Për shkak të Majit francez dhe një optimizmi të përtërirë që kryesisht reflektohet në urbanizëm, Parisi jetonte në vitet ‘70 një periudhë të madhe fermentimi kulturor dhe shoqëror.
Nga lëvizjet studentore dhe protestat, të cilat kanë ndezur edhe sheshe të tjera të mëdha evropiane, u kalua te një frenezi autentike arkitekturore, pothuajse sikur fuqia inovative e lëvizjeve shoqërore kishte infektuar inxhinierë dhe arkitektë. Këto përfshijnë edhe Renzo Pianon, i cili mbërriti në vitin 1971 bashkë me Richard Rogers dhe Gianfranco Franchini për hartimin e qendrës së re të artit bashkëkohor në zemër të metropolit.
Deri në fund të viteve gjashtëdhjetë, Parisi u shfaq si një kantier i hapur ndërtimi. Rreth një dekadë më parë, qeveria kishte filluar një fushatë shkatërrimi në kufijtë e “pamaturisë”, veçanërisht në rrethinat periferike (faubourg). Qëllimi ishte të rrëzonin ndërtesat që dilnin nga “skeletet” nga Lufta e Dytë Botërore.
Vështirësitë logjistike, dinamika ekonomike dhe ndryshimet shoqërore të operacioneve përcaktojnë vonesa të mëdha në rindërtim. Ndërkohë në kodrat rreth kullave të qendrës së qytetit janë ngritur dhe vinçat e mëdhenj që nënkuptojnë profilin e një peizazhi të ri urban që lë mangësi të mëdha rreth lagjeve të përfunduara dhe papërfunduara.
Përveç monumenteve të mëdha, banesave historike dhe rrugëve të stolit barok, simbol i Parisit të ri të rinovimit që nuk harrojnë të kaluarën është Qendra Pompidou, e ndërtuar përgjatë sistemit urban që çon nga Marais në Les Halles, nga të cilat muzeu është në thelb pika mesatare.
Një “trekëndësh” urban në të cilin në gjysmën e dytë të shekullit të njëzetë u përqendruan betejat më të mëdha për ruajtjen e trashëgimisë historike të Parisit.
(gazeta-Shqip.com)
Leave a Reply