Lamtumirë
Po e le shtepin zemerfanare
vendlindjen e farefis,
po vete n’Bengalin dergjvrare,
Atje,nete largtin vis.
Le te njohuritne mejtime
te afermit e vatren shqim,
me terheq zemra ime
t’i sherbej Krishtit tim.
Nene e dashur lamtumire
ju le shende’n miqet e mi,
me djeg o,nje fuqi e dlir
drjet te perflakures indi.
dhe anja leht,leht lundron
pert valete e detit te trazhar,
per her te fundit syri vrejton
brigjet e evropes se hakerruar.
Qendron ne anije e galduar,
fytyr perevujtur gjith hare,
e Krishtit flijetare e vluar.
nuse e njom e botes se re.
Nje kruq hekuri ndor shterngonte,
shpetimi levarshem kumbon ne te
e shpirti i gatshem pranon
blaten e rend fli per te.
Pranoje ket flijim o zot,
deshmi e perbetimit qe te dashuroj,
ndihmoj gjallese tende sot
qe emrin do te ta madheroj.
Si shperblim te lus o i hirt,
o aty yn plot mirsi
te me japesh vetem at shpirt,
ate shpirt qe -veqse ti e di.
dhe t’imet te paster si m’a vera vesojn
te valet lot rrjedhin qet me mall,
qe betimin per ty prore e madherojan
per te madhin blatim qe tani i shpall.
Gonxhe Bojaxhiu
9.Xll.1928 gjat udhtimit per ne indi
DET MIRESIE
Te zez
te verdh
te kuqe
te dlir
lumej lotesh
ne ty
u shkrijen
gjeten prehje
gjeten qetsi
det paqje det mirsije
gurr e pashtjerrshme njerzije
e more boten ne sy
vuajtja e madhe rreth teje
sa zemar e per nje bot
tjeter ne ty,
An e pertej bot kaperthev
me q’gjuhe flet
qe tja sheron plaget ksaj bote.
e madhe vujtja rredh teje
me me madhe zemra ne ty.
det paq det mirsije
gurr e pa shtjerrshme njerzije.
NJERA NGA FLETORET E GANXHES
Njera nga fletoret e Ganxhes
brenda kishte qijellin e vendlindjes,
kishte zera bilbilash
kisht gjethe trendafilash.
Njera nga fletoret e Ganxhes
brenda kishte bukurin e mallit
kishte puhin e fushavet
kishte feshferimen e gemushave
njera nga fletoret e Ganxhes
mes dy kopertinave
kishte endrrat e femiris
kishte driten e lule qershis
njera nga fletoret e Ganxhes
brenda kopertinave te thjeshta
kish lulet e ylberit plot drit
kish te lumet e saja—-poezit.
MOTER E MADHE
Nana tereze e lindun nket dhe
mir se na erdhe ti nder ne
me deshir t’madhe t’kemi prit
per mu taku s’bashku nket dit
N’atdhe ton ke lind je rrit
por sa u bane pak me dit,me kujtu
jeten n’hir e ke fillu
ktu qysh nana ty tka mesue.
Nana Tereze n’shkup ti leve
per gzim t’indis dhe te gjith neve
ti na linde per faqe t’bardh
si per ne per boten mbar
Kur shtat vjet ti i ke plotsu
ne shkoll me fmije ke nis me shku
edhe nder fmije gjth je dallu
si me fe si me dijtuni
sa qe t’kan pas shoqet lakmi
Mbasi shkollen shkelqyshem kalove
diplomen per mesuse e fitove
Nise nxansit ti mej msu,
njetin e rendesishem pa e harru.
Prej vogjelimit ke deshiru
me nji rregull per me shkue,
erdhi dita ne udh me shkue
dhe deshira me tu plotsue.
Mbasi lutja tu pranue
me buzqeshje ke vrapue
si mesuse,moter nrregull t’kan detyrue
t’rijet dhe t’rejat me i edukue.
Kur terdh koha nushtrime shpirtrore me shkue
neper vende t’varfna ke kalue
gjith naten syt n’gjum ske vnue,
keta tmjer tuj kujtue
qka me ba si me ju ndimue.
Mbasi u ktheve n’shpi ku je kane
bane dert me moter si me nane
motres madhe kshtu i ke thane
un ket rregull du me lane
Ajo kurrsesi ska guxue
pa leje t’ipeshkvit met lejue
mbasi pate deshir t’vertete
edhe ipeshkvin e ka pvet.
Kur ipeshkvi fjalt i ka ndi
filloj t’mendoj friga i ka hi
aj per se tepermi asht frigue
se je nrrezik ke me mbarue.
Kur prej motrave je nda
s’ka mbet as nji pa kja
te gjitha n’zemer tuj mendue
e mjera ti, ku je tu shkue?
T’madhe ka kjo pun randesi
si ja ka nis punen me fmije
me uj legenin e ke mbush
e ike la si me tush.
kur ke fillu punen ne indi
ske pas lug sek pas shtepi
ne tavan t’shpis vet
tka pranu nje zotni.
