Margareta gjeti sërish dashurinë, dhjetë vjet pas vdekjes së bashkëshortit të saj të parë. Por problemet e saj nuk kishin marrë fund. Kur zyrtari i celebrimit pyeti nëse kishte ndonjë kundërshtim, të katër fëmijët e saj u ngritën dhe thanë që kishin. Zemra e Margaretës u shtrëngua, ndërsa përpiqej të kuptonte çfarë kishte shkuar keq dhe pse fëmijët që dikur e mbështesnin, tani po kundërshtonin. Çfarë kishte ndodhur?
Po qëndroja ulur në kolltukun tim të preferuar, ndërsa drita e pasdites mbushte dhomën.
– “Oh, Xhejms, më mungon çdo ditë,” pëshpërita, duke përkëdhelur skajin e një fotografie të vjetër. Albumi i fotografive ishte hapur në prehërin tim, i mbushur me kujtime nga një jetë që kishte ikur përgjithmonë.
Shikova foton e Xhejmsit – buzëqeshja e tij ishte aq e ndritshme, si të ishte ende pranë meje. U njohëm në universitet, të rinj e plot ëndrra. Takimi ynë i parë ishte në një kafene të vogël pranë kampusit, ku folëm me orë të tëra. Kishte një mënyrë për të më bërë të ndihesha e veçantë, sikur isha personi i vetëm që kishte rëndësi.
Ndërsa shfletoja faqet, çdo foto sillte valë kujtimesh. Ditën e martesës sonë, një pasdite me diell në qershor, dëgjoja ende të qeshurat e miqve dhe familjarëve, shihja gëzimin në sytë e Xhejmsit ndërsa shkëmbenim betimet. Ishim aq të lumtur, plot shpresë për të ardhmen.
Jetuam aventura, udhëtuam në vende që kishim ëndërruar. Në Itali, u humbëm në rrugicat e Romës dhe hëngrëm picën më të mirë të jetës sonë. Në kamping në Malet Shkëmbore, Xhejmsi nguli këmbë të ndizte zjarrin edhe pse binte shi. Qeshëm aq shumë atë natë, të përqafuar nën një tendë të improvizuar. Por më pas erdhi jeta.
Në moshën 42-vjeçare, Xhejms u sëmur dhe, pavarësisht shpresave dhe lutjeve tona, ndërroi jetë. Ishte dita më e vështirë e jetës sime. Shtëpia u boshatis, dhe vetmia ishte e padurueshme.
Mendoja se një dashuri e tillë vjen vetëm një herë në jetë. Bëja çfarë mundesha – dilja, ruaja hobet, kalonja kohë me miq – por gjithmonë mungonte diçka.
Deri dy vite më parë, kur në jetën time erdhi Majkëlli. Ishte ndryshe nga Xhejmsi, por solli sërish dritë në jetën time. U njohëm në një darkë miqsh; mirësia dhe humori i tij më tërhoqën. Me kohë, u bë pjesë e rëndësishme e përditshmërisë sime. E ndjeva sërish atë ngrohtësinë e dashurisë. Kur më propozoi gjashtë muaj më parë, thashë menjëherë “po”.
Mbylla albumin dhe e mbajta fort në kraharor.
– “Xhejms, gjithmonë do jesh dashuria ime e parë,” pëshpërita me një pikë lot që rrëshqiti. “Por besoj se do të gëzoheshe për mua. Gjeta dikë që më bën të buzëqesh sërish.”
Dita e dasmës po afrohej. Shtëpia ishte plot entuziazëm. Të gjithë fëmijët e mi ishin aty dhe po përgatisnin gjithçka.
– “Mami, mund të më ndihmosh me këtë pankartë?” – bërtiti Xhekson nga dhoma e ndenjjes, duke rregulluar dekorimet me kujdes.
– “Sigurisht, zemra ime,” i thashë dhe iu afrova.
Ndihesha e mbushur me gëzim. Harri fliste në telefon me furnizuesit.
– “Mos harro opsionet vegjetariane,” ia kujtova. Ai më dha një sinjal me kokë.
Oliveri po dekoronte me kujdes lulet.
– “Janë të mrekullueshme këto zambakë, Oliver,” i thashë.
– “Faleminderit, mami. Dua që gjithçka të jetë perfekte për ty dhe Majkëllin.”
Benxhamini, më i vogli, vraponte për të mbaruar gjërat e fundit.
– “I kontrollova të gjitha. Është gjithçka gati,” tha dhe më përqafoi.
– “Ju faleminderit, fëmijë,” thashë me një ngërç në fyt.
Majkëlli ishte në sallon duke lexuar betimet e tij. Kur iu afrova, më shikoi dhe buzëqeshi.
– “Si po ia del?”
