Ata ishin të mbështjellë nga një qetësi që rrallë mund të gjendej diku tjetër, veçse në intimitetin e dy dashnorëve që kishin përzgjedhur njëri-tjetrin për të ndarë gjithçka – fjalët, mendimet, dhe ato ndjesi të pashprehura që qëndrojnë mes heshtjeve. Drita e ngrohtë e diellit të pasdites derdhej lehtësisht mbi çarçafët e bardhë, duke krijuar hije të buta dhe të lëmuara që lodronin mbi kornizat e trupave të tyre, sikur vetë drita t’i përkëdhelte me një delikatesë të ndjeshme.
Ajo ishte e mbështetur mbi gjoksin e tij, me një dorë të hedhur mbi barkun e tij, sikur të kërkonte të mbante diçka më shumë se vetëm afërsinë e tyre fizike – ndoshta sigurinë që ai ishte aty, i përkushtuar, i pranishëm. Gishti i madh i dorës së tij vizatonte figura të padukshme mbi lëkurën e saj të ngrohtë, duke ndjekur një ritëm të qetë dhe të pavetëdijshëm. Lëvizjet e tij dukeshin si një përpjekje për të deshifruar diçka më të thellë, një përgjigje që ndoshta qëndronte diku përtej fjalëve.
Zëri i saj, një pëshpërimë që mezi thyente ajrin e mbushur me qetësinë e dhomës, ndërpreu heshtjen. “A ke pasur ndonjëherë dyshime apo pyetje që ia bëjmë veç vetes, lidhur me mua?” Pyetja e saj ishte e thjeshtë, por pesha e saj ra si një fije tensioni mbi atmosferën e ngrohtë. Ajo nuk e lëvizi kokën nga gjoksi i tij, por trupi i saj u tendos lehtazi, si për të pritur një përgjigje që mund të ndryshonte gjithçka.
Ai heshti për një moment, gishtat e tij ndalën lëvizjen, duke qëndruar mbi lëkurën e saj, si të pavendosur mes ngrohtësisë që ndjente dhe fjalëve që duhej të thoshte. Lëvizja e ngadaltë e frymëmarrjes së saj ishte një kujtesë e butë se ajo ishte aty, e vërtetë dhe pranë tij, por ai nuk mund të mos e ndiente njëfarë peshë që vinte me atë pyetje. Përfundimisht, ai e ktheu kokën ngadalë drejt saj, duke e parë me sytë e tij të thellë ngjyrë qielli, që atë çast dukeshin si të turbullt nga një ndjenjë e përzier mes frikës dhe një ndjesie më të thellë.
“Ndonjëherë ndjej sikur ti je një mister që nuk mund ta zgjidh dot,” – tha ai me një zë të ulët, duke zgjedhur fjalët me kujdes, sikur të mos donte të thyente atë çast delikat. Sytë e saj u ngritën nga gjoksi i tij dhe u ngulën mbi të, duke e parë me një përzierje dhimbjeje dhe një dashurie të thellë që nuk mund të fshihej. Ai ndjeu një dridhje të lehtë tek trupi i saj, sikur pyetja e tij kishte prekur një thellësi që ajo nuk kishte planifikuar të ndante.
“A dyshon tek unë?” – pyeti ajo, me zë të qetë, por mjaftueshëm të ngrohtë për t’i ndier peshën e çdo fjale që do të vinte më pas. Ajo u afrua edhe më shumë, duke e parë me një butësi që ishte pothuajse e dhimbshme. Ishte sikur çdo grimcë e saj kërkonte t’i dëshmonte atij se nuk kishte asgjë për të cilën duhej të dyshonte.
Ai tundi kokën lehtazi, duke mbajtur sytë mbi të. “Nuk dyshoj tek ti,” – tha më në fund, duke lëshuar një psherëtimë të thellë që sikur nxori gjithçka që ai kishte mbajtur brenda vetes. “Por tek ajo që nuk di për ty. Ndonjëherë ndjej sikur ka pjesë të tua që nuk i njoh kurrë plotësisht, sikur brenda teje është një botë që unë nuk mund ta arrij.”
Fjalët e tij ishin të ngadalta, të qeta, por ajo ndjeu se pas çdo fjale fshihej një ndjenjë që ai nuk e kishte shprehur më parë. Ajo u ul mbi krahët e tij, duke vendosur ballin e saj mbi të tijin, frymëmarrja e saj u përzje me të tijën. Për një moment, ajo nuk tha asgjë. Thjesht e shikoi, sikur të donte t’i jepte përgjigje jo përmes fjalëve, por përmes qenies së saj.
“Çdo njeri ka një botë brenda vetes,” – i tha ajo me një zë të ulët, që megjithatë mbante një siguri të thellë. “Por unë të kam hapur ty çdo derë që mund të hapet. Të kam treguar çdo frikë, çdo ëndërr, çdo dhimbje. Jam një shpirt që të do. Dhe, ndoshta, ka gjëra që nuk mund të shprehen, jo sepse nuk dua, por sepse janë pjesë e thelbit tim. Ti e di çdo gjë që ka rëndësi.”
