Në një mal të lartë, ku retë përplaseshin me majat e shkëmbinjve dhe erërat vinin nga larg si lajmëtare të stuhive, jetonte një shqiponjë. Ajo nuk ishte më e madhja në botë, por ishte ndër të paktat që guxonin të ngjiteshin atje ku ajri bëhej i rrallë dhe toka dukej si një kujtim i largët.
Nuk fliste shumë. Nuk kishte nevojë. Krahët e saj tregonin atë që fjalët nuk mund ta shpjegonin.
Në të njëjtin mal, por shumë më poshtë, jetonte një laraskë. Ajo ishte e zgjuar, e shkathët dhe kishte një dhunti të veçantë: dinte të fliste për gjithçka, edhe për ato gjëra që nuk i njihte.
Në mëngjes tregonte se çfarë kishte ndodhur në pyll. Në mesditë shpjegonte pse kishin gabuar të tjerët. Ndërsa në mbrëmje, kur mblidheshin shpendët, u rrëfente të gjithëve se sa e guximshme do të ishte po të vendoste të bënte diçka të madhe.
Një ditë, një zog i vogël e pyeti:
— Laraskë, nëse je kaq e zonja, pse nuk fluturon deri në majën më të lartë të malit?
Laraska u ndreq në degë, tundi bishtin dhe u përgjigj:
— Sepse nuk ia vlen të harxhosh energji për gjëra që mund t’i bësh edhe nesër!
Shpendët qeshën. Ajo, megjithatë, e mori të qeshurën për admirim.
Por atë mëngjes, kur pa shqiponjën që ngrihej drejt majave, diçka iu trazua brenda vetes.
— Çudi! -tha me zë të lartë. — Disa fluturojnë lart dhe kujtojnë se janë më të mirë se të tjerët. Sikur vetëm lartësia të përcaktonte vlerën e një shpendi!
Pastaj hapi krahët dhe u nis drejt shkëmbit ku shqiponja qëndronte për pak çaste.
— Kam dëgjuar shumë për ty, -i tha.
— Të gjithë të quajnë madhështore, të guximshme, mbretëreshë të qiellit. Por, më thuaj, çfarë ke bërë që unë nuk mund ta bëj?
Shqiponja e vështroi qetësisht.
— Pse dëshiron ta dish?
— Sepse mendoj se nuk je aq e veçantë sa të tjerët thonë. Edhe unë kam krahë. Edhe unë mund të fluturoj. Edhe unë mund të arrij atje ku arrin ti!
Shqiponja nuk u përgjigj menjëherë. Hodhi vështrimin drejt majës së mbuluar nga mjegulla, pastaj tha:
— Atëherë, eja pas meje.
Dhe u ngrit.
Laraska u nis menjëherë pas saj. Në fillim fluturonte e sigurt dhe fliste pa pushim.
— E sheh? Nuk është ndonjë gjë e madhe! Ndoshta ju shqiponjat e bëni gjithçka të duket më e vështirë nga ç’është, vetëm që të tjerët t’ju admirojnë!
Shqiponja vazhdonte fluturimin.
Sa më lart ngjiteshin, aq më e egër bëhej era. Shkëmbinjtë poshtë tyre humbën në mjegull, ajri u ftoh dhe krahët e laraskës nisën të rëndoheshin.
Ajo heshti për pak.
Pastaj thirri:
— Prit pak! Kjo erë është e padrejtë!
Shqiponja u kthye.
— Era nuk është as e drejtë, as e padrejtë. Ajo thjesht fryn. Është detyra jote të dish si të fluturosh mes saj.
Laraska u përpoq të buzëqeshte.
— Unë thjesht po kursej energjitë!
Por krahët po i dridheshin. Fjalët nuk e ndihmonin më dhe mburrja nuk mund ta mbante në ajër.
Për herë të parë, laraska nuk kishte asnjë fjali të gatshme.
— Nuk mundem më! -bërtiti.
— Si arrin të fluturosh kaq lart pa u rrëzuar?
Shqiponja u afrua dhe fluturoi pranë saj.
— Mendon se nuk lodhem? Mendon se nuk më godet era? Edhe unë përballem me stuhitë. Por unë nuk e harxhoj forcën duke u përpjekur t’u provoj të tjerëve se jam e fortë.
E përdor për të vazhduar fluturimin.
Laraska uli kokën.
— Pra, ti nuk dëshiron që të tjerët të të admirojnë?
— Nuk është kjo çështja, -u përgjigj shqiponja.
— Nëse dikush më admiron, është zgjedhja e tij. Nëse nuk më admiron, unë përsëri e di rrugën time. Nuk mund t’ia dorëzoj vlerën time gjykimit të të tjerëve.
Pastaj shtoi:
— Ti ke kaluar shumë kohë duke u treguar të tjerëve se je e zonja. Por a ke pyetur ndonjëherë veten se çfarë do të bëje nëse askush nuk do të të shihte?
Laraska mbeti pa fjalë.
Kjo pyetje i dhembi më shumë se era, sepse nuk kishte përgjigje për të.
Shqiponja e shoqëroi deri në një shkëmb të sigurt, ku laraska mund të merrte frymë dhe të pushonte.
Pasi u qetësua, laraska pyeti:
— A mendon se mund të bëhem ndonjëherë si ti?
Shqiponja tundi kokën.
— Nuk ke pse të bëhesh si unë. Bëhu një laraskë që e njeh vlerën e vet. Mëso të fluturosh sa më mirë që mundesh, jo që të më mundësh mua, por që të mos mbetesh peng i asaj që mund të ishe.
Laraska e vështroi gjatë.
Atë ditë u kthye në pyll pa triumf, pa lavdërime dhe pa ndonjë histori të re për t’u treguar. Shpendët e pyetën se si kishte shkuar udhëtimi.
Ajo hapi sqepin për të filluar rrëfimin, por u ndal.
Për herë të parë, nuk ndjeu nevojën të zbukuronte të vërtetën.
— U lodha, -tha thjesht.
— Dhe mësova diçka.
— Çfarë? – e pyetën shpendët.
Laraska vështroi drejt majës së malit.
— Se është më e lehtë të flasësh për lartësitë sesa të përballosh erërat e tyre.
Që nga ajo ditë, ajo vazhdoi të ishte laraskë: e gjallë, e shkathët dhe llafazane. Por nuk e përdorte më zërin për të zvogëluar të tjerët. Filloi të mësonte, të provonte aftësitë e veta dhe të mos i ngatërronte duartrokitjet me respektin.
Shqiponja, ndërkohë, vazhdoi të fluturonte drejt majave.
Dhe mali mbeti po ai: i heshtur, i lartë dhe i pamëshirshëm ndaj atyre që niseshin pa u përgatitur.
Por laraska kishte kuptuar diçka që nuk e kishte ditur më parë: nuk është turp të mos arrish majën; turp është të pretendosh se e ke pushtuar, ndërkohë që nuk ke guxuar as të përballesh me rrugën që të çon tek ajo.
Mësimi i përrallës
Ka njerëz që e përdorin zërin për të krijuar përshtypjen e madhështisë dhe njerëz që e përdorin jetën për ta dëshmuar atë.
Të parët kanë nevojë për dëshmitarë; të dytët kanë nevojë për karakter.
Mos e mat veten me lartësinë e tjetrit dhe mos e zvogëlo tjetrin për t’u dukur më i madh. Secili ka krahët, kufijtë dhe lartësitë e veta.
Sepse madhështia nuk fillon kur të tjerët të quajnë të madh, por kur ti nuk ke më nevojë të dukesh më i madh se ata.
Burimi/Facebook
Leave a Reply