– “Shumë mirë, falë jush,” iu përgjigja. “Jam me fat që kam fëmijë të tillë dhe ty në jetën time.”
– “Të gjithë jemi këtu për ty, mami,” tha Xheksoni. “Duam që dita jote të jetë e përsosur.”
Mbrëmja kaloi shpejt, plot të qeshura dhe biseda. Në mbrëmje u mblodhëm në oborr për një darkë prove. Vendi ndriçonte nga dritat dhe lulet.
– “Mami, të pëlqejnë të gjitha?” më pyeti Xheksoni.
– “Po, zemra ime,” i thashë me buzëqeshje.
Majkëlli më përqafoi.
– “Gati për nesër?”
– “Besoj që po,” i thashë.
Oliveri ngriti gotën.
– “Për nder të mamit dhe Majkëllit. Qoftë dashuria juaj e ndritshme dhe e qëndrueshme si këto drita.”
Të gjithë ngritën gotat. Zemra ime shpërthente nga mirënjohja.
– “Ju falënderoj për gjithçka. Nuk do kisha mundur të kërkoja një familje më të mirë.”
– “Mami, nuk do ta humbisnim për asgjë në botë,” tha Benxhamini.
Oliveri shtoi:
– “Na gëzon që të shohim sërish të lumtur.”
Por, përtej të qeshurave dhe dashurisë, diçka më dhembte brenda për Emilin, vajzën time të larguar. Pyesja veten nëse do të më falte ndonjëherë. Mungesa e saj ishte si një plagë që nuk shërohej.
– “Emili do ta adhuronte këtë,” murmurita.
Majkëlli më shtrëngoi dorën.
– “Ndoshta do të vijë ende, Margaret. Jepi kohë.”
Të nesërmen, me zemrën që më rrihte fort, qëndroja pranë Majkëllit, përballë zyrtarit, në një ambient si përrallë. Dritat dhe lulet krijonin një atmosferë magjike. Por asgjë nuk më kishte përgatitur për atë që do ndodhte.
– “Nëse dikush ka kundërshtim ndaj kësaj lidhjeje, le të flasë tani ose të heshtë përgjithmonë,” tha zyrtari. Katër fëmijët e mi u ngritën me fytyrë të rënduar.
– “Ne kemi kundërshtim!” – thanë njëzëri.
Zemra më shtrëngohej. Gjithçka kishte qenë e përkryer deri dje. Para se të flisja, Xhekson tha:
– “Nuk mund të martohesh, mami. Jo pa praninë e një personi.”
Ata hapën rrugën. Dhe atëherë e pashë. Ishte Emili. Nuk i besoja syve.
Ajo po vinte drejt nesh me lot në sy. Zëri i saj dridhej.
– “Mami, më vjen shumë keq.”
E përqafova menjëherë.
– “Më fal, mami. Të fajësova për vdekjen e babit, por me kalimin e viteve kuptova sa e padrejtë isha.”
Kur Xhejms u sëmur, më bëri të nënshkruaja një dokument: që të mos bëhej reanimacion nëse zemra i ndalonte. Respektova dëshirën e tij dhe kjo më shkatërroi. Emili më akuzoi se e vrava dhe u zhduk.
– “Më ke munguar aq shumë,” i thashë. “U përpoqa të të shpjegoja, por e kuptoj pse nuk ishe gati të dëgjoje atëherë.”
Ajo më përqafoi sërish dhe qamë bashkë.
– “Nuk dua ta nisësh këtë kapitull të ri pa ditur që të mbështes. Majkëlli duket i mrekullueshëm dhe dua të jem pjesë e jetës tënde sërish. Faleminderit vëllezërve që më sollën këtu,” tha.
Majkëlli ia shtrëngoi dorën.
– “Emili, mami jot të do shumë. Ti je gjithçka për të.”
Me lot në sy, iu drejtova zyrtarit të bashkisë:
– “Le ta vazhdojmë,” thashë.
Shkëmbymë betimet dhe, kur na shpalli burrë e grua, dhamë puthjen e parë si çift i martuar. Dasma ishte edhe më e bukur.
Të pesë fëmijët e mi ishin aty, së bashku dhe të lumtur.
Emili ngriti gotën.
– “Për një fillim të ri, për dashurinë dhe familjen. Për mamin dhe Majkëllin, dhe për të gjithë ne që jemi bashkuar sërish.”
Dhoma shpërtheu në duartrokitje dhe tinguj gotash. Hodha një vështrim përreth, dhe zemra ime u mbush me plotësi. Familja ime ishte sërish e bashkuar. Dhe po nisja një kapitull të ri me të gjithë ata që i doja pranë vetes. 💛
Burimi/Facebook
Leave a Reply