Ai e përqafoi, duke ndjerë trupin e saj të ngrohtë që mbështetej plotësisht mbi të. Ndërsa ajo fuste gishtat në flokët e tij, ai kuptoi diçka që nuk kishte kuptuar më parë – që ndoshta nuk kishte nevojë të dinte gjithçka. Për herë të parë, ai ndjeu se ajo ishte aty, reale dhe e vërtetë, dhe mjaftonte. Ndjesia e dashurisë së tyre u bë aq e madhe, sa dukej sikur nuk kishte më vend për dyshime, vetëm për ndjenjë.
Drita e diellit i mbështolli të dy me një butësi të veçantë, dhe dhoma dukej sikur frymonte bashkë me ta. Heshtja që pasoi nuk ishte më një boshllëk – ishte një përqafim, një ndjenjë që i mbushte të dy deri në pafundësi. Në atë çast, ata ishin gjithçka që kishte rëndësi.
Trupat e tyre ishin aq pranë, saqë nuk kishte asnjë hapësirë për ajër mes tyre – vetëm ngrohtësia e lëkurës së saj që digjej mbi të tijën. Balli i saj, ende i mbështetur mbi të tijin, lëvizte lehtë ndërsa ajo merrte frymë, dhe frymëmarrja e saj përplasej mbi buzët e tij, duke i drithëruar çdo qelizë të trupit. Sytë e tij shikonin sytë e saj, dhe në atë vështrim, ai ndjeu një tërheqje që ishte përtej çdo ndjenje të zakonshme – ishte një zjarr që digjte gjithçka në rrugën e tij.
Ajo ngriti kokën paksa dhe buzët e saj u afruan pranë të tijave, aq afër sa ai mund të ndjente butësinë e tyre pa i prekur ende. Ishte një çast i pezullt, një përplasë midis dëshirës dhe durimit, derisa ajo, më në fund, e theu hapësirën e padukshme mes tyre. Buzët e saj u përplasën me të tijat me një intensitet që dukej sikur nuk donte vetëm të puthte – donte ta zhyste brenda vetes, ta ndjente çdo pjesë të tij si të sajën.
Duart e tij, që më parë kishin lëvizur butësisht mbi lëkurën e saj, tani u ngjitën deri në shpinën e saj, duke e tërhequr më pranë, aq sa nuk kishte më asgjë që t’i ndante. Gjithçka përreth tyre dukej sikur ishte zhdukur – nuk kishte më diell, dritë, as dhomë – vetëm ajo, ai, dhe nxehtësia që kishte shpërthyer mes tyre.
Ajo u ngjit më lart, duke e kalëruar mbi kofshët e tij, dhe ai ndjeu peshën e saj që e shtypte lehtësisht mbi shtrat. Gishti i saj preku vijën e nofullës së tij, duke ndjekur formën e saj me një ngadalësi torturuese. Sytë e saj ishin mbushur me diçka të papërmbajtshme – një përzierje dashurie dhe zjarrmie që e bënte atë më të bukur, më të papërballueshme. “Më thuaj se të përkas,” – pëshpëriti ajo, me një zë që ishte më shumë një kërkesë se një pyetje.
Ai nuk mund të fliste – fjalët ishin bërë të pamjaftueshme. Në vend të përgjigjes, ai e tërhoqi kokën e saj poshtë, duke e puthur sërish, këtë herë me një zjarr që nuk linte asnjë vend për dyshime. Duart e tij zbritën deri tek beli i saj, duke ndjerë çdo centimetër të lëkurës së saj që digjte si flakë. Gjithçka që kishte ndjerë më parë, çdo ndjenjë që kishte menduar se ishte dashuri, tani dukej e vogël, e zbehtë, përballë kësaj ndjesie që e kishte pushtuar plotësisht.
“Je gjithçka që dua,” – tha ai më në fund, duke e shikuar drejt në sy, ndërsa një dorë e tij qëndronte mbi faqe, sikur të donte ta kujtonte atë moment përgjithmonë. “Dhe nuk kam nevojë për asgjë tjetër, përveç se për ty. Për këtë çast. Për këtë jetë.”
Ajo buzëqeshi lehtë, por ajo buzëqeshje nuk ishte e zakonshme – ishte një lloj triumfi, një lloj sigurie që ai i përkiste asaj, po aq sa ajo i përkiste atij. Lëvizjet e saj u bënë më të ngadalta, më të thella, ndërsa gishtat e saj filluan të lëviznin poshtë qafës së tij, duke ndalur mbi kraharorin e tij të zhveshur. “Atëherë më ndjej,” – i tha ajo, duke e afruar edhe më pranë.
Ai e ndjeu – çdo prekje, çdo puthje, çdo fjalë. Dhe në atë dhomë të mbushur me dritë të pasdites dhe hije të buta, ata nuk ishin më dy njerëz të ndarë. Ata ishin një shpirt, një trup, një ndjenjë që ngrohte dhe djegte në të njëjtën kohë, duke lënë gjithçka tjetër në heshtje.
Burimi/Facebook
Leave a Reply