Pas pune, William ndaloi tek shtëpia e familjes Edimo. Në verandë, gjeti zotin Edimo ulur.
— Mirëmbrëma, zotëri.
— Mirëmbrëma, mirë se u ktheve.
— Brittany është brenda?
— Para se ta shohësh, dua të flas pak me ty. Ulu këtu.
Të dy u ulën në kolltukët e verandës.
— Do ta përmbledh shkurt atë që tha mjeku. Po ta them unë, sepse Brittany gjithmonë përpiqet të fshehë të keqen dhe të theksojë vetëm të mirën.
— Në rregull.
— Është një shtatzëni shumë e rrezikshme. Doktori i ka dhënë vetëm tridhjetë për qind shanse për ta çuar deri në fund bashkë me beben.
— Vetëm tridhjetë për qind?!
— Po. Dhe Brittany ka vendosur ta mbajë. Nuk munda ta bind të ndryshojë mendim. Ka arsyet e veta dhe janë të ndershme. E pranova me vështirësi, por vendosa ta mbështes. Do të lindë vetëm me prerje cezariane. Deri atëherë, ajo ka nevojë për qetësi të plotë, kujdes të veçantë. Nga ana jote, të lutem: mos e mërzit, mos e zemëro. Tensioni i lartë është rrezik vdekjeprurës. E kuptove?
— E kuptoj. Por kam frikë… ndonjëherë pyes veten nëse nuk duhet rishikuar ky vendim.
— Jo. As ti nuk do ta bindësh të heqë dorë. Duhet të jemi skuadër, të gjithë bashkë, për ta mbështetur. Për momentin nuk ka problem, sepse fetusi ende nuk është formuar plotësisht. Por pas muajit të pestë, do të fillojë e vërteta.
— Në rregull. E di sa i kushtueshëm është trajtimi i saj, dhe tani edhe shtatzënia. Do të kontribuoj edhe unë.
— William, mos mendo për financat. Vetëm ilaçet e saj më kushtojnë gati dy milionë në vit dhe nuk më bëhet vonë. Zoti më ka bekuar me punë dhe trashëgiminë e familjes. Por shëndeti nuk blihet me para. Dua vetëm që ajo të jetë e qetë. Kemi edhe matësin e tensionit këtu në shtëpi, e kontrollojmë çdo ditë. Ti je më shpesh me të, prandaj kujdes.
— Dakord. Edhe prindërit e mi po përpiqen të kërkojnë zgjidhje.
— Të falënderoj, por më duket se vetëm një mrekulli mund të na shpëtojë.
— Mos e thoni kështu. Kam besim se do të gjejmë një rrugë.
— Edhe unë dikur kisha besim… por ndiej se shpresa po më shuhet dalëngadalë. Eh, të shpresojmë.
⸻
William hyri në dhomën e Brittany-t. Ajo ishte ulur para pasqyrës, duke krehur flokët.
— Eh, bebe, erdhe, – i tha ajo me buzëqeshje. Ai u afrua dhe e puthi butë.
— Flokët e tu sot shkëlqejnë.
— I lava sot, – qeshi ajo.
— Mrekulli! Një kokë që lahet një herë në vit!
— Hahaha, mos e tepro! I laj tre herë në muaj. Po ti, e pate ditën e mirë?
— Disi. Babai yt më tregoi gjithçka që tha doktori. Nuk mendon se u nxitoje duke marrë një vendim kaq të madh pa folur me mua? Edhe ky është fëmija im.
— Do ta duash këtë fëmijë apo jo?
— Po, por…
— Atëherë unë do ta sjell në jetë. Do ta kemi fëmijën tonë.
— Në rregull, – tha ai, duke marrë një kapëse flokësh. – Hajde të ndihmoj t’i lidh.
Ai i lidhi flokët siç ia kishte treguar ajo, duke zgjedhur kapëset me ngjyra.
— Jepma jeshilen… edhe të kuqen… edhe të verdhën.
— Ç’është kjo, flamuri i vendit tënd në kokën time? – ia ktheu ajo duke qeshur.
— Po të mos reagoje kështu, do të mendoja se nuk më kushton më vëmendje.
Të dy qeshën dhe u përqafuan fort.
— Si ndihesh? – pyeti ai me seriozitet.
— Mirë.
— Dua të jem i pranishëm tek vizita e parë tek gjinekologu.
— Dakord, do të të njoftoj. Mjeku im është doktor Mbot Bernard, më i miri në vend.
— Prisni… ai është babai i Tatianës!
— Vërtet? Nuk e kisha lidhur kurrë. Sa rastësi!
Biseduan gjatë, duke ngacmuar njëri-tjetrin edhe për dëshira e fantazi. Kur Brittany veshi një fustan, doli bashkë me William. Në korridor takuan zonjën Suzanne dhe gjyshen e Brittany-t. Bënë pak muhabet dhe William u largua.
⸻
Fundjavat kaluan shpejt. Një ditë, William ndihmoi mikun e tij, Adrien, të zhvendosej në shtëpinë e re. Për të festuar, Adrien e ftoi në një bar.
— Më në fund në shtëpinë time, – tha Adrien i entuziazmuar. – Nuk ka më “ku ishe” e “nga dole”, as trokitje në dritaren e motrës!
