Të solla një parfum të ri…

Petraq Risto

Të solla një parfum të ri nga një dru i rrallë rritur në një ishull të vetmuar
të solla një parfum të ri…
Zhvishu natyrshëm, pa turp,
trupi yt ka kohë që pret udhëtarin e largët
lëkurën tënde të tendosur një zjarr i brendshëm e ka kthyer në tambure…
Ky trup: elektricitet joshës, drithërim mëkati,
Magji-baticë nga shikimet epshorë të burrave.
Të solla një parfum të ri…

Ky parfum t’i lulëzon supet, krahët e gjatë, shpatullat e hajthme
Gjinjtë e vegjël t’i kthen në zogj (Cicërima, cicërima, cicërima
Dy zogj-cicëza, bëjnë rima)
Ky parfum vjen nga ishulli i vetmuar
nga një dru i famshëm afrodiziak: kthyer nga deti psherëtin, psherëtin…
Të solla një parfum nga druri i rrallë: ka për rrënjë Dashurinë.

Në këtë dru janë mbështetur gjithë dashuritë e ishullit
Gjithë gratë e lundërtarëve presin kthimin aty
Vejushat e reja me të e ndajnë trishtimin
Teksa ulin velin ngjyrëylli mbi sy.
Të solla një parfum të ri…

Po të lulëzojnë kofshët, ijet, vithet, barku… gjithë trupi yt
Kuptoj: parfumi i ri qenka me shpirt.
Ndizet dashuria, zjarri ndën lëkurë i josh tamburet
O zot, e shtrirë më dukesh si blatim
Dhe unë udhëtari i largët: amanet i atyre drurëve
bie mbi ty i pushtetshëm si një himn…
Mundem në parfumin tim.

Per”Alba – Dansk” Shkodrani