POEZI NGA Shepresa Zurnaci

POEZI NGA Shepresa Zurnaci

Nje gongje ne dege te trendafilit
ishe ti me arome te kendshme
Ngjyra jote verbonte çdo kend qe e shikonte
Nje bardhesi e rralle qe çdo kush e xholezonte

Kur ty te shikova syte e mi
ne dashuri rane e me nuk u ndane
Nder te gjitha gongjet vetem i dashuri im
lulezoje e me qendroje prane

Ditet kalonin me diellin e henen
dashuria jone lulezonte
Si pranvera me lule e gjalle plote jete
Si trendafilin e bardhë në dorë
Zemra e ime ty ne brendi te shterngonte

nga gjaku qe syte lotojne
ne ngjyre te kuqe u shendruan
Se vetem ty te te shohin kerkojne
E zemra per ty vuane

Shepresa Zurnaci

Me dhimbjen në shpirt
bredhë rrugëve të Izmirit
Si një mjellmë e plagosur
e ndrydhë lotin dhe vetminë time

Largësia e ky mall më mbajnë peng
Por jo gjithmonë dhe ky mall
Ndaj erdha sot, baba
Ne këtë vend ku shtrihet dhimbja ime
në këtë heshtje varresh
ti çmallë kujtimet

Më mungon zëri që të më çmallë sot
Ku mbete, ku shkove babai im
o dritë e qiellit tim, o rreze

Ti tani je mbyllur në heshtjen tënde
E unë në dhimbjen time
Si ta pjestojmë mallin, babai imë

Vetëm këto lule më dridhen në duar
Tek i lëshoi mbi mermerin e akullt
t’i solla sot të ndjesh aromën e bijës sate
Por Ti s’më flet baba

Dua të çmallem me ty baba
Ta çmallë kujtimin dhe këtë largësi në mes
Ti atje në dhomën e përjetshme
E unë këtyre hapsirave të përkohshme

Lotët më pikojnë palë palë
Tek kthehem pa ty dhe me kujtimet
Që më mbushin dhimbje
udhëve të qytetit të lashtë të Prizrenit

Pese vite pa ty
Shepresa Zurnaci

Kur lindem, lindem te paster,
dashuria e Nenes,ish thesari im.
Nuk njohem frike,spatem probleme,
ne krahet e Nenes patem besim.

Por, ndersa u rritem,u rriten dhe deshirat,
dhe shume shpejt u skllaveruam.
Sa me shume shikonim, aq me shume donim,
kerkimi yne, per me shume, u be i pa trembur.

Etja jone per me shume nuk mund te shuhet,
sa me shume kapnim, me shume e shtrengonim.
Ne u perpoqem, dhe cgrabitem i grumbulluam,
pronat u bene zoteria yne.

Dhe kur jemi te vjeter, te vjedhurin thesar shikojme,
nje shembull i keq i asaj, qe lakmia ka korrur.
Pellembet tona ende te shtrenguara per te kapur,
deri ne vdekjen tone, kur duart tona te hapen.

Shepresa Zurnaci

Ti hyre mengadale dhe pa ze tek une
Hyre qetas, pa me shqetsuar
Pa shenja pa buje
Mundohesh te me sfidosh
Mundohesh te me thyesh
Mundohesh te me dobsosh
Pse keshtu ?

Kot e kanë ëndrrat e tua
që ushqenë me frymën e mashtrimit
kot i zgjaten veshët shpresave të tua
do ti zbehë vet koha
mos ia ushqe muzën dëshprimit

Një ditë do ta bindësh veten
ndoshta do të jetë vonë
unë s’do ti fryja këtijë frymëzimit
mos i mashtro shpresat
ik sa stë është bere vonë

Shepresa Zurnaci

Chat afsluttet
Skriv en besked …
Nje gongje ne dege te trendafilit
ishe ti me arome te kendshme
Ngjyra jote verbonte çdo kend qe e shikonte
Nje bardhesi e rralle qe çdo kush e xholezonte

Kur ty te shikova syte e mi
ne dashuri rane e me nuk u ndane
Nder te gjitha gongjet vetem i dashuri im
lulezoje e me qendroje prane

Ditet kalonin me diellin e henen
dashuria jone lulezonte
Si pranvera me lule e gjalle plote jete
Si trendafilin e bardhë në dorë
Zemra e ime ty ne brendi te shterngonte

nga gjaku qe syte lotojne
ne ngjyre te kuqe u shendruan
Se vetem ty te te shohin kerkojne
E zemra per ty vuane

Shepresa Zurnaci

Me dhimbjen në shpirt
bredhë rrugëve të Izmirit
Si një mjellmë e plagosur
e ndrydhë lotin dhe vetminë time

Largësia e ky mall më mbajnë peng
Por jo gjithmonë dhe ky mall
Ndaj erdha sot, baba
Ne këtë vend ku shtrihet dhimbja ime
në këtë heshtje varresh
ti çmallë kujtimet

Më mungon zëri që të më çmallë sot
Ku mbete, ku shkove babai im
o dritë e qiellit tim, o rreze

Ti tani je mbyllur në heshtjen tënde
E unë në dhimbjen time
Si ta pjestojmë mallin, babai imë

Vetëm këto lule më dridhen në duar
Tek i lëshoi mbi mermerin e akullt
t’i solla sot të ndjesh aromën e bijës sate
Por Ti s’më flet baba

Dua të çmallem me ty baba
Ta çmallë kujtimin dhe këtë largësi në mes
Ti atje në dhomën e përjetshme
E unë këtyre hapsirave të përkohshme

Lotët më pikojnë palë palë
Tek kthehem pa ty dhe me kujtimet
Që më mbushin dhimbje
udhëve të qytetit të lashtë të Prizrenit

Pese vite pa ty
Shepresa Zurnaci

Kur lindem, lindem te paster,
dashuria e Nenes,ish thesari im.
Nuk njohem frike,spatem probleme,
ne krahet e Nenes patem besim.

Por, ndersa u rritem,u rriten dhe deshirat,
dhe shume shpejt u skllaveruam.
Sa me shume shikonim, aq me shume donim,
kerkimi yne, per me shume, u be i pa trembur.

Etja jone per me shume nuk mund te shuhet,
sa me shume kapnim, me shume e shtrengonim.
Ne u perpoqem, dhe cgrabitem i grumbulluam,
pronat u bene zoteria yne.

Dhe kur jemi te vjeter, te vjedhurin thesar shikojme,
nje shembull i keq i asaj, qe lakmia ka korrur.
Pellembet tona ende te shtrenguara per te kapur,
deri ne vdekjen tone, kur duart tona te hapen.

Shepresa Zurnaci

Ti hyre mengadale dhe pa ze tek une
Hyre qetas, pa me shqetsuar
Pa shenja pa buje
Mundohesh te me sfidosh
Mundohesh te me thyesh
Mundohesh te me dobsosh
Pse keshtu ?

Kot e kanë ëndrrat e tua
që ushqenë me frymën e mashtrimit
kot i zgjaten veshët shpresave të tua
do ti zbehë vet koha
mos ia ushqe muzën dëshprimit

Një ditë do ta bindësh veten
ndoshta do të jetë vonë
unë s’do ti fryja këtijë frymëzimit
mos i mashtro shpresat
ik sa stë është bere vonë

Shepresa Zurnaci