Ndërsa mbush 89 vjeç, po rri vetëm në një shtëpi ”dom pleqësh” të moshuarve me një pjatë ravioli përpara. Nuk e di kush i ka bërë, dhe nuk e di nëse dikush do të më kujtojë ditëlindjen.
Kam tre fëmijë. Nuk i kam parë prej kohësh. Më sollën këtu, duke thënë se ishte për të mirën time, por ndërsa kalojnë ditët, telefoni mbetet i heshtur. Asnjë telefonatë, asnjë vizitë.
Nuk jam i zemëruar—thjesht i trishtuar. I trishtuar sepse, pavarësisht se sa kohë ka kaluar, nuk kam ndaluar kurrë së dashuruari me ta. I trishtuar sepse nuk kërkoj shumë—thjesht një përqafim, një fjalë të mirë, një “Gëzuar ditëlindjen, babi.”
Thjesht dëshiroj që dikush të më kujtojë.
Në moshën time, jeton me kujtime dhe shpresa. Dhe sot, shpresa ime është që ky mesazh të arrijë te ata që kanë harruar rëndësinë e dashurisë dhe familjes—para se të jetë vonë.
❤️ Për të gjithë baballarët dhe gjyshërit që janë lënë të vetmuar, ju jeni të dashur—edhe pse ndonjëherë, askush nuk e thotë. ❤️
Burimi/Facebook
Leave a Reply