Dhuna ndaj studentëve dhe heshtja e pushtetit
Boll me dhunën! Boll me arrogancën! Boll me një pushtet që, përballë vuajtjes së qytetarëve të tij, zgjedh të heshtë!
Ajo që po ndodh në bulevard është një pamje që duhet të tronditë ndërgjegjen e çdo shqiptari. Studentë të pambrojtur, të rinj që duhet të përfaqësojnë shpresën dhe të ardhmen e këtij vendi, përballen me dhunë, gurë dhe përplasje që lënë pas dhjetëra të lënduar. Raportimet për dhunë nga të dyja palët, përfshirë policinë, civilë pa uniformë që gjenden në krah të saj dhe protestues, e bëjnë situatën edhe më shqetësuese. Asnjë protestë nuk duhet të kthehet në një arenë ku plagosen njerëzit dhe asnjë uniformë nuk duhet të shërbejë si mburojë për abuzimin me pushtetin.
Por ku është politika? Ku është qeveria? Ku është kryeministri?
Ndërsa në bulevard ka tension, dhunë dhe njerëz të lënduar, qytetarët kanë të drejtë të pyesin se ku është përgjegjësia politike. Kush duhet të dalë përpara protestuesve? Kush duhet të marrë përgjegjësinë për të ulur tensionet, për të mbrojtur qytetarët dhe për të garantuar që e drejta për të protestuar të mos përfundojë nën shkopinjtë e policisë apo mes gurëve të hedhur në rrugë?
Kryeministri Edi Rama nuk mund ta trajtojë një situatë të tillë sikur të ishte thjesht një tjetër lajm që shihet në televizor apo një debat që mbyllet me një reagim në rrjetet sociale. Në çaste të tilla, vendi ka nevojë për përgjegjësi, prani, dialog dhe vendimmarrje. Qytetarët nuk kanë nevojë për deklarata sfiduese, por për një drejtues që përballet me krizën dhe u përgjigjet pyetjeve të tyre.
Dhe pyetjet janë të shumta.
Si mund të kërkohet besim te institucionet kur mbi përfaqësues të pushtetit dhe njerëz pranë tij rëndojnë akuza, hetime apo procese gjyqësore? Në një shtet demokratik, askush nuk duhet të shpallet fajtor pa një vendim të formës së prerë. Por po aq e vërtetë është se askush nuk duhet të jetë mbi përgjegjësinë publike. Hetimet dhe proceset gjyqësore duhet të zhvillohen pa ndërhyrje, ndërsa standardet e llogaridhënies duhet të vlejnë për të gjithë, pavarësisht postit apo lidhjeve politike.
Problemi nuk është vetëm ai që ndodh në rrugë. Problemi është edhe mesazhi që merr shoqëria kur, në vend të transparencës dhe përgjegjësisë, sheh përplasje, justifikime dhe një pushtet që duket i përqendruar te mbrojtja e vetes.
Një karrige qeveritare nuk mund të jetë më e rëndësishme se jeta, dinjiteti dhe e ardhmja e qytetarëve.
E shtuna, nëse vërtet është shënuar nga përplasje dhe dhunë më e rëndë se ditët e mëparshme, duhet të shërbejë si një kambanë alarmi për të gjithë. Çdo i lënduar është një arsye më shumë për të kërkuar përgjigje. Çdo student i dhunuar është një arsye më shumë për të kërkuar hetim të paanshëm. Çdo qytetar që del në rrugë për të shprehur pakënaqësinë e tij duhet të ketë garancinë se do të trajtohet me dinjitet dhe në përputhje me ligjin.
Policia ka detyrimin të ruajë rendin, por edhe të respektojë të drejtat e njeriut dhe parimin e proporcionalitetit. Kushdo që ushtron dhunë, qoftë me uniformë apo pa të, duhet të identifikohet dhe të mbajë përgjegjësi nëse provohet shkelja e ligjit. Kjo është detyra e institucioneve, jo një kërkesë për hakmarrje, por një kërkesë për drejtësi.
