Myftar Gjonbalaj – * P A S – T E J E *

Është e udhës, të t’marr leje !
Gjithnjë kështu, sërish pas teje
O,m’paska terhequr gjaku ?
Sigurisht , m’ka zënë maraku

Pas teje, ec e gjëje
Një zë:” Përdore zëje ”
E zgjuar je, ky qënka shkaku
Do t’marr erë, moj lule zambaku

T’jetë dashuri, jo e pafat
Mos u vono e, mos e zgjat !
Duaje dashurinë, të t’dojë ajo
T’pata thënë se, unë jam: Kjo !

Dashuri, ka dhe guri !
Rrin aty, ku i zoti e vuri
Dashuria, kështu ka ngjarë e, po ngjet
Ai, që e njeh, màllin e vet

Dashuria, herë- herë, si kalë i “hasdisur” !
Zëmër n’zemër, e “gjesdisur”!
Fuqia e saj, “pushton” çdo kala !
Po e tradhëtove, t’bëri “hatà”
!
Ajo, s’është autobuz, 52 vëndësh !
Po të zuri, t’bën:” T’luash mëndësh “!
Para saj, si ushtari, n’betim !
Po re brënda saj, do gjësh – sherim *

Dashuria, s’është xhaketë e vjetër !
S’të bën për “burrë”, po gjete tjetër !
Para saj: n’gjunjë, është Përëndorè
Të pushton zemrën, s’është diktatorè
!
Me, 15 mars, 2024.

Burimi/Facebook