E kam kuptuar se paqja nuk dhurohet…
Ajo ndërtohet.
Ajo mbrohet.
Ajo fitohet.
Shumë njerëz kanë hyrë në jetën time si mysafirë në një shtëpi që nuk kishin asnjë qëllim ta pastronin.
Disa dukeshin të butë. Flisnin me ëmbëlsi.
Por pas tyre linin copa të thyera. Megjithatë.
Ua kam dhënë hyrjen shumë lehtë — sikur të mos më kushtonte asgjë.
Por po.
Më kushtoi kohë.
Besim.
Energji.
Ata morën shumë më tepër sesa dhanë ndonjëherë.
Dhe unë pastrova rrëmujën e tyre vetëm.
Përsëri e përsëri.
Sot?
Nuk e hap më derën kur dikush troket.
Pres.
Vëzhgoj.
Dëgjoj.
Vetmia nuk është më e ftohtë.
Ajo është e shenjtë.
Një vend i brendshëm ku më në fund ndihem e plotë.
Ku ulem me veten time dhe e di, në thellësi,
se nuk kam më nevojë për kaosin e maskuar si lidhje.
Dëshiron një vend në tryezën time?
Sill qëndrueshmëri.
Sill të vërtetën.
Sill diçka reale në duart e tua — jo vetëm premtime që nuk do t’i mbash.
Sepse kjo paqe…
Është e imja.
Dhe do të djeg çdo urë përpara se të lejoj këdo ta më vjedhë.
Charlotte Cellier
Burimi/Facebook/Burgu Qaf Barit/Tome Ndoja
Leave a Reply