— Hahaha, mirë se erdhën përgjegjësitë.
— Çdo burrë i duhet, vëlla. Edhe ty akoma nuk të kanë ardhur përgjegjësitë e vërteta.
— Mos e mendo. Edhe pse jetoj ende me nënën, i përballoj. Brittany është shtatzënë.
— Çfarë? Shtatzënë?
— Po.
— Uaa, kjo është lajm i madh! Kamarier, sill të pijmë! Shoku im do të bëhet baba!
— Hahaha, je i çmendur.
— Si është ajo?
— Vetëm ty do të tregoj, sepse je si vëllai im. Brittany është e sëmurë. Ka një tumor në zemër.
— Çfarë?! Një tumor në zemër? Kjo është tepër serioze.
— Shumë serioze. Mjekët nuk pranuan ta operojnë. Nuk ka shpresë për shërim.
— Oh Zot! Dhe ne në shkollë e ngacmonim pa ditur gjë… ajo mund të kishte vdekur nga një rrëzim i thjeshtë. Më vjen tmerrësisht keq.
— Edhe unë kështu ndiej. Dhe tani, me këtë shtatzëni, rreziku është edhe më i madh.
⸻
Po atë mbrëmje, kur u kthye në shtëpi, William iu drejtua Brittany-t me buzëqeshje lodhur:
— Po të imagjinoj. Mirë që je këtu, kam sjellë disa punë në shtëpi, do të më ndihmosh.
— Eh, ti po abuzon me mua që tani, – qeshi ajo.
— Çfarë do të bëja pa ty, zemra ime? Algoritmi që krijove pati sukses. Mua më dhanë lavdërime sikur ishte puna ime. Do të shihje si mburresha.
— As turp nuk ke! Shpresoj vetëm të jesh në gjendje ta bësh vetë herën tjetër.
— Kam mësuar mirë leksionin, – tha ai me shaka. – Eja tani të më ndihmosh.
— Jo, ti sapo u ktheve, pusho pak. Do të punojmë më vonë.
Ai shkoi të ndërrohej, pastaj shtoi:
— Fola me motrën tënde. Më tha që është ndarë nga i dashuri.
— Pse?
— Zbuloi që ai shfrytëzonte paratë e saj.
— Ia kisha thënë të bënte kujdes. Puna e saj do të tërheqë gjithmonë mashtrues. Nuk e kuptoj pse bie gjithmonë në kurthin e tyre…
— Çfarë ke bërë dikur ti me vajzat, tani po i kthehet motrës tënde.
— Mos e thuaj ashtu, jam penduar prej kohësh.
— S’ka rëndësi, jeta ka mënyrat e veta për të balancuar gjërat.
— Mjaft tani, Edimo, po më nervozon!
— Hahahaha.
Në atë çast trokiti dikush në derë. Hyri zonja Germaine.
— Brittany, qeshja jote dëgjohet deri në sallon. Si je, bija ime?
— Shumë mirë, mama.
— Ju solla diçka. – Ajo nxori nga çanta një palë këpucë të vogla për bebe.
— Uaa, sa të bukura! – tha Brittany e entuziazmuar.
— Mami, qenke shumë e nxituar.
— Po, shumë e nxituar. Do ta shpërblej nipin apo mbesën time.
— Ky fëmijë është me fat, i rrethuar nga katër gjyshër dhe një stërgjyshe.
— Shumë me fat, zemra ime.
— Mami, ma jep mua këpucën, ta ruaj.
— Jo, është për mua. Çdo ditë blej diçka dhe po i mbledh unë. Besomë, trusou-ja jote do të jetë më e mira.
— Kam besim tek ti, mama.
— Mirë, ju lë. – tha ajo dhe doli.
William iu afrua Brittany-t me zë sekret:
— Të bëj një “kongossa”. Pardje, ishte gjashtë e mëngjesit. Po dilja nga dhoma ime kur në të njëjtën kohë hapi derën edhe mamaja ime. Dhe, beson apo jo, një burrë doli nga dhoma e saj! Menjëherë u fsheha pas derës. Ajo e përcolli deri jashtë.
— Hahahaha, mamaja jote i fsheh mirë punët. Si ishte?
— Një zotëri i veshur bukur, shumë i pastër. Nga pamja, dukej se ka para.
— Sigurisht që është i martuar.
— Çfarë? Po do të thuash se mamaja ime del me burra të martuar?!
— Pse jo? Përndryshe, pse do të vinte të flinte këtu dhe jo tek shtëpia e tij?
— Ndoshta nuk jeton këtu. Ose flenë me radhë tek njëri-tjetri.
— Atëherë ai qenka një gigolo.
— Edimo, do të të theva qafën!
— Hahahaha, mirë, mbylla gojën.
— Ashtu më mirë. E di që mamaja ime ka një burrë në jetën e saj.
— Atëherë ajo është “tchiza”…
William u ngrit i irrituar dhe doli nga dhoma.
— Bebe, hajde, po bëja shaka! – qeshi ajo pas tij. – Hahaha… werrr, shpirt i vogël!
Burimi/Facebook/Grua
Leave a Reply