Dhe nje dite tek kthehesha ne shtepi
Takova nje grua ,qe dikur kish qene “zonje”,
Me erdhi keq si kish perfunduar
Si nje placke ne tregun jevgjit.
Te hidhje peshtymen e kishe siklet
Aq keq kish perfunduar kjo “zonje” e shkrete,
Valle cfare kish ndollur me te se di
Por ishte skandal ta shihje me sy.
Kish braktisur burrin e saj
Dhe tani rruget pa kontroll i mirrte,
Nuk dinte ku shkonte, nuk dinte ku futej
Mu dhims kur e shikova, kete “zonje” te shkrete.
E ngrata”zonje” e shtreta “zonje”
Me vinte keq se kohe te shkuar,
Ajo shume per vete ish krenuar
Por tani ish mbledhur e kerrusur.
Nuk dinte nga te shkonte
Nuk dinte ku te futej
Larg shikimit te njerezve
Larg dashurise se saj.
Per cdo njeri qe e shikonte
Nuk mund ta imagjinonte,
Se si jete e saj kish perfunduar,
Dhe veten e kish shkaterruar.
Kish genjyer burre e femije
Kish bere 1000 poshtersi
Jete e saj nuk kishte me kuptim
Se shpirtin e saj e kish lene jetim.
Nuk dinte nga shkonte
Nuk dinte kuj ti besonte
Shpirt e zemer ishin lodhe
Se vec te zeza kish bere ne jete.
Shpirt i saj krejt i zi
Nuk kish lene nje mik per shpi,
Ishte krejt e braktisur,
Me te zeza ish molisur.
Qe te gjithe e kishin braktisur
I kish genjyer e degtis,
Por se rrena asht drite shkurt
Dhe nje dite ajo del sheshit.
Ndaj e ngrata si kish mbete
Gje tjeter ne kete jete,
Vec te zhdukej sa me shpejt,
Per bemat e bera ne jete.
Shpirti i saj ish krejt i zi
Shoqerine shpejt e nderonte
Por dhe ish burrin e harronte
Dhe ne rruge kur i takonte
Bente sikur ate nuk i shikonte.
E ngrata grua e zeza grua
Nuk e di si kish per te jetuar
Dhe sa dore do kalonte
dhe ne kanal shpirtin ta conte.
Nga Luigj Shkodrani
Leave a Reply