Dashuria që nëna ka për fëmijët nuk përshkruhet me fjalë dhe vetëm ajo dinë që të
dashuroj në një mënyrë të zjarmishme , ku dhe është e gatëshme që të jap edhe
jetën për fëmiun e sajë.
Mirëpo sa dashuri të madhe ka fëmiju për nënën dhe se a krahasohet ajo me të
sajën. Në këtë pik unë si tekst shkrues dyshoj dhe mendoj se atë dashuri që nëna
meriton nga ana jonë nuk krahasohet aspak me atë që nënat tona ofrojn për neve.
Ju kujtohen tregimet e baballarëve dhe nënave tona se si kan qenë mardhënjet me
prindërit e tyre kur ata ishin fëmijë , ku atyre ju mjaftonte një karamele ose një
copë buke me gjalpë ose sheqer që ata të hanin dhe të vazhdonin të loznin e që
mos të rinin të uritur .
Secili nga ne kur kemi qenë fëmijë kemi pësuar aksidente dhe gjihmonë afër kokë
kishim nënën e cila nuk u largoheshte në asnjë moment dhe ndante dhimbjen së
bashku me fëmijën.
Cdoherë kur në shkollë mernim nota të mira nëna u lumturonte më së shumti dhe
kur në të kundërtën kur shkolla nuk ecte mbarë ose kishtë ndonjë problem , nëna
ishte ajo që brengosëshe më së shumti.
Me kalimin e viteve derisa ne po ritshemi dalë ngadalë gjithmonë nën përkujdesjen
e të shejtës nënë fillonim të eksplorojmë botën dhe të mësonim më shumë rethë
jetës , por njëkohësisht eshe duke u distancuar nga ajo , dhe duke kërkuar më
shumë nga kjo botë që ne po jetojmë dhe nga njëherë kjo jetë duke na përplasur
derën në fytyrë dhe si fole ngushllimi shkonim tek nëna dhe ngushlloheshemi dhe
kërkonim një zgjidhje .
Kur aritëm moshën e pjekurisë nëna si brengë të fundit për fëmiun e sajë sigurisht
që dëshiron që të përfundonim shkollimin , të magjistronim , të gjenim punën e
ëndrave dhe atë më kryesoren , të gjenim njeriun e jetës që të ndanim pjesën e
mbetur të jetës bashkë.
Ajo gjithmonë e më shumë po distancohet nga ne , dhe ne as që e vëmë re se ajo
po plaket dhe rudhat fillojnë ti shfaqen nëpër fytyrë , mirpo nuk mundesh ta
dalloshë sepse ajo gjithmonë buzëqeshë kur e kemi pranë , dhe buzëqeshja e sajë
është e magjishme dhe të bënë të harosh gjithcka dhe nuk e vërejnë dot.
Pas martesës fillon një jetë e re dhe në familje shtohen edhe antarë të rinjë dhe ajo
hapsirë që kishim në fëmirijë fillon dhe ngushtohet , ku nëna me mirësi dhe
mirëkuptim fillon dhe distancohet akoma më shumë që mos të bëhet barë e jona.
Tani kam ca pyetje për të gjithë ne që kemi lindur nga kjo nënë , a e keni menduar
ndonjëherë se sa shumë një nënë sakrifikon për neve dhe sa shumë na don dhe
deshti.
A keni menduar ndonjëherë pasiqë keni përqafuar fëmiun tuaj në sy të nënës dhe
nuk e përqafuat edhe nënën tuaj dhe ti thoni se e doni shum ,
A e keni mbrojtur kur ajo sulmohej nga të tjerët dhe kur për dikënd ajo ishte e
tepërt dhe se duhej të largohej.
A jeni zemruar ndonjëherë me nënën tuaj aq shumë saqë i keni bërtitur dhe jeni
larguar nga ajo dhe aspak se keni kthyer kokën prapa dhe të shihni sytë e saja që
në atë moment ngjajnë me një shpërthim llave dhe vullkani .
Dhe në fund kam dhe unë një përgjigje për të gjitha këto pyetje dhe se vlerën më së
shumti ja dinë ata që nënën e tyre nuk e kanë dhe se ajo ka vdekur .
Ku për ato njerëz do të dhuronin jetën për nënat e tyre , do të dhuronin gjith
pasurinë që të kishin mundësi të hapnin derën e dhomës ku ajo flinte dhe të
përqafonin shumë dhe tja puthnin ballin , dhe kur dikush ta sulmonte atë me fjalë ,
ta mbronin me gjitha forcat e mundshme duke ju treguar që ajo është gjëja më e
cmueshme për juve , dhe pasi që keni përqafuar fëmiun tuaj , të ktheheni ka nëna
dhe të falenderoni dhe te perqafonit dhe ti tregonit që ju e doni shumë për këtë
mundësi që ajo ju dha të përjetonit edhe ju atë e të qenurit prind.
Ndërsa ne që i kemi akoma gjallë të shkojmë dhe ti përqafojmë me shumë dashuri
dhe ti falemenderojmë për gjithcka që ata kan bërë për neve dhe duke i bërë
akoma më të lumtura dhe të ju tregojmë që në gjithmonë jemi këtu për cdo gjë që
ata kanë nevojë dhe duke i bërë të ndjehen si mbretëresha .
Shkruar nga
Fisnik Aliji
Leave a Reply