Një zok I vogël me krahë të plagosur
Në rrugicën e shurdhet ikte si I marrosur
Nga dhimbja po tretej ,gjaku I pikonte
Një ndihmë të vogël pak hilaç kërkonte
Në një portë të artë trokiti pa ndalë
Një zonjë e bukur, I zbriti ato shkallë
Dhe zogu I mitur donte ti thoshe një fjal .
Se donte të hante zjarri I digjte ballë
Të lutem më ndimo pak lëmoshë kërkoj
Nga sytë rrëshqasin të vuajturit lot
Mbi pllaka e arta e lanë një njollë
Dhe zonja e krekosur tër inat psheretiu
Duke shtytur derën e Duke pështyrë
Nuk kishte dhimbje më të madhe
I prekur sa më s’ka ju shua ajo
Shpresë
I vrarë I vetmuar , në rrugicën çalë, çalë nga dhimbja e fjalës
tani ishte më I vrarë rrugicën e shurdhet ikte
Tek nje kasolle u ndal zëri I tij I mekur nuk kishte më fjal një vajzë e vogël shtyu portën e drunjtë
me të shpejt I dha doren
e ngriti ngadal. Eja vëlla eja që të mjekoj kranë dukesh shumë I lodhur të të ftojë pakë ballë se po digjesh zjarr, ti I rraskapitur pa dyshim
Po të bëj pak buk,? buk dhe krip vëlla se po rrojmë në mjerim se kjo botë na la jetim
Dikush pati pasurin ,I varfri një shpirt të mirë, dhe shpirti mirë s’kërkon shpërblim…
Burimi/Facebook
Leave a Reply