Si paciente e tumorit, mendoj e kam gjenetike.

“Kam vendos qe diten e vdekjes, kurdo ta kete shkru Zoti, ate dite me ken gruja ma e bukur qe kam pa ne jeten teme”
Si paciente e tumorit, mendoj e kam gjenetike.
Kam humb disa njerez te nanes nga tumori, shume njerez! Si nga nandaja, si nga babdaja.Nanadaja jeme qe m’ka rrite, me tha ditet e fundit, se ndihet “fajtore” per gjakun qe edhe ne trupin tim, gjindet me tumor. Ama dicka e di ma te sigurte,se per asnja gja : “Di qe diten qe do vdes, do jem ma e bukur se kurre ne jeten teme.”
E dini pse?!
Sepse Zoti me ka dhane force me nejt tu kerku perdite me korrigju gabime,bile rri tu lyp gabime qe me i korrigju sa ma bukur, dhe nuk e di…. Kam nje deshire te vdes ate dite qe mos tja marre mendja askujt!
Deri atehere, kam sdi sa gjana me ba, sdi sa gabime me korrigju, sdi sa njerez me me dashte e me dashte une, sdi sa libra me shkru, sdi sa kange me shkru e me knu, sdi sa ore me kjajte naten vetem, e me qesh diten me tan tjeret!
Di edhe dicka, ma te sigurte se vdekjen” ” Di qe Zoti me don aq sa nuk e meritoj!”

Burimi/Facebook/Nertila Zef Haxhia