Të mësosh të doje veten, të mjaftoje, të respektueshe.
Të njohësh dobësitë e tua dhe të jetosh me to pa frikë.
Mendoja se para se të hapje zemrën për dikë tjetër, duhej të ishe i plotë, i fortë, i vetë-mjaftueshëm.
Dhe pjesërisht është e vërtetë.
Por sot e di edhe një gjë tjetër: jeta në vetmi mund të jetë e mrekullueshme… por e ndarë është një magji.
Kur ndihesh i dashur vërtet,
kur dikush të shikon dhe të thotë: “Ti je mrekullia ime, fat që ekziston ti.” Kur kthehesh në shtëpi dhe ndjen që dikush po të priste me zemër, çdo gjë merr ngjyrë të re.
E mbështellë me batanije mbi supet kur fle sepse ka pasur një ditë të lodhshme.
Ato të dridhurat që ende të zënë kur e sheh të hyjë në dhomë.
Ajo buzëqeshje që e njeh përmendësh, por që çdo herë të habit.
Ajo mendje që të shoqëron në punë, në shtrat, kudo.
Dhe gjithçka duket më e lehtë.
Ndonjëherë harrojmë që të duash dhe të duhur nuk do të thotë të jesh i varur, por të ndash.
Nuk është të humbasësh veten, por ta gjesh sërish.
Nuk është të arrish nga defektet e tua, por të ndihesh i pranuar edhe me to.
Sepse të gjithë, në thelb, kërkojmë atë person.
Personin që nuk na shpëton, por na zgjidh.
Që nuk na rregullon, por na mban fort edhe në ditët e vështira.
Që me të të jetosh diçka që shumë ngjan… me një përrallë.
Burimi/Facebook/Jo Vetem Mama
Leave a Reply