Njato vajza qe i ke msue
jeten me ty dojn me que
me ty me punu me ty me vdek,
sepse ne zemer ti ju ke mbet.
Grupa nisi meu shumue
keshtu rreg’lli ka fillue
me gzim tamdh ke punue,
zemer bardhet per mej ndihmue.
zemer e nan je per indi
sa lezet asht me rrnu me ty
nji i smut kshu t’ka than:
Rrnova si shtash e po vdes me nane.
Kush ne rrug si shtas ka mbet
ne zemer tande vend ka gjet
kujdesi ma i madh ish per ty
M’u kujdes per pleq e fmije.
Zani yt n’rom tak mbrri
si edhe ne gjdo mbretri
Papa punen tane e ka bekue,
per tmir t’njerze kjo ash tuj punue.
Kshtu bani vakija nje dit
indijanet deshten met mbyt
ata t’ngrat keshtu kan mendue
se popullin je tuje e mashtrue,
Rrmisht kolibes jakan msy
kur muren vesht se ja aty.
kur qelen deren pa mend jan mbet
tuj ju lidh varret t’kan gjet
menje her ata jan pendue
kan pa mir se kan gabue
mbas kti rasti tkan desht tan
e ja kan nis mete thirrun nane.
si femije nana t’paska msue
me desht t’afermin e mej ndihmue
ket porosi nzemer e shkrove
dhe ne jet gjith e plotsove,
shum veshtirsina ke kalue
zoti t’ka thirr aj t’ka ndihmue.
Ti je nane e mirsise
je misjonare e drejtesise
ti je nan e botes mbare
je nen e mir e popullit shqiptar.
LULJA E TRUALLIT TONE
Ne brigjet e vardarit,
ne agun e prillit
qeli nje gonxhe
ne pipin e trendafilit.
Nga malet e sharrit
nje puhi e leht
lules se kuqe
i keputi nje flete,
Fleta er kendshme
u ngrit drejt qjellit
dhe u shendrrua
ne rreze te ngrohta djallit.
Zemra e saj amenore
u mnush dashuri,
qe s’njeh dallim as kufi
per njerzit e gjor
per njerzit skamnore,
per te bardh ete zinje,
per te mitur e per te rritur,
zemer e gjere bujare
e tradites se lasht shqiptare.
ate me nderim e shqypton
qdo njeri m’bar njerzimi
e nderon egjith bota
qe nga lindja e gjr te perndimi
qe nga stokholmi,Kalkuta, e Bogota
ti je simbol i modestise,
por neser emri yt ku do te lexohet
me respekt ne faqe te historis.
per t ushpetuar jeten te tjerve,
ti jeten tende se ve ne kandar.
ky vet mohim,keto trimri te rralla,
gjenden vetem ne perralla,
mbi trimat legjendare.
Ty te nderoj bot
me qmime te larta
me dekorata
po per ty keto ishin lavdata te kota,
dhe stoli te thata
sepse ne gjoksin tend te pervujtur
shkelqen vetem nje stoli
dashuri e zjarrt per njerzi.
Nena terezene te nderoje
per misjonin tend njerzor,
por ne dhe te duam e krenohemi
se je pik e gjakut tone arbnore.
shum e shum besimtare,ne qytet e katund
shpresojen qe nje dit ne alltar (mene fund)
do te leshoj rreze
flaka e zbeht e qiriut
para ikones se Nene Tereze.
nje dit kembanat e renda
ne mbar botene
do te jehojne gezusheme
dhe per nder te nje emri te madhe Shqipetar.
Nena Tereze
Gonxhe Bojaxhiu gjalleron n’paralele
o’ndihmon fatkeqet,kur i le gjdo shprese
Nene esht per bonjaket se sjan t’aft per ndjes,
xixe esht per nena dhe femije pa mnela.
Hapi ajo zemeren e vet sa rruzullimi,
edhe ne te i ngrohi njerzit e gjdo ngjyre,
bijave te kesaj toke u fal tinguj lyre-
o sa vrushkuj drit nate sy mallengjimi.
Jeta e saj e lidhur per nje rrenje njerzore,
ajo ne gjdo qenje sheh nje Krisht t’kungur,
xixillojn e fshehur-fjal e saj prindore.
Hirin e ka te gjer dashurine t’pervlur,
i bije portes mbyllur, hap nje bote t’panjohur
u be zjarr i vatres kendet per ti ngrohur.
Ajo nuk shkon shtigjeve te jetes flurore,
lutja e saj eshte lutje kunder urise
dhe renjes se njeriut n’preher te marise.
Gonxhe Bojaxhiu nuk esht vetem murgesh,
pa atdhe e vater dhe pa gjuhe amtare
ajo pat nene-loke dhe eshte shume krenare
Ekur midis brinjev diq pa pritur e thrret,
rrine e kujton prindet-mendja merr arratin
prilli i hap flatrat-shperthen bukurin.
