—Baba, duhet të fillosh të mendosh se çfarë të bësh me shtëpinë.
—Çfarë do të thuash?
—Epo… një ditë, kur të mos jesh më… është më mirë që gjithçka të jetë e sistemuar. Kështu shmangen grindjet, keqkuptimet, problemet.
Ai uli shikimin.
Nuk ishte hera e parë që e dëgjonte këtë.
Por këtë herë, ato fjalë i kishin ardhur drejt në fytyrë.
Pa delikatesë.
Pa respekt.
—Mos e merr për keq, babi. Nuk është për interes. Vetëm për qartësi. Që askush të mos ketë më shumë se të tjerët… Ose që të mos shfaqet dikush duke kërkuar diçka.
Dhe ja ku ishte, pika thelbësore.
Shqetësimi nuk ishte ta humbisnin atë.
Ishte të humbnin atë që i përkiste atij.
Por ajo shtëpi, për të, nuk ishte thjesht tulla dhe dhoma për t’u ndarë.
Ishte e gjithë jeta e tij.
Ishte vendi ku ishin rritur fëmijët e tij.
Ku kishte qëndruar zgjuar pranë gruas së tij netëve me ethe.
Ku kishte fjetur në dysheme, vetëm që të pushonte djali i sëmurë.
Ku kishte punuar, kursyer, hequr dorë, luftuar.
Ajo shtëpi nuk ishte një pasuri e paluajtshme.
Ishte fryti i një jete të tërë.
Dhe tani… ndjehej si pronari i diçkaje që së shpejti do ta dorëzonte.
Sikur prania e tij të ishte thjesht një formalitet që duhej zgjidhur.
—Pra… jeni kaq të paduruar të dini çfarë do të lë pas? —pyeti me zë të thyer.
—Babi, mos e keqkupto. Është thjesht një çështje parandalimi…
—Parandalimi? Për çfarë? Se mos jetoj më gjatë nga sa prisni?
Ra një heshtje e rëndë, e pakëndshme.
U ngrit ngadalë. Shkoi drejt bufesë.
Mori në duar një fotografi të vjetër të gruas së tij.
E shikoi gjatë.
Pastaj foli. Ngadalë, por me vendosmëri.
—Nëna juaj dhe unë kemi dhënë gjithçka. Gjithçka që kemi mundur. Pa kërkuar asgjë në këmbim. As falënderim. As mirënjohje. Vetëm shpresën që të rriteni me dinjitet, me vlera.
Bëri një pauzë. Mori frymë. Dhe shtoi:
—Por sot kuptoj një gjë. Për ju ne nuk jemi më prindër. Jemi thjesht “një trashëgimi” që ecën.
U kthye. Dhe përfundoi:
—Po unë? Unë dua ta jetoj pjesën që më ka mbetur siç më pëlqen. Nëse nesër dua ta shes këtë shtëpi, do ta bëj. Nëse dua ta dhuroj, do ta bëj. Sepse e kam ndërtuar me këto duar, me djersë, me lotë. Nuk i detyrohem askujt.
Dhe mbajeni mend një gjë: trashëgimia e vetme që vërtet ju kam lënë… është edukata.
Nëse ajo nuk ka mjaftuar, atëherë as dhjetë shtëpi nuk mund t’ju shpëtojnë.
Atë mbrëmje u mbyll në dhomën e tij… dhe qau.
Jo për atë që thanë.
Por për gjithçka që ata kishin harruar.
Morali:
Nuk kërkohet trashëgimia nga dikush që është ende gjallë.
Sepse kush i numëron pasuritë e një prindi…
ka pushuar së shikuari si të tillë.
Dhe ka harruar gjithçka që ai ka dhënë,
për të menduar vetëm atë çfarë mund të lërë pas.
Burimi/Facebook/Burgu Qaf Barit/Tome Ndoja
Leave a Reply