FURIA E TRURIT
Ndonëse jam paksa i qetë,
natyrisht kam furi truri,
por vetveten stopoj shpejt,
si atleti përpara një muri,
Dhe zbardh sqarimit tim
në çdo pikë, deri në fund,
siç dielli gjer në perëndim,
kur të gjitha rrezet shkund.
Nëse ndodh krejt padashur
lëndoj në shpirt ndonjë njeri,
vdes po s’u ktheva i prapsur,
të shëroj sërish plagën e tij.
Se nuk jam ai plumbi qorr
që s’kthehet prapa në fole,
as rrufeja e zjarrit qiellor
që shkrep e hyn thellë nëndhe.
Po jam dallga e furisë ujore
që rimerr fuqi thellë në det,
derisa me valët paqësore
ftoh rërën e nxehur që djeg.
Se kam diku brenda trurit,
atë peshoren timen etalon,
që mat çdo gabim të burrit,
kur nga goja më shpëton.
Dhe di se fyerja hedhur përbri,
që peshon rëndë sa një mal,
përmbyset njësoj si me magji,
po i the: “Të lutem, më fal ! “
Se pas këtyre fjalëve të urta,
që çarmatosin krejt çdo njeri,
as grushtimet dhe as pushka
s’mund të kenë më tej fuqi…
Eh, sikur këtë lloj shqiptimi,
fare të lehtë e pa mundim,
ta dinë mirë, faji dhe krimi,
në çdo rast, qysh në fillim !…
Derguar nga z.Flori Bruqi
Per”Alba -Dansk” Shkodrani
Leave a Reply