Një mësuese po vlerësonte detyrat e shtëpisë së nxënësve të saj.
Ndërkohë, bashkëshorti i saj endej nëpër shtëpi, i ngjitur pas smartfonit, i zhytur në lojën e tij të preferuar.
Kur ajo arriti në detyrën e fundit, mësuesja filloi të qajë në heshtje.
Burri i saj e vuri re dhe pyeti:
– Çfarë nuk shkon?
Ajo u përgjigj:
— Dje u dhashë nxënësve të mi një detyrë me shkrim me titull: “DËSHIRA IMA”.
Burri i saj tha:
– Mirë, por pse po qan?
Duke mbajtur lotët, mësuesja u përgjigj:
— Nuk munda të mos qaja kur lexova të fundit.
Kurioz, burri pyeti:
– Çfarë ishte shkruar kaq emocionuese?
Gruaja filloi të lexojë:
Dëshira ime është të bëhem një smartphone.
Prindërit e mi i duan shumë smartfonët e tyre.
Ata kujdesen për telefonat e tyre aq mirë sa ndonjëherë harrojnë të kujdesen për mua.
Kur babai im vjen në shtëpi i lodhur nga puna, ai ka kohë për telefonin e tij, por jo për mua.
Kur prindërit e mi po bëjnë diçka të rëndësishme dhe telefoni bie, ata përgjigjen menjëherë –
por ata nuk bëjnë të njëjtën gjë edhe kur unë qaj.
Ata luajnë lojëra në telefonat e tyre, por jo me mua.
Kur flasin me dikë në telefon, nuk dëgjojnë, edhe kur kam diçka të rëndësishme për të thënë.
Pra, dëshira ime është të bëhem një smartphone.
Pasi dëgjoi këto fjalë, burri u trondit thellë dhe e pyeti:
– Kush e shkroi këtë ese?
Me lot në sy, gruaja u përgjigj:
– BIRI YNË.
PRINDËR, mbani parasysh:
Pajisjet elektronike janë të dobishme, ato janë krijuar për ta bërë jetën tonë më të lehtë – jo për të zëvendësuar dashurinë që i japim familjes tonë dhe njerëzve për të cilët kujdesemi.
Fëmijët shohin dhe ndjejnë gjithçka që ndodh rreth tyre.
Përvojat e tyre formojnë mendjet e tyre dhe lënë shenja që zgjasin një jetë.
Le të kujdesemi për ta që të rriten me vlerat e duhura dhe jo me nevoja false.
Burimi/Facebook/Struga Post
Leave a Reply