Deri atëherë, nuk e kisha menduar kurrë se jeta mund të ishte ndryshe. Ishte një sekuencë e mirë-vajosur gjestesh të përditshme: shtëpi, blerje, lavatriçe, dreka për t’u përgatitur, heshtje për t’u duruar. Më kishin mësuar – që kur isha fëmijë – se për një grua qëllimi ishte të “vendosej mirë”: burrë, fëmijë, një familje për të mbështetur.
Mos kundërshto. Mos debato. Mos u anko.
Dhe nëse do vërtet të ëndërrosh, bëje në heshtje. Në fund të fundit, ëndërrimi është i kotë.
U martova e re. Dy fëmijë. Një jetë e tërë që kalonte midis detyrave dhe sakrificave. Isha nënë, grua, shtëpiake. Po ai? Ai vinte nga puna, hante në heshtje, ndizte televizorin dhe pastaj fillonte të kritikonte. Tha se isha bërë e mërzitshme, se e kisha lënë veten të lirë.
“Nuk mund të jetosh me gra si ty. Thjesht ia del mbanë,” tha ai.
Po unë? Heshtja.
Sepse “familja është e shenjtë”.
Sepse “duhet të jesh e duruar”.
Sepse nëna ime më kishte thënë një mijë herë: “Ji e duruar. Je grua, je nënë”.
Dhe e mbaja atë durim si një lëkurë të dytë.
Prita. Prita që fëmijët e mi të rriteshin, të bëheshin të pavarur. Duke shpresuar se, ndoshta, një ditë do të fillonte edhe jeta ime.
Pastaj, një ditë, ai iku.
Pa bërtitur, pa shpjegime.
Mori një valixhe dhe nuk u kthye më kurrë.
Mbeta vetëm.
Dhe atëherë, për herë të parë, ndjeva një heshtje tjetër. Jo atë plot mungesë. Por një heshtje plot… me veten time.
Në fillim isha e humbur. Nuk e dija më kush isha.
Nuk mbaja mend çfarë më pëlqente, çfarë doja.
Eca nëpër shtëpi si mysafire.
Pyesja veten se kur ishte hera e fundit që qesha me gjithë shpirt.
Apo hera e fundit që hëngra mëngjes pa pasur nevojë të mendoja për të tjerët.
Pastaj, një ditë, u zgjova — dhe nuk e rregullova shtratin.
Bëra një kafe për vete dhe u ula në ballkon.
Vështrova dritën që filtrohej përmes perdeve.
Ishte një çast i vogël. Por ishte i imi. Vetëm i imi.
Dhe që andej, ngadalë, fillova.
Një kurs anglishteje, vetëm për të bërë diçka që më bënte të ndihesha gjallë.
Mësova të blija një biletë treni me telefonin tim inteligjent.
U largova. Vetëm.
Për herë të parë në jetën time.
Pastaj doja të shihja detin në dimër.
Atë të vërtetën, që të pickon hundën dhe shijon lirinë.
Hoqa këpucët, u ula në rërën e lagësht dhe i thashë vetes:
“Pse prita kaq gjatë?”
Një fqinj më shikoi me sy të zmadhuar:
“Je i çmendur? Po udhëton vetëm, gati gjashtëdhjetë vjeç?”
Dhe buzëqesha. Sepse ndoshta nuk isha më i humbur.
Më në fund e kisha gjetur veten.
Tani jetoj vetëm.
Jo sepse askush nuk më do.
Por sepse unë, së pari, mësova ta dua veten.
Nuk kam orare. Por dua.
Nuk i kaloj më ditët duke gatuar.
Tani kaloj orë të tëra në muze, në trena rajonalë, në librari.
Lexoj romane që kanë qenë në komodinën time për vite me radhë, sepse “nuk kishte kurrë kohë”.
Ndonjëherë e shoh veten në pasqyrë. Rrudhat janë aty. Por edhe një dritë e re në sytë e mi.
Sepse në moshën 58 vjeç ndalova së mbijetuari.
Dhe fillova të jetoja.
Vërtet.
Ka jetë që fillojnë kur më pak e pret.
Ndonjëherë thjesht duhet guximi për të qenë më në fund vetëm me veten.
Për të zbuluar se, thellë-thellë, personi që po prisnim… ishim ne.
Perktheu Albar
Burimi/Facebook/Burgu Qaf Barit/Tome Ndoja
Leave a Reply