë se shtatë kilometra larg, por tashmë jam mësuar. Ec çdo ditë, që kur dielli sapo fillon të ngjyrosë qiellin.
Nëna është gjithmonë e para që zgjohet. Dëgjohet teksa ndez zjarrin dhe lëviz tenxheret. Kur më thërret, zëri i saj tingëllon i ëmbël, por i lodhur:
— Mateo, shpejto bir, se do të të vonojë përsëri ora.
Vishëm shpejt, mbath këpucët e vjetra që s’kanë më lidhëse dhe kërkoj çantën. Ajo më jep një tortilje me pak djathë, të mbështjellë në një copë pëlhure.
— Ha diçka rrugës.
— Po, nënë — i them ndërsa hap derën.
Babai, përkundrazi, nuk thotë asgjë. Në atë orë është tashmë jashtë, duke rregulluar parmendën ose duke ushqyer kafshët. Nëse më përshëndet, e bën pa më parë në sy. Ndonjëherë mendoj se nuk e kupton pse shkoj në shkollë.
Një mëngjes, kur e dëgjova të ankohej se nuk kishte para për biletën e autobusit, ia tha nënës:
— Përse i duhet gjithë ai shkollim djalit? Më mirë të më ndihmojë në arë.
— Lëre, Pedro — i tha ajo me zë të ulët —. Ka mendje të mirë, mësuesja thotë se mëson shpejt.
— Bah… shkronjat nuk të mbushin barkun.
Unë dëgjoja nga shtrati, pa guxuar të them asgjë. Por ato fjalë më dhembën më shumë se gurët e rrugës. Që nga ai ditë i premtova vetes se do të bëhesha nxënësi më i mirë, edhe po të duhej të shkoja zbathur.
—
Rruga për në shkollë është e gjatë. Në fillim, kur lind dielli, çdo gjë është e bukur: ajri i freskët, zogjtë që këndojnë, qielli që ngjyroset portokalli. Por më pas dielli nxehet, pluhuri ngrihet dhe këmbët fillojnë të dhembin. Ndonjëherë, kur kalon ndonjë kamion, mbuloj fytyrën me krah që të mos më mbulojë pluhuri.
Shoqja ime, Lucia, banon pak më afër. Kur më arrin, ecim bashkë.
— Të qortoi prapë babai yt? — më pyet.
— Jo. Tani as që më flet.
— As imi nuk e kupton pse mësojmë — thotë ajo duke qeshur —. Por prapë shkojmë, apo jo?
— Sigurisht. Një ditë do të kemi një rrugë tjetër.
Kur mbërrijmë në shkollë, mësuesja, zonja Ana, na pret gjithmonë me buzëqeshje. Ndonjëherë na jep bukë me reçel ose çaj të ngrohtë. Ajo e di sa shumë na kushton të vijmë.
— Mateo, prapë ke ardhur i pari — më thotë —. Sa forcë ke, djalosh.
Dhe unë buzëqesh. Nuk i them që zgjohem ende pa kënduar gjeli.
—
Ato vite punova më shumë se kurrë. Lexoja natën nën dritën e llampës me vaj, bëja detyrat në skajet e fletoreve të vjetra, dhe sa herë që babai më dërgonte të ruaja lopët, merrja librin fshehurazi. Nuk doja të më shihte duke mësuar, se zemërohej.
Një ditë, gjatë pushimit, zonja Ana më thirri mënjanë:
— Mateo, nesër do të them diçka në klasë. Mos mungo, mirë?
Nuk e kuptova çfarë donte të thoshte, por pohova me kokë.
—
Të nesërmen, mësuesja kërkoi qetësi dhe, me një buzëqeshje që më bëri të më dridheshin këmbët, tha:
— Sot dua të përgëzoj nxënësin më të mirë të vitit. Atë që nuk mungoi kurrë, që ecën më shumë dhe që tregoi më shumë përkushtim. Ky nxënës është… Mateo!
Të gjithë duartrokitën. Lucia më shtyu në shpatull dhe unë ndjeva fytyrën që më skuqej.
— Dhe përveç kësaj — vazhdoi mësuesja — kemi një surprizë.
Në atë moment hynë dy burra nga fshati duke shtyrë një biçikletë ngjyrë qielli, me një fjongo të kuqe në timon. U nemita.
— Të gjithë banorët dhe mësuesit bashkuam pak para — tha zonja Ana —. Që Mateo të mos ecë më kaq shumë në këmbë.
S’munda të flisja. Vetëm preka sediljen dhe ndjeva që më dridheshin duart. Nuk kisha pasur kurrë diçka kaq të bukur.
— Është e imja? — pyeta me zë të ulët.
— Sigurisht që po, Mateo. E ke fituar me meritë.
—
Ato pasdite u ktheva ngadalë, duke pedaluar me kujdes, sikur kisha frikë mos zgjohem nga një ëndërr. Kur mbërrita në shtëpi, babai po riparonte gardhin. Më pa dhe ngrysi vetullat.
— Ç’është kjo? — pyeti.
— Ma dhuruan në shkollë — i thashë —. Se dola nxënësi më i mirë.
Nuk tha asgjë. Vetëm më pa drejt e më pas uli kokën e vazhdoi punën. Por pas pak, kur hyra në shtëpi, e dëgjova t’i thoshte nënës:
— Ai djalë… ka vërtet shtytje.
Ishte hera e parë që e dëgjova të fliste me krenari për mua.
Atë natë, para se të flija, e shikova biçikletën e mbështetur pas murit. Ndriçonte nën dritën e zbehtë që hynte nga dritarja. Dhe mendova se, edhe pse rruga do të mbetej e gjatë, tashmë nuk do të më rëndonte më. Sepse tani kisha krahë, rrota dhe një ëndërr që askush s’mund të ma merrte më.
Solli për ju Mësimi dhe Histori Motivuese. Për më shumë tregime të tilla ekskluzive, futuni në kanalin tonë privat në komentin e parë.
Burimi/Facebook/Te gjithe Shqiptaret te Bashkuar!
Leave a Reply