E dua Shqipninë se jam shqiptar
e dua Këlmënin se jam atdhetar
E dua ktë vënd sa Zotin e dua
E dua vendlindjen ! E dua !, Edua !
Kam lind n’kto troje , jam rrit e jam plakë
kam mësua shqip , e shqip shkruaj prap
Kam marr frymë në ajrin e malit
Kam pi ujë në kroje t’shullànit
Kam marrë freskinë në bjeshkët me borë
ku knojnë bilbilat me zàna e orë
Ku vashës xhubleta i jep hijeshi
Ku djali këndon kàngën me çifteli
Atje ku bukur tingëllon lahuta
atje ku trimnisht shpata edhe huta
ku armiqtë i sosi çetnik e taborre
Erdhën të pathirrun e u kthyen në vorre
U linda , u rrita ku nuk shkrihet bora
Atje ku legjendë trimnisht mbet Nora
Atje ku kish trima si Memi i Smajlit
Ku përjetsisht rrin guri i Prëkë Calit
Kurë kisha vapë prej Diellit t’nxehtë
kurë bora shkrihej prej Diellit në bjeshkë
Kurë fresku frynte me erë në çetina
Kurë bukur knojn zoglat me plot cicërima
Shumë vite nga ajo kohë tash ka kalua
shumë kujtime m’vijnë n’mënje mua
Shumë po shumë vite i mbaj mbi supe
shpesh i thom vetes! A i ke , a i hupe ?
Jam ai që isha e dua t’jem
jam edhe isha denbabadem
Jam ai që kërkova n’çdo vend
Kjosh bekue për jet KËMEND
Burimi/Facebook
Leave a Reply