Burri në këtë foto nuk është i varfër, as lypës apo endacak. Është Leo Tolstoi, një nga gjigantët e letërsisë ruse. Të gjithë e dinë emrin e tij, por pak e dinë historinë e pabesueshme që fshihet pas kësaj fotografie.
Në moshën pesëdhjetë vjeç, ai ra në një depresion të thellë. Ai ishte një kont, i pasur, i famshëm në të gjithë botën. Megjithatë i pakënaqur. Paratë nuk kishin rëndësi, pushteti nuk kishte rëndësi. “Pashë kaq shumë njerëz që kishin gjithçka, por ishin të palumtur. As shëndeti nuk ishte i mjaftueshëm: kishte nga ata që ishin të sëmurë, por plot jetë, dhe nga ata që ishin mirë, por po venitej frika e vuajtjes.”
Një ditë, duke ecur në Moskë, ai pa një jetim. Ai e mori me vete, i shtyrë nga dhembshuria. Dhe për herë të parë pas një kohe të gjatë, ai u ndje mirë. Ai harroi veten, problemet e tij, trishtimin e tij.
Që nga ai çast, ai braktisi luksin dhe pasurinë, ua dha gjithçka nevojtarëve dhe zgjodhi një jetë të thjeshtë. Ai shpesh thoshte: “Mos më fol për fenë, bamirësinë apo dashurinë… m’i trego ato me veprimet e tua.”
Ai ishte teoricieni i parë i mosdhunës, predikoi vëllazërinë midis popujve dhe madje frymëzoi Gandin. Ai vazhdoi t’i ndihmonte të tjerët deri në ditën e tij të fundit, aq shumë sa shumë e konsideruan të çmendur. Në një botë ku të gjithë duan të kenë, të zotërojnë, të marrin… ata që zgjedhin të japin duken të çmendur.
Një mik, i cili jetonte në luks, e pyeti një ditë: “Pse i bën të gjitha këto? Pse të interesojnë të tjerët? Duhet të mendosh për veten.”
Dhe Tolstoi iu përgjigj:
“Nëse ndjen dhimbje, je gjallë.”
Por nëse e ndjen dhimbjen e të tjerëve… je njeri.”
Guendalina Middei, autore e librit “Duke u dashuruar me Anna Kareninën të shtunën në mbrëmje”
Burimi/Facebook/Albar
Leave a Reply