Tragjedia Komike e Primareve të Partisë Demokratike:
Alb Media:
Zhgënjimi, revolta, tradhtia!!
Ah, sa e bukur është politika shqiptare, kjo arenë gladiatorësh ku idealistët hyjnë me ëndrra dhe dalin me iluzione të thyera. Primaret e Partisë Demokratike, të promovuara me pompozitet si akti më demokratik që kjo parti ka organizuar ndonjëherë, përfunduan si një shfaqje cirku, ku disa kandidatë u përdorën si klounë për të argëtuar publikun dhe pastaj u hodhën tutje si letra të djegura.
Kandidatët e pa fat, ata që u betuan për sakrificë, që shpenzuan kohë, energji dhe ndoshta edhe para për fushatë, tani janë lënë jashtë listave përfundimtare. Dikush kishte ëndërruar të bëhej deputet për të “shpëtuar vendin”, dikush kishte premtuar “rilindjen e së djathtës”, e dikush tjetër, mes rreshtave, shpresonte të siguronte një karrige të butë në Kuvend, me gjithë privilegjet që ajo sjell. Por jo, loja politike është e pamëshirshme, dhe ata që nuk patën bekimin e duhur, tani gjejnë veten jashtë tempullit të pushtetit, duke qarë fatin e tyre me tone dramatike.
Nga Shqipëria e deri në diasporë, kandidatët e refuzuar po ulërasin për padrejtësi. Disa e quajnë këtë një masakër politike, një komplot të orkestruar nga “të mëdhenjtë” e partisë, të cilët vetëm sa i përdorën si dekor për të krijuar një iluzion demokracie. Të tjerë, të mësuar me intrigat e politikës, e kanë pranuar realitetin me hidhërim, duke u mbyllur në heshtje. E ndërsa disa kanë vendosur të braktisin partinë me mllef, të tjerë po përpiqen të gjejnë një derë të vogël nga ku mund të futen përsëri në sistem, qoftë edhe si “aleatë të pavarur”.
Primaret: Demokraci e Rreme apo Teatër Politik?
Ironia është se primaret, të cilat u shitën si një model i ri demokracie, u kthyen në një makineri selektive, ku fituesit u përcaktuan jo nga vota e lirë, por nga llogaritë e fshehta të një rrethi të vogël brenda partisë. Disa kandidatë denoncojnë se garimi ishte i pabarabartë, se listat u mbushën me njerëz të zgjedhur paraprakisht, dhe se ata u përdorën thjesht për fasadë. Disa madje dyshojnë se shit-blerja e vendeve ka luajtur një rol të rëndësishëm.
Dhe a nuk është e pabesueshme që disa kandidatë, që nuk fituan primaret, tani po “rikthehen” përmes partive të tjera apo si kandidatë të pavarur, vetëm për të mbetur në lojë? Hipokrizia është e pashembullt. Dje betoheshin për vlera, sot janë gati të bashkëpunojnë me këdo që u ofron një mundësi të re. Nga idealistë në pragmatistë në kohë rekord!
Në diasporë, zhgënjimi është akoma më i madh. Shqiptarët jashtë vendit, të cilët për herë të parë panë një dritare përfaqësimi, tani ndihen të tradhtuar. Ata që u inkurajuan të hynin në garë, që lanë angazhimet e tyre për të ndjekur një ëndërr politike, tani janë lënë mënjanë.
Rebelimi i të Përjashtuarve: Ankesa, Akuza dhe Luftë për Hakmarrje
Tani, me zemërimin që u zien në gjak, shumë nga kandidatët e refuzuar janë në një udhëkryq: të pranojnë fatin e tyre ose të nisin një luftë të brendshme. Disa kanë zgjedhur të bëjnë deklarata të forta, duke akuzuar partinë për tradhti dhe hipokrizi. Të tjerë po përgatiten për të kaluar në “krahun tjetër”, për të formuar lëvizje të reja ose për të sabotuar nga brenda.
Por çfarë ironie! Shumë prej këtyre emrave, të cilët sot qajnë për mungesën e demokracisë brenda partisë, dikur ishin vetë pjesë e sistemit që prodhoi këtë padrejtësi. Dikur ata përfituan nga një proces jo-transparent, dikur ata ishin brenda rrjetit të të zgjedhurve, dhe sot, vetëm sepse janë lënë jashtë, befas u kujtuan për “parimet” dhe “moralin” politik.
Ndërkohë, drejtuesit e partisë heshtin. Për ta, primaret përfunduan, listat janë mbyllur dhe loja vazhdon. Ata nuk kanë kohë për lotët e humbësve. Pasi të kalojnë emocionet e momentit, ata që sot ulërasin do të detyrohen të zgjedhin: të bëhen servilë dhe të presin shansin e radhës apo të largohen dhe të mbeten të harruar në periferi të politikës.
Në Fund, Kush Fiton? Kush fitoi nga e gjithë kjo farsë? Partia? Vështirë të thuhet. Demokracia? Sigurisht që jo. Shqiptarët? Ata mezi presin të shohin të njëjtët aktorë të vjetër duke luajtur të njëjtat role në skenën politike.
E vetmja gjë e sigurt është se politika shqiptare mbetet një cikël i pafund i tradhtive, aleancave të përkohshme dhe zhgënjimeve të pashmangshme. Dhe kandidatët që sot ndihen të tradhtuar? Shumë prej tyre, pavarësisht zhgënjimit, do të mbeten afër partisë, duke shpresuar se një ditë, rrota e fatit do të kthehet përsëri në favorin e tyre.
Sepse, në fund të fundit, politika shqiptare nuk ka humbës të përhershëm—vetëm njerëz që presin radhën për të fituar.
Përgatiti: Koja Leonard:
Burimi/Alb Media
Leave a Reply