Është e vështirë të gjesh fjalë të mjaftueshme për ta përshkruar farsën që po shohim këto ditë.
Partia Demokratike e doktor Berishës, me gjithë zhurmën, betimet solemne dhe brohoritjet se “zgjedhjet e 11 majit ishin të vjedhura dhe të paligjshme”, ka vendosur që në shtator të ulet në Parlament.
A nuk është ky tallazi më i madh që mund t’i bëhet një kombi?
A nuk është ky poshtërim për çdo demokrat që për vite me radhë u lodh duke u ngritur në protestë, duke marrë shkopinj në shesh, duke sakrifikuar kohë e energji për një kauzë që në fund rezulton farsë?
Nëse zgjedhjet nuk njihen, atëherë ç’punë ka PD-ja në Parlament?
Nëse mandati i deputetit është produkt i manipulimit dhe vjedhjes, atëherë si mundet të jetë i vlefshëm për t’u përdorur?
Ky është paradoksi më i madh i opozitës shqiptare:
Thotë se pushteti është ilegjitim, por vrapon të marrë pjesën e vet në sistemin që vetë e shpall të kalbur.
Deputetët – monedhë tregu në pazarin politik:
Ironia arrin kulmin me vendimin e Berishës për t’ju dhënë deputetë borxh Partisë së Lirisë së Ilir Metës, Partisë Republikane të Fatmir Mediut, madje edhe ndonjë partie tjetër të dorës së tretë.
Ky është një veprim i paprecedentë, një turp parlamentar.
Deputetët nuk janë plaçkë tregu, nuk janë thes me misër për t’u shpërndarë nëpër fqinj.
Ata janë të zgjedhur nga populli (apo më mirë të themi, janë të prodhuar nga zgjedhjet që PD pretendon se u vodhën).
Atëherë çfarë logjike ka?
Një mandat që në gojën e Berishës është i “vjedhur” dhe “i pavlefshëm”, kthehet papritur në dhuratë, në mall për të ndërtuar grupe parlamentare fallco.
Kjo është një përdhosje e demokracisë, një shkelmim i çdo rregulli moral dhe ligjor.
Mandati nuk është i Berishës, as i partisë, por i qytetarëve.
Deputeti nuk është pronë private e doktorit që ta japë borxh si biçikletë fqinji.
Por në këtë vend, për fat të keq, mandati është kthyer në plaçkë dhe deputeti në shërbëtor të liderit.
Historia që përsëritet:
Gënjeshtrat e radhës së PD-së:
Nuk është hera e parë që opozita shqiptare bën këtë lojë të pistë.
Kujtojmë:
• Në 1997, PD-ja nuk njohu zgjedhjet pas humbjes katastrofike, por u ul në Parlament sapo iu dha rasti.
• Në 2009, pas humbjes në zgjedhje pushtetin PD-ia e mori me 4 deputetët e LSI-së,.
• Në 2019, opozita dogji mandatet, bëri cirk nëpër sheshe, por më pas iu kthye lojës politike, duke kërkuar ulëse dhe privilegje.
Pra, kemi një model të qartë:
Opozita në Shqipëri gjithmonë ngre zërin për “parime”, “kauza”, “luftë për demokraci”, por në fund kthehet në Parlament me bisht ndër shalë.
Kjo nuk është opozitë – kjo është hipokrizi sistematike.
Berisha – lideri i kontradiktave:
Doktori nuk është i ri në këtë lojë.
Ai është mjeshtër i mbijetesës politike me çdo kusht, edhe kur duhet të përpijë fjalët e veta.
Në njërën ditë del para kamerave e shpall se “kjo është masakër zgjedhore, nuk do ta njohim kurrë”.
Të nesërmen, në mbledhje partie, planifikon ndarjen e deputetëve për Metën e Mediut, sikur të ndante copa mishi në thertore.
Ky është Berisha i vërtetë:
I gatshëm të shkelë mbi çdo parim për të ruajtur një grimë pushteti, për të kontrolluar lojën e brendshme, për të mbajtur gjallë mitin e vet si lider i opozitës.
Por në realitet, ai po e kthen opozitën në një hije të vetvetes, në një trup pa shpirt që sillet rrotull thërrimeve të pushtetit.
Pasoja për shoqërinë dhe qytetarin:
Ky veprim i PD-së ka pasoja të rënda për moralin politik të shoqërisë.
Qytetari i thjeshtë, që ende mban shpresë tek vota, sheh se vota është një lojë boshe.
Sheh se edhe ata që e shpallin “të pavlefshme” votën, e përdorin atë për të bërë pazare.
Sheh se fjala politike është pa vlerë, sepse brenda pak muajsh përmbyset, përtypet e përgëlltitet sipas interesit të çastit.
Mesazhi që i jepet popullit është i qartë:
Mos besoni në parime, mos besoni në betime, mos besoni në politikë – gjithçka është pazari i një grushti njerëzish që ndajnë mes tyre pushtetin dhe privilegjet.
Opozita e rreme – fasadë e regjimit:
Me këtë veprim, PD-ja nuk është më opozitë e vërtetë.
Ajo është fasadë e regjimit të Ramës, një figurant i dytë që bën sikur kundërshton, por në fund ulet në sallë dhe mban gjallë lojën.
Sepse një Parlament pa opozitë do të dukej qartë si diktaturë.
Por një Parlament me një opozitë që vetëm bërtet dhe pastaj ul kokën, është edhe më i rrezikshëm:
Sepse krijon iluzionin e demokracisë, kur në të vërtetë është një pazari i madh.
PD-ja ka vdekur, opozita ka falimentuar
Zgjedhjet e 11 majit 2025 treguan edhe një herë se opozita shqiptare nuk ka moral, nuk ka strategji dhe nuk ka guxim.
PD-ja e Berishës thotë se nuk i njeh zgjedhjet, por i përdor ato për të hyrë në Parlament.
Thotë se mandati është i pavlefshëm, por e shpërndan si plaçkë për të ndërtuar grupe të rreme parlamentare.
Thotë se është opozitë, por në realitet është vegël e regjimit.
Kjo është e vërteta e hidhur:
PD-ja e sotme nuk është forcë politike, është teatër.
Deputetët e saj nuk janë përfaqësues të popullit, por vegla të një loje të pistë.
Opozita shqiptare ka falimentuar moralisht.
Dhe në këtë baltë, e vetmja viktimë e vërtetë është qytetari shqiptar, që mbetet pa zë, pa përfaqësim, pa shpresë.
Burimi/Facebook
Leave a Reply