Ndërsa studentët dhe qytetarët kanë të drejtë të protestojnë, edhe protesta duhet të mbetet e orientuar drejt kërkesave të saj, pa u kthyer në dhunë që rrezikon jetën e njerëzve. Por shteti ka një përgjegjësi të veçantë: të parandalojë përshkallëzimin, të mbrojë të gjithë dhe të mos lejojë që uniforma, pushteti apo prania e personave pa uniformë të krijojnë frikë dhe pasiguri.
Kryeministri Rama duhet ta kuptojë se qeverisja nuk është pronë private dhe Shqipëria nuk është një pasuri personale që mund të administrohet sipas dëshirës së një njeriu apo interesave të një grupi të ngushtë. Shteti u përket qytetarëve. Institucionet u përkasin qytetarëve. Edhe pushteti buron nga qytetarët dhe duhet t’u shërbejë atyre.
Nëse kryeministri beson se ka ende besimin dhe legjitimitetin e nevojshëm për të qeverisur, duhet të përballet me këtë krizë përmes transparencës, dialogut dhe përgjegjësisë. Nëse vlerëson se nuk mund ta ushtrojë më mandatin me besimin e duhur publik, atëherë dorëheqja është një alternativë politike që duhet ta shqyrtojë seriozisht. Refuzimi për t’u tërhequr, i shoqëruar me mungesë të dukshme përgjegjësie, nuk e zgjidh krizën dhe nuk i shëron plagët e shoqërisë.
Zoti Kryeministër, përballuni me qytetarët tuaj! Dëgjoni studentët! Jepni përgjigje për dhunën! Mos e trajtoni dhimbjen e njerëzve si një problem komunikimi politik!
Një ndjesë publike, hetime të besueshme dhe marrja e përgjegjësisë nuk janë shenja dobësie. Janë detyrime të një qeverisjeje që pretendon se respekton demokracinë.
Dhe nëse qytetarët kërkojnë ndryshim, ai vullnet duhet të shprehet përmes protestës paqësore, pjesëmarrjes demokratike dhe mjeteve kushtetuese. Asnjë parti nuk mund të pretendojë se ka pronësinë mbi zemërimin e popullit. Pakënaqësia qytetare nuk i përket ekskluzivisht opozitës dhe asnjë force politike. Ajo mund të jetë shprehja e drejtpërdrejtë e njerëzve që ndihen të papërfaqësuar, të zhgënjyer dhe të lodhur nga mënyra se si qeverisen.
Prandaj, kjo nuk është vetëm çështje e një proteste. Është çështje e përgjegjësisë, e dinjitetit dhe e së ardhmes së Shqipërisë.
Boll duhet të thotë BOLL!
Boll me dhunën ndaj studentëve. Boll me mungesën e llogaridhënies. Boll me idenë se pushteti mund të vazhdojë pa dëgjuar zërin e qytetarëve. Boll me një politikë që kujtohet për popullin kur kërkon votën, por rrezikon ta harrojë kur duhet të japë llogari.
Dhe ju, qytetarë të Shqipërisë, mos e harroni se vota është përgjegjësi. Ajo nuk duhet hedhur kuturu, as dhënë nga zakoni, frika apo besnikëria ndaj një partie. Duhet dhënë me mendje të kthjellët, duke gjykuar programet, veprat, integritetin dhe respektin që tregojnë për qytetarët ata që kërkojnë t’i qeverisin.
Sepse një ditë protestat do të mbarojnë, gurët do të hiqen nga bulevardi dhe plagët do të fillojnë të shërohen. Por mënyra se si një qeveri sillet me qytetarët e saj në çastet e vështira do të mbetet në kujtesën e vendit.
Shqipëria nuk ka nevojë për pushtetarë që shohin nga larg. Ka nevojë për drejtues që dëgjojnë, marrin përgjegjësi dhe respektojnë popullin. Sepse pushteti kalon, karriget ndërrohen, por dinjiteti i një populli nuk duhet të shkelet kurrë.
Shkruar nga Luigj Shkodrani
Leave a Reply