Unë quhem Chris Gardner.
Ishte një natë kur humba gjithçka—përveç djalit tim.
Pasi na dëbuan nga shtëpia, nuk kishim më ku të shkonim.
Kaluam net në strehimore, në stacione, në shkallë…
Por nata më e vështirë ishte ajo në tualetin e metrosë.
Shtriva letër higjienike në dysheme, e mbajta djalin tim fort në krahë dhe vendosa këmbën pas derës që të qëndronim të sigurt.
“Në atë çast, e vetmja strategji ishte: të arrijmë deri nesër.”
Kisha vetëm dy dollarë në xhep dhe një intervistë pune të nesërmen.
Shkova—jo me kostum, jo me shtëpi, por me një premtim:
“Djali im nuk do të rritet kurrë duke menduar se babai i tij nuk dha gjithçka që kishte.”
Përfundimisht u pranova në një program trajnimi për ndërmjetës financiar—pa pagesë.
Ndonjëherë nuk kishim asgjë për të ngrënë.
Ndonjëherë shtiresha sikur kisha ngrënë, vetëm që të hante ai.
Por ai nuk e kuptonte—më shikonte si të isha i pathyeshëm.
Dhe për të, unë isha.
Njëherë shkrova:
“E di si ndihesh kur të thonë se nuk vlen asgjë.
Prandaj vendosa që askush të mos më bënte kurrë më të ndihem ashtu.”
Pati ditë kur doja të dorëzohesha.
Por kujtoja fjalët e nënës sime:
“Mund të bëhesh gjithçka që dëshiron. Mos lejo askënd të të thotë të kundërtën.”
Vite më vonë, krijova kompaninë time.
Dhe një ditë mora një telefonatë:
“Duam të tregojmë historinë tënde në një film.”
Kur pashë Will Smith dhe djalin e tij të luanin rrugëtimin tonë…
qava.
Sepse kuptova se ajo vuajtje nuk ishte vetëm dhimbje ishte prova se një baba mund ta rishkruajë të ardhmen me dashuri, vendosmëri dhe dinjitet.
“Lumturia nuk është të kesh gjithçka.
Është të mos dorëzohesh kur nuk ke asgjë.”
-Chris Gardner-
Burimi/Facebook/Gazeta Flash24
Leave a Reply