Pas bisedës sonë në park, ndjeva sikur një re misterioze kishte zënë vend mbi jetën time. Çdo mendim, çdo kujtim, çdo ndjenjë ishte mbështjellë nga një ndjenjë ankthi të heshtur. A ishte e mundur që një pjesë e jetës sime të ishte fshehur nga unë? Dhe Vjosa, me praninë e saj misterioze, ishte shndërruar në një udhërrëfyese drejt diçkaje që nuk mund ta kapja ende.
Dy ditë më vonë, ajo më dërgoi një mesazh të shkurtër: “Eja të më takosh nesër në park. Ka diçka që dua të të tregoj.”
Kur arrita në park, ajo ishte ulur në të njëjtin stol ku ishim takuar për herë të parë. Në duar mbante një dosje të vogël, të vjetër, e cila dukej sikur kishte kaluar nëpër vite të tëra përdorimi. Kur më pa, ajo më buzëqeshi lehtë, por në sytë e saj kishte një shkëlqim serioz.
“Çfarë është kjo?” e pyeta, duke treguar nga dosja.
“Kjo është e shkuara jonë,” tha ajo. “Dhe mbase është koha që të përballesh me të.”
Ajo e hapi dosjen dhe nxori prej saj një fotografi të zverdhur nga koha. Ishte një fotografi e një shtëpie të madhe, të ndërtuar në një kodrinë pranë një pylli të dendur. Ishte e rrënuar, me dritare të thyera dhe mure të nxira nga diçka që dukej si shenja e një zjarri të vjetër.
“E njeh këtë vend?” më pyeti ajo.
E shikoja fotografinë me kujdes, duke ndjerë një lloj ndjesie të çuditshme që nuk mund ta shpjegoja. Ishte sikur një pjesë e imja e njihte atë shtëpi, por nuk mund ta vendosja saktësisht se ku ose kur.
“Duket e njohur,” thashë më në fund. “Por nuk e kujtoj saktësisht.”
Ajo psherëtiu lehtë. “Kjo është shtëpia ku ndodhi gjithçka,” tha ajo. “Dhe kjo është arsyeja pse të thashë që kemi një të kaluar të përbashkët. Ti ishe aty atë natë, dhe unë gjithashtu.”
“Çfarë ndodhi atë natë?” e pyeta, duke ndjerë një përzierje kurioziteti dhe frike.
Ajo nxori një tjetër dokument nga dosja, këtë herë një faqe të shkruar, me shkronja që mezi lexoheshin. Ishte një raport policor, i datës shumë vite më parë. Lexova me kujdes:
“Më 14 nëntor, një zjarr i madh përfshiu shtëpinë e familjes G. Zjarri filloi në rrethana të dyshimta dhe u përhap me shpejtësi në gjithë godinën. Dy fëmijë ishin brenda në kohën e zjarrit, por vetëm njëri u shpëtua. Fëmija tjetër mbeti i zhdukur.”
Ndjeva sikur toka po më rrëshqiste nën këmbë. “Çfarë… çfarë do të thotë kjo?” e pyeta, duke ndjerë një dridhje në zërin tim.
“Ti ishe një nga ata fëmijë,” tha Vjosa me një ton të butë, por të rëndë. “Dhe unë isha tjetra.”
Fjalët e saj më goditën si një rrufe. “Por… kjo nuk ka kuptim. Unë nuk kujtoj asgjë për këtë. Si mund të jetë e vërtetë?”
“Sepse dikush u sigurua që të mos e kujtoje,” tha ajo. “Pas zjarrit, familja jote vendosi të të largonte nga çdo kujtim i asaj nate. Ndoshta menduan se ishte më mirë kështu. Por unë nuk pata luksin të harroj. Kam kaluar vite duke kërkuar për ty, duke u përpjekur të kuptoj pse gjithçka ndodhi.”
Fjalët e saj ishin të rënda dhe të mbushura me dhimbje. E shikoja Vjosën dhe kuptoja që ajo kishte mbajtur këtë barrë për vite me radhë. “Por pse? Pse ndodhi zjarri? Dhe pse u ndamë ne?”
Ajo uli kokën dhe heshti për një moment. “Nuk e di gjithçka,” tha më në fund. “Por di që ajo natë nuk ishte aksident. Dikush e nisi atë zjarr. Dhe dikush nuk donte që ne të ishim bashkë.”
