Po shkrin bora,
dimni po shkon,
bylbyl i vorfën
pse po gjimon?
Poshoi murlani
me duhi t’vet,
bylbyl i vorfën
çou, mos rri shkret.
Gjith fushët e malet
blerimi i mbëloi,
livadhi dhe pema
gjithkah lulzoi.
Ndër pylla e orgaja,
n’ma t’mirn vend,
me rreze dielli
po e gëzon gjithkënd.
E tui gjimue
shkon rreth e rreth
nji prrue qi veret
rrjeth nëpër gjeth.
A’ çilë kafazi.
bylbyl flutro,
nder pyje o agraja
bylbyl, shpejto.
Kërkush ma hvin
atje s’ta pret
me zeher hajein
kerkush s’ta qet
Kafaz ke qiellin,
epshin pengim,
e gjith ku t’rreshket
shkon fluturim.
Nëpër lamije
ke me gjetë mel,
për gjith prandverën
nj’ajo bukë t’del.
E kur t’zite edi
nder prroje pi,
te nj’ato prroje
qi ti vetë di.
Tash pa frigë çerdhen
ban m’ndoj lis,
nuk je si i nieri
qi nuk ka fis.
E kur t ‘vin zhegu
kur djelli shkon,
ti ke me këndu
si ke zakon.
Rreth e rreth gjindja
me t’ndie rri,
prej asi vendit
dahet mezi.
A’çilë kafazi,
bylbyl, fluturo,
ndër pyje e ograja,
bylbyl, shpejto.
Ndër trandofile,
ndër zamakë nga,
ku qeshet kopshti
idhnim mos mba.
Po shkrihet bora,
dimni po shkon,
bylbyl i vorfën
pse po gjimon?
Per”Alba – Dansk” Shkodrani
Leave a Reply