Asnjëherë, vëllezër, nuk e kemi parë Shkupin më të bukur se dje. Jo sepse rrugët ishin më të ndriçuara, as sepse sheshi ishte më i zbukuruar, por sepse aty u dëgjua zëri i një populli që nuk kërkon privilegj, nuk kërkon mëshirë, nuk kërkon dhuratë nga askush. Kërkon vetëm atë që i takon: gjuhën, dinjitetin, identitetin dhe barazinë.
Dje Shkupi foli shqip. Dhe kur Shkupi flet shqip, Maqedonia e Veriut duhet të dëgjojë me seriozitet, jo me arrogancë institucionale.
Mesazhi është i qartë dhe historik: pa shqiptarë nuk ka republikë. Pa gjuhën shqipe nuk ka shtet të drejtë. Pa respektimin e identitetit të motrave dhe vëllezërve tanë, nuk ka kushtetutë që mund të quhet e plotë, as demokraci që mund të quhet e ndershme.
Shqiptarët nuk janë mysafirë në këto troje. Nuk janë dekor elektoral, nuk janë numër për koalicione, nuk janë zë që përdoret vetëm kur duhen vota. Janë popull autokton, shtyllë e këtij shteti, pjesë themelore e historisë, e ekonomisë, e institucioneve dhe e së ardhmes së Maqedonisë së Veriut.
Prandaj, republika duhet të zgjedhë: ose të mbahet kushtetuese dhe të respektojë gjuhën shqipe si të drejtë të patjetërsueshme, ose të pranojë se po ndërton një shtet mbi padrejtësi. Dhe shtetet që ndërtohen mbi padrejtësi nuk kanë paqe të gjatë politike, as stabilitet të vërtetë shoqëror.
Shqiptari duron. Ka duruar nëpër perandori, nëpër pushtime, nëpër ndalime, nëpër mohime e padrejtësi. Por historia ka treguar se kur durimi i shqiptarit mbaron, nuk ka forcë politike që mund ta ndalë zërin e tij. Jo sepse kërkon konflikt, por sepse kërkon drejtësi. Jo sepse do përplasje, por sepse nuk pranon më përulje.
Dje në Shkup nuk u ngrit vetëm një protestë. U ngrit një kujtesë kombëtare. U ngrit amaneti i brezave që e ruajtën shqipen kur ua ndalonin, kur ua përbuznin, kur ua përkthenin jetën me dhunë administrative. U ngrit brezi i ri shqiptar që po thotë qartë: të ardhmen tonë nuk do ta përkthejë askush.
Ky është momenti kur politika shqiptare në Maqedoninë e Veriut duhet të dalë nga heshtja, nga pazaret, nga kolltukët dhe nga kalkulimet e vogla. Gjuha shqipe nuk negociohet. Identiteti kombëtar nuk negociohet. Dinjiteti i shqiptarëve nuk lihet në pritje të humorit të ministrive, gjykatave apo komisioneve.
Shkupi dje ishte më i bukur se kurrë, sepse ishte i drejtë. Ishte shqiptar. Ishte dinjitoz. Ishte zëri i një kombi që nuk kërkon të sundojë askënd, por nuk pranon të nënshtrohet nga askush.
Dhe ky mesazh duhet të dëgjohet qartë në çdo zyrë shteti: respektoni shqiptarët, respektoni gjuhën shqipe, respektoni Kushtetutën dhe identitetin e këtij populli. Sepse pa shqiptarë nuk ka republikë. Pa gjuhën shqipe nuk ka barazi. Pa barazi nuk ka shtet.
Burimi/Facebook/First Hello World
Leave a Reply