Kjo ishte shumë për t’u përtypur. Një zjarr, një ndarje, dhe tani, një sekret i fshehur për kaq shumë vite. Por një gjë ishte e sigurt: nuk mund ta lija këtë mister të qëndronte pa përgjigje. “Duhet ta zbulojmë të vërtetën,” i thashë me vendosmëri.
Vjosa buzëqeshi lehtë. “Pikërisht për këtë jam këtu,” tha ajo. “Të dy kemi një të kaluar për t’u përballur. Dhe unë besoj që ajo çfarë do të gjejmë mund të ndryshojë gjithçka.”
Dhe kështu, filluam një kërkim që nuk ishte vetëm për të zbuluar të shkuarën, por edhe për të kuptuar të tashmen dhe të ardhmen tonë. Një kërkim që do të na çonte drejt një të vërtete që fshihej pas hijes së së kaluarës.
Pas bisedës në park, Vjosa më tregoi se kishte gjetur adresën e shtëpisë së rrënuar. Ajo ndodhej në një fshat të vogël, të izoluar pranë një pylli, rreth dy orë larg qytetit. Pa humbur kohë, ramë dakord që të shkonim atje së bashku. Ishte një udhëtim që ndieja se do të ndryshonte gjithçka.
Mëngjesin tjetër, nisa makinën dhe u takova me Vjosën në vendin e caktuar. Ajo mbante të njëjtën dosje, ndërsa unë ndjeja një përzierje emocionesh: kuriozitet, frikë dhe një ndjenjë të fortë që po afrohesha drejt diçkaje të rëndësishme.
“Je gati?” më pyeti ajo, duke më parë me një vështrim që përmbante ndjesi të përziera.
“Të jem i sinqertë, nuk e di,” i thashë, duke buzëqeshur lehtë. “Por nuk mund të ndalem tani.”
Rrugës, ajo nisi të më tregonte më shumë detaje për natën e zjarrit. “Prindërit e mi më kanë thënë se zjarrin e nisën qëllimisht,” tha ajo, duke më parë për një reagim.
“Qëllimisht?” e pyeta, duke ndjerë një dridhje në gjoks. “Pse do ta bënte dikush një gjë të tillë?”
“Nuk e di saktësisht,” tha ajo, duke ulur sytë. “Por prindërit e mi gjithmonë flisnin për një konflikt midis familjeve tona. Një borxh i papaguar, një hakmarrje e vjetër… diçka që ata nuk donin të më tregonin plotësisht. Por e di që të dyja familjet tona humbën gjithçka pas asaj nate.”
Heshta për një moment, duke përtypur atë që ajo sapo më kishte thënë. A mund të ishte e mundur që familja ime të kishte qenë pjesë e diçkaje kaq të errët? Dhe pse unë nuk kisha dëgjuar kurrë për këtë?
Mbërritja në shtëpinë e rrënuar
Kur mbërritëm pranë shtëpisë, ndjeva një ndjesi të çuditshme, sikur një hije e rëndë më mbështillte. Shtëpia ishte edhe më e frikshme nga sa dukej në fotografi. Muret e saj ishin të nxira nga tymi, dhe pylli i dendur përreth dukej sikur e mbulonte me një mantel të errët.
“Kjo është ajo,” tha Vjosa, duke qëndruar për një çast në vend. “Këtu ndodhi gjithçka.”
Hodha hapat drejt hyrjes së shtëpisë, duke ndjerë një lloj tensioni që më shtrëngonte çdo muskul. Dera ishte e thyer dhe brenda mbizotëronte një erë lagështie dhe kalbjeje. Vjosa më ndoqi nga pas, dhe së bashku nisëm të eksploronim.
Në dhomën kryesore, tavani ishte shembur pjesërisht, dhe në dysheme kishte mbetje të mobilieve të djegura. Por ajo që tërhoqi vëmendjen time ishte një shkrim në një mur të nxirë nga tymi: një fjali e thjeshtë, e gdhendur me thonj ose me diçka të mprehtë.
“Hakmarrja nuk ka fund.”
“Çfarë është kjo?” e pyeta, duke i treguar shkrimin Vjosës.
Ajo e pa me sy të zgurdulluar. “Nuk e di,” tha ajo. “Por kjo fjali duket sikur ka qenë aty që atëherë.”