Dhe shpejt si rrufeja, qe leshon shkendin,
merr kujtimet shtigjet, zemera dikah bredh,
kujton nje trihe jet edhe per femijerine.
PELLUMB PAQEJE
Flamurtare pa flamure
si fli si therore
qiri i ndezur per te ndritur
Bota nder epshe u kaperthye
me loje te permorte atomike
njeri tjetrit duke i lujtur mbi kry
e miljona njerzish
kan uri e varferi
e ti vetem ti
pellumbe paqeje
me shume e shume dashuri
bota e shthurur
ne pasuri ene epshe
besim i rrejshem neket jete
je larg tej te tej
e tretur si fjala neper bote
e mbushur je me shejnteri
e ti e vetmaj ti
e ti e vetmaj ti
pellumbe paqeje
me shume e shume dashuri
per njerz e njerzi
O flamurtare e pa thyshme
O Nene e miresise.
FISHEKZJARRE MIRESIE
Hedhe qdo nat qiell
yje
me ngjura
por se i kthen
prap nga fytyra
ne shkelqim nderrohet
madheshtija
kur dikujt dijelli i hyn ne
shpirt !
NENES SE DHEMBJES
Si moti eshte mplakur
dhe si moti pertrihet
perkrah agonis
dhembjes,qarjes,vdekjes.
si hije u gjemon
dhe i thrret nga pas
te zhduken nga te vajturit,
qe lengojne.
dhe me nje ze te vogel
nanurites
kthehet nga ana tjeter
ku lengimi
ne nje rremuj
ndjenjash llahtare
mbyt mete dobdit te venitur.
te vrare nga lengat
te rraskapitur
qe as me dhembje te dermitur
nuk munden ti mbyllin syt e jetes,
dhe thote
zoti i perjetshem qoft me ju.
dhe prap si moti mplakur
dhe si pranvera pertrihet
me ndjenja kaq te buta
dhe te freskta.
plot buleza e Gonxhe
qe nektarisin e buzen e perzhitur
nga ethet
kur vdekja ngulet dhembet si vampir
permes klethitjeve
qe trembin edhe shpirtin.
duart e saja plot rrudha
nga gjith pergdhelit e botes,
pa tutje pa dridhje ledhaton
plaget qe pikojne
pikat e fundit te lengut jetedhenes.
kur vdekja ne dilir
rreckon perden e monologut te zemres
dhembjet zhduken nga syt e korpit
nene balsamin e nanuris se saje.
kur trupat mpihen
she shpirtrat zbrazen
nesyt e njomur
hedh vdekjen jashte.
ate bushter fatkobe
qe s’ngopet kurr se ngreni
qe nga koha me e lashte.
e thrret nga pas
ethrret nga bota me dliresi e gas
dhe ecen e heshtur,heshtur
ne muzg e neper terr
dhe me hapat e dhembjes neper ferr
kur vujtja qe nga larg me qarje ulerinje
per nje bekim te thjeshte
qe zhduk qdo deshprim e qdo lengate
dhe vdekja me pertje prap mbetet e brengosur
me zhele per mbi kocka
e that e dallmosur
si nje ujkane-vampire e shkallosur.
Ndersa kjo nene plak e jetes
neper trull te jetes
te zhuritur,pluhrosur.
te kontineti te perjetshem
ec nagdale
drejt klithjeve
qe zbehen me pranin e saj,
e buzeqesh ndaj jetes plot lengime,
sikur te ishte ditlindjen e shpirtit te saje.
O Nene e katundit
e fqinjeve e kombit e botes mbare.
e njerzimit
ku dhembje belbezake
e tmerruare
harron ku eshte vendi i saje
dhe struket neper ndjenja njerzore
e friksuar dhe e dridhur,rrehin nder plage.
me kthetrat ngjyr vdekje
deri sa nen e kombit te lengimtarve
afrohet me nje hap te qete ngadale
qe rrjedhin nga burimet e shtruara
dhe nen lotet e saj mbin nje lule jete
sikur te kishin rrenjej per brenda zemres
dhe vdekja mbetet e turpruar
se lindi buleza e qeli gonxhe
dhe vdekja mbetet e turpruar.
dhe prap si moti mplakur
dhe prap si moti pertrihet.
E, KJO MEME, KJO MEME
Gjithmone kam gjegjur
per ne rruget e jetes me dhemje
ka klen nje mem,
Ka klen nje meme
me zemer te madhe
per te gjith ata qe kan nevoj per tju n’dihmuar
kush te me thoshte,
kush te me thoshte,
se kjo ish’meme e ime,meme shqiptare ?
Gjith mon kam gjegjur
ne mbare boten
te mos shtypen te vegjelit
dh te pa m’brojturit.
Pemet e mjella ane e ane
rrenjet e thella do te gjene
ne kete bote ngatrrime.
kush me thoshte
se kjo meme ishte shqiptare ?
Contesa Entillina-Palermo, 1985
Per”Alba – Dansk ” Shkodrani
Leave a Reply