Papritur, dëgjuam një tingull të lehtë. Një kërcitje, sikur dikush po lëvizte brenda shtëpisë.
“Dikush është këtu,” pëshpëriti Vjosa, duke më kapur për krahu.
Mbajta frymën dhe dëgjova me kujdes. Hapat ishin të lehtë, të kujdesshëm, dhe vinte përshtypja se dikush po përpiqej të qëndronte i padëgjuar. “Qëndro këtu,” i thashë Vjosës, ndërsa nisa të ecja ngadalë drejt tingullit.
Hapat më çuan drejt një dhome tjetër, e cila dukej se kishte qenë një bibliotekë dikur. Por tani ishte vetëm një rrëmujë raftesh të rrëzuara dhe librash të djegur. Dhe aty, mes rrënojave, qëndronte një burrë i moshuar, me një pallto të vjetër dhe me një shikim që dukej se më njihte.
“Ju… më në fund keni ardhur,” tha ai, me një zë të dobët, por të mbushur me emocione.
“Kush je ti?” e pyeta, duke ndjerë një përzierje kurioziteti dhe frike.
Ai buzëqeshi lehtë, një buzëqeshje që nuk mbante asgjë të ngrohtë. “Unë jam ai që ruan sekretet,” tha ai. “Dhe ju jeni pjesë e këtij sekreti. Por kini kujdes… sepse ajo që kërkoni mund të mos jetë ajo që dëshironi të dini.”
Fjalët e tij ishin si një enigmë e errët që më sfidonte. Dhe unë e dija se nga ai burrë do të merrja përgjigje. Por a isha i gatshëm për to??
Fjalët e burrit më lanë të ngrirë. Ai qëndronte i palëvizur mes rrënojave, sikur ishte pjesë e asaj shtëpie që prej dekadash. Vjosa hyri ngadalë në dhomë, duke qëndruar pranë meje, ndërsa sytë e saj shihnin me një përzierje habie dhe frike.
“Kush je ti, dhe çfarë di për këtë vend?” e pyeta me një ton të prerë.
Burri ngriti kokën dhe më pa drejt në sy. “Unë jam ai që ka parë gjithçka. Dhe unë jam ai që ende ruan atë që mbeti pas,” tha ai, duke treguar me dorë drejt një qosheje të errët të dhomës.
Ndjekëm me sy drejtimin që ai tregoi. Aty, mes pluhurit dhe rrënojave, dukej një sunduk i vogël druri, i mbuluar me një pëlhurë të vjetër dhe të copëtuar. Zemra ime filloi të rrihte më shpejt, dhe një ndjesi ankthi m’u përhap në gjithë trupin.
“Çfarë është ky sunduk?” e pyeti Vjosa, me zërin e dridhur.
Burri buzëqeshi lehtë, një buzëqeshje e ftohtë që dukej sikur mbante mijëra sekrete. “Është çelësi i gjithçkaje,” tha ai. “Brenda tij gjendet ajo që u përpoqën të fshehin. Ajo që ju të dy keni kërkuar, qoftë me vetëdije ose jo, gjatë gjithë jetës suaj.”
Nuk dija çfarë të bëja. Sunduku dukej si një thesar i errët që mbante brenda të kaluarën tonë. Por çfarë mund të gjendej aty?
“Po sikur të mos duam ta hapim?” pyeta, duke ndjerë një dridhje në zërin tim.
Burri tund kokën. “E vërteta gjithmonë do të kërkojë rrugën për të dalë në dritë,” tha ai. “Edhe nëse ju e lini këtë sunduk të mbyllur, ajo do të gjejë një mënyrë për t’ju ndjekur.”
Vjosa më shikoi në sy. “Ne erdhëm deri këtu,” tha ajo. “Nuk mund të ndalemi tani.”
Duke marrë frymë thellë, u afrova drejt sundukut. Dora ime dridhej ndërsa kapja pëlhurën dhe fillova ta hiqja ngadalë. Në atë çast, dukej sikur ajri në dhomë u bë më i rëndë. Ishte sikur vetë shtëpia po na vëzhgonte.
Kur pëlhura ra, pamë një sunduk të vogël, por të punuar me kujdes. Nuk dukej si diçka që i përkiste rrënojave përreth. Dukej sikur ishte mbajtur me qëllim në atë gjendje. Me dorë të dridhur, hapa kapakun e tij.
Brenda sundukut kishte një bllok të madh letrash të mbështjella me një shirit të zi. Letrat ishin të zverdhura nga koha, por ende të lexueshme. Sipër tyre ishte një medaljon i vogël, në formën e një dreri, një simbol që më dukej çuditërisht i njohur.
“Kjo është… kjo është medaljoni im,” tha Vjosa, duke e marrë me duar të dridhura. “E kisha humbur kur isha fëmijë.”
Burri buzëqeshi lehtë. “Nuk ishte humbur kurrë. Dikush e ruajti për ty, duke pritur që të vinte kjo ditë.”
E nxora shiritin dhe fillova të lexoj letrat. Ishin të shkruara me një dorë të ngathët, sikur dikush i kishte shkruar në nxitim. Dhe ajo që lexoja ishte e pabesueshme.
Letrat përshkruanin një marrëveshje mes dy familjeve – një pakt për të mbajtur të fshehur një sekret që lidhej me një pronë, një thesar të fshehur në pyll pranë shtëpisë. Por paktin e kishte thyer dikush. Zjarri ishte një mënyrë për të fshirë gjurmët dhe për të shkatërruar dëshmitarët.
Një emër përsëritej vazhdimisht në letra: “Ardiani.”
“Kush është Ardiani?” pyeta, duke parë nga burri.
Ai uli kokën. “Ishte dikush që e filloi gjithë këtë,” tha ai. “Dikush që mendonte se mund të mbante gjithçka për vete. Por u mashtrua, dhe tani hija e tij ende endet këtu.”
Zëri i burrit ishte i mbushur me një ndjenjë të çuditshme, sikur ai vetë ishte pjesë e asaj historie. Ishte e qartë që kishte më shumë për të zbuluar.
“Ku është ky thesar?” pyeti Vjosa, duke u kthyer nga burri.
Ai ngriti dorën dhe tregoi nga dritarja e thyer. “Jashtë, në pyll,” tha ai. “Por kini kujdes. Jo gjithçka që është e fshehur duhet gjetur. Sepse disa sekrete janë më mirë të mbeten të varrosura.”
Ishim në prag të diçkaje që nuk mund ta ndalonim. Dhe pyetja që më shqetësonte më shumë ishte: A do të ishim të njëjtët pasi të zbulonim të vërtetën??
Pylli na priste si një botë tjetër, një hapësirë e ngarkuar me mister dhe me heshtjen e atyre që kishin kaluar aty para nesh. Ndërsa ecnim, degët e pemëve dukeshin sikur përpiqeshin të na ndalonin, duke u përkulur në një mënyrë të çuditshme. Ndërkohë, burri që na kishte drejtuar deri te kjo pikë nuk na ndoqi më. Ai qëndroi në hyrjen e shtëpisë dhe na tha vetëm kaq:
“Kur të gjeni atë që kërkoni, mos harroni që e vërteta ka një çmim.”
Vjosa dhe unë nuk folëm shumë gjatë rrugës. Duket se të dy ndanim të njëjtin ankth për atë që mund të gjendej më tutje. Në dorë ajo mbante medaljonin e saj, duke e rrotulluar midis gishtave sikur përpiqej të ndiente ndonjë kujtim që mund të kishte humbur.
“Çfarë mendon se do të gjejmë?” pyeta më në fund, duke thyer heshtjen.
“Ata thonë që thesari është gjithmonë diçka materiale,” tha ajo, duke buzëqeshur lehtë. “Por ndoshta për ne është diçka më shumë. Diçka që ka të bëjë me të kuptuarit e asaj që kemi humbur.”
Pasi ecëm për rreth një gjysmë ore, ndaluam para një pjese të pyllit që dukej ndryshe nga pjesa tjetër. Toka ishte e mbuluar me bar të zhveshur, ndërsa degët e pemëve përreth formonin një kurorë të ngushtë, duke bllokuar dritën.
“Këtu është,” tha Vjosa, me një siguri që nuk e kisha parë më parë te ajo.
Kërkuam për ndonjë shenjë ose diçka që mund të na tregonte se ku duhej të gërmonim. Dhe papritur, pas një trungu të madh, gjetëm një gur të madh, të gdhendur me simbole të ngjashme me atë të medaljonit të saj.
“E sheh këtë?” më tha, duke treguar me gisht një nga simbolet. “Është identik me atë që kam mbajtur gjithmonë.”
Nuk pati më dyshime. Filluam të gërmojmë me duar, duke hequr dheun që kishte mbuluar një kapak druri. Dukej se ishte një kuti, e mbyllur me një dry të vjetër që mezi mbante formën.
“Ke diçka për ta hapur këtë?” më pyeti Vjosa, me frymëmarrjen e rënduar.
“Jo, por ndoshta kjo do të ndihmojë,” i thashë, duke marrë një gur të madh dhe duke e goditur drynin derisa u thye. Kapaku u hap me një kërcitje të zhurmshme.
Çfarë ishte brenda
Brenda kutisë gjetëm një tufë letrash të mbështjella me kujdes dhe një kuti të vogël metali që shkëlqente pavarësisht errësirës. Letrat ishin të shkruara me të njëjtën dorë si ato që kishim gjetur më herët në arkivol, por këtë herë përshkruanin një histori shumë më të errët.
Ishte një rrëfim nga vetë Ardiani, njeriu që kishte nisur zjarrin. Ai fliste për një marrëveshje që kishte shkuar keq, për pasionin e tij për të zotëruar çdo gjë, dhe për tradhtinë që kishte ndjerë kur familjet tona kishin refuzuar të bashkëpunonin. Por më e rëndësishmja, ai përmendte dy fëmijë – mua dhe Vjosën. Ai e kishte planifikuar zjarrin për të zhdukur çdo provë dhe për të marrë atë që mendonte se i përkiste.
Por kutia e vogël metalike ishte ajo që na la pa fjalë. Kur e hapëm, brenda gjetëm një zinxhir të artë me një pllakë të gdhendur. Ishte një adresë, e shkruar me dorë të imët: “Rruga e Heshtjes, Nr. 17.”
“Çfarë do të thotë kjo?” pyeta, duke parë nga Vjosa.
Ajo tundte kokën, sikur përpiqej të lidhej me ndonjë kujtim. “Nuk e di,” tha ajo. “Por duhet të jetë diçka e rëndësishme. Përndryshe nuk do të ruhej kaq mirë.”
Një drejtim i ri
Ndërsa ktheheshim drejt makinës, ndjenja që nuk ishim vetëm u bë më e fortë. Degët kërcitnin rreth nesh, dhe hijet e pemëve dukeshin sikur lëviznin. Ishte sikur vetë pylli ishte gjallë, duke na ndjekur me sy të padukshëm.
Kur arritëm në makinë, një letër tjetër që nuk e kishim vënë re më parë ishte e ngjitur në xhamin e përparmë. Ajo kishte vetëm dy fjalë të shkruara me një dorë të ngathët, të njohur:
“Mos vazhdoni.”
Vjosa dhe unë shikuam njëri-tjetrin. “Kjo nuk mund të jetë një rastësi,” tha ajo.
Por pavarësisht paralajmërimit, e dinim që nuk mund të ndaleshim. Rruga e Heshtjes, Nr. 17, ishte drejtimi i ardhshëm. Dhe tani nuk ishim më thjesht dy njerëz që kërkonin të shkuarën. Ishim të përfshirë në një mister që mund të na ndryshonte përgjithmonë – ose të na shkatërronte…
Të dy e dinim që kthimi mbrapa nuk ishte një opsion. Paralajmërimi në xhamin e makinës nuk ishte thjesht një frikësim – ishte një kujtesë e qartë se çdo hap më tej mund të na vendoste përballë rrezikut. Por kur diçka brenda teje kërkon përgjigje, as frika nuk mund të të ndalojë.
U nisëm drejt adresës së shkruar në pllakën e artë: Rruga e Heshtjes, Nr. 17. Ishte një udhëtim që kalonte përmes rrugicave të ngushta dhe peizazheve të braktisura, sikur na çonte në një botë që kishte mbetur jashtë kohe. Gjithçka rreth nesh dukej e heshtur, e mbushur me një atmosferë që të ngjallte pasiguri.
Kur mbërritëm në vend, pamë një shtëpi të vogël dhe të vjetër, e rrethuar nga mure të larta me gëlqere të plasaritur. Porta prej hekuri ishte gjysmë e hapur, sikur na priste.
“Ky vend duket i braktisur,” tha Vjosa, duke parë rreth e qark.
“Apo është një kurth?” i thashë, duke ndjerë një ngërç në stomak.
Sidoqoftë, diçka në atë adresë na thërriste. Hapëm portën ngadalë dhe hymë brenda. Oborri ishte i mbuluar me bar të gjatë, ndërsa era sillte një aromë të çuditshme lagështie dhe ferrash të kalbura. Në qendër, dera e përparme e shtëpisë qëndronte gjysmë e hapur.
Në shtëpinë e mistershme
Pasi kaluam pragun, hymë në një dhomë të errët, ku muret ishin të mbuluara me fotografi të vjetra dhe rafte librash të pluhurosur. Shtëpia nuk ishte krejtësisht e braktisur – kishte shenja që dikush kishte qenë aty kohët e fundit.
“Shiko këto,” tha Vjosa, duke treguar drejt një tryeze ku ndodheshin disa letra të shpërndara.
Letrat ishin të shkruara me dorë, por gjysmë të grisura. Njëra prej tyre, megjithatë, ishte më e qartë dhe përmbante një mesazh të shkurtër:
“Të dyja familjet e dinë. Fëmijët janë çelësi. Çfarë ndodhi atë natë nuk ishte një aksident.”
Fjalët më goditën si rrufe. Kjo ishte një tjetër pjesë e enigmës që dukej se e kishte pasur gjithnjë të njëjtin qëllim: të zbulonim të vërtetën rreth një nate që ne të dy mezi e kujtonim.
Kujtimi që u kthye
Ndërsa shikonim përreth, një fotografi tërhoqi vëmendjen time. Ishte një imazh i zbehtë i një burri dhe një gruaje që mbanin në krahë dy fëmijë të vegjël. Njëri prej fëmijëve kishte të njëjtat flokë të çelur si Vjosa, ndërsa tjetri dukej si unë në moshën e vogël.
“Ky… ky nuk mund të jetë rastësi,” tha Vjosa, duke marrë fotografinë me duar që i dridheshin.
Në atë moment, një kujtim i largët më shpërtheu si një flakë që kthehet papritur. Një natë, një zjarr, dhe një dorë që më tërhiqte përmes tymit.
“Ti ishe aty,” i thashë Vjosës, duke u kthyer nga ajo. “Në atë natë të zjarrit. Të dy ishim aty.”
Ajo ngriti kokën dhe sytë e saj ishin të mbushur me lot. “Ishte e vërtetë,” tha ajo me zë të ulët. “Ata na ndanë. Na ndanë sepse mendonin se ishim të rrezikuar. Por nuk e di pse.”
Hija e së kaluarës
Papritur, një tingull kërcitjeje erdhi nga pjesa e pasme e shtëpisë. Diçka ose dikush ishte aty me ne.
“Kush është aty?” thirra, duke kapur një shufër hekuri që gjeta në dysheme.
Nga errësira, doli një figurë. Ishte burri i moshuar nga shtëpia e parë. Por tani dukeshin ndryshëm – si një hije që kishte marrë formë njerëzore.
“Ju nuk duhej të kishit ardhur këtu,” tha ai me një zë të thellë, që ngjalli një ndjesi të fortë ankthi.
“Pse jemi këtu? Çfarë po fshehni?” e pyeti Vjosa me guxim.
Ai ngriti dorën dhe tregoi nga fotografia që mbante ajo. “Ajo është përgjigjja,” tha ai. “Por përgjigjet nuk janë gjithmonë bekim. Kujdes çfarë kërkoni… sepse çdo e vërtetë vjen me një çmim.”
Para se të mund t’i bënim ndonjë pyetje tjetër, ai u zhduk në errësirë, duke lënë pas një boshllëk që dukej sikur na thithte.
Rrugëtimi vazhdon
Tani kishim më shumë pyetje sesa përgjigje. Kush ishim ne në të vërtetë? Çfarë kishte ndodhur me familjet tona? Dhe pse dikush po përpiqej të na ndalonte nga zbulimi i së kaluarës?
Ishim në prag të një zbulimi që mund të ndryshonte gjithçka. Dhe pavarësisht frikës, e dinim që nuk do të ndaleshim. Thesari i fshehur nuk ishte material – ishte një histori që lidhej me çdo hap që kishim bërë deri tani. Dhe tani duhej të shkonim deri në fund, pavarësisht çmimit.
Burimi/Facebook
